ഓം നമഃ ശിവായ

ഓം നമഃ ശിവായ
"ക൪മ്മണ്യേവാധികാരസ്തേ മാ ഫലേഷു കദാചനഃ മാ ക൪മ്മഫലഹേതു൪ഭൂ൪മാതേ സംഗോസ്ത്വക൪മ്മണി" നിനക്ക് ക൪മ്മം ചെയ്യുവാന് മാത്രമേ അധികാരമുള്ളൂ. ക൪മ്മത്തിന്റെ ഫലത്തില് ഒരിക്കലും ആശിക്കരുത്. ക൪മ്മഫലത്തില് സംശയാലുവായ നിനക്ക് ക൪മ്മം ചെയ്യാതിരിക്കാനുള്ള മനസ്സും ഉണ്ടാവരുത്.

Sunday, January 1, 2017

മാഹേശ്വരസൂത്രം

കവനമന്ദിരം പങ്കജാക്ഷന്‍
മാഹേശ്വരസൂത്രത്തില്‍ അക്ഷരമാലയെ ക്രമീകരിച്ചിരിക്കുന്നത് നാം പഠിച്ചിട്ടുള്ള മാതിരി അ മുതല്‍ ക്ഷ വരെയുള്ള അനുക്രമണികയിലല്ല. പ്രപഞ്ചസൃഷ്ടിക്രമത്തിന്റെ ആദ്യഘട്ടത്തെ സമൂര്‍ത്തമായി പ്രതിനിധാനം ചെയ്യുന്നവണ്ണം സ്പന്ദനങ്ങള്‍ ആയിത്തീരുകയാണ് ആദ്യത്തെ ഈ മൂന്നക്ഷരങ്ങളായ അ, ഇ, ഉ എന്നിവ.
maheswaraസംസ്‌കൃതഭാഷാ സാഹിത്യവും വ്യാകരണവുമായി ബന്ധപ്പെട്ടവരെല്ലാം കേട്ടിട്ടും പഠിച്ചിട്ടുമുണ്ടാകാവുന്ന മാഹേശ്വരസൂത്രം മുതലായ സൂത്രങ്ങള്‍ ഉരുവിട്ടുപഠിക്കുന്നതോടൊപ്പം വ്യാകരണവിദ്യാര്‍ത്ഥികള്‍ പഠിക്കുന്ന ഒരു ശ്ലോകം ഇവിടെ ചേര്‍ക്കുന്നു.

നൃത്താവസാനേ നടരാജരാജോ
നനാദ ഢക്കാം നവപഞ്ചവാരം
ഉദ്ധര്‍ത്തുകാമഃ സനകാദിസിദ്ധാന്‍
ഏതദ്വിമര്‍ശേ ശിവസൂത്രജാലം
വിശ്വരൂപങ്ങളുടെ ആന്തരികലീലാവിശേഷമായി നൃത്തരൂപത്തില്‍ വിരാജിക്കുന്ന ഭഗവാന്‍ ശിവന്‍ നടരാജനായി ഭവിച്ചു. വാചാമഗോചരമായ ആത്മതത്ത്വത്തെ പ്രകാശിപ്പിക്കുന്നതിന് സനകാദികളായ ഋഷിമാര്‍ക്ക് വിജ്ഞാനം പകര്‍ന്ന് അവരെ അനുഗ്രഹിക്കുന്നതിനുവേണ്ടി ശിവന്‍ തന്റെ നൃത്തത്തിന്റെ അവസാനം കൈയിലുള്ള ഉടുക്കുകൊണ്ട് പതിന്നാലു പ്രാവശ്യം (നവപഞ്ചവാരം) ശബ്ദിച്ചു എന്നാണ് കഥ. ഈ നാദമാണ് പതിന്നാല് ശിവസൂത്രസമൂഹമെന്ന മാഹേശ്വരസൂത്രങ്ങളായി പരിഗണിക്കപ്പെട്ടത്. ഈ സൂത്രങ്ങളെ ആധാരമാക്കിയാണ് പാണിനി സംസ്‌കൃതഭാഷാവ്യാകരണം ചമച്ചത്. ഈ മാഹേശ്വരസൂത്രം അവലംബമാക്കിയാണത്രെ പാശ്ചാത്യഭാഷാപണ്ഡിതര്‍ ഭാഷാശബ്ദശാസ്ത്രമായ ‘ലിംഗ്വിസ്റ്റിക്‌സ് എന്ന പ്രത്യേക ശാസ്ത്രശാഖയ്ക്ക് രൂപം കൊടുത്തത്.

മാഹേശ്വരസൂത്രം
(1) അ ഇ ഉ (ണ്) (2) ഋ ള് (ക്) (3) എ ഓ (ങ്) (4) ഐ ഔ (ച്) (5) ഹ യ വ ര (ട്) (6) ല (ണ്) (7)ഞ മ ങ ണ ന (മ്) (8) ഝ ഭ (ഞ്) (9) ഘ ഢ ധ (ഷ്) (10) ജ ബ ഗ ഡ ദ (ശ്) (11) ഖ ഫ ഛ ഠ ഥ ച ട ത (വ്) (12) ക പ (യ്) (13) ശ ഷ സ (ര്) (14) ഹ (ല്).
ഇവിടെ രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടുള്ള പ്രകാരം ബ്രാക്കറ്റിനുള്ളിലെ വര്‍ണ്ണംകൂടി കൂട്ടിവായിച്ചാലേ സൂത്രമാകൂ. ബ്രാക്കറ്റിനുള്ളിലെ വര്‍ണം വിട്ടുവായിച്ചാല്‍ അക്ഷരമാലയായി. സൂത്രത്തിലെ ക്രമത്തില്‍ ചില സവിശേഷതകളുണ്ട്. ഈ സൂത്രങ്ങള്‍ ഉച്ചത്തില്‍ ഉച്ചരിച്ചാല്‍ ഉടുക്ക് (ഡമരുകം) കൊട്ടുന്ന നാദംപോലെ തോന്നും. ഒരു ചതുരനായ ഇടയ്ക്കാവാദകന്‍ ശ്രദ്ധാപൂര്‍വം ശ്രമിച്ചാല്‍ ആ ഉപകരണത്തില്‍ ഈ സൂത്രങ്ങള്‍ വായിക്കാവുന്നതാണ്.

മാഹേശ്വരസൂത്രത്തില്‍ അക്ഷരമാലയെ ക്രമീകരിച്ചിരിക്കുന്നത് നാം പഠിച്ചിട്ടുള്ളമാതിരി അ മുതല്‍ ക്ഷ വരെയുള്ള അനുക്രമണികയിലല്ല. പ്രപഞ്ചസൃഷ്ടിക്രമത്തിന്റെ ആദ്യഘട്ടത്തെ സമൂര്‍ത്തമായി പ്രതിനിധാനം ചെയ്യുന്നവണ്ണം സ്പന്ദനങ്ങള്‍ ആയിത്തീരുകയാണ് ആദ്യത്തെ ഈ മൂന്നക്ഷരങ്ങളായ അ, ഇ, ഉ എന്നിവ. നന്ദികേശ്വരന്‍ ഇങ്ങനെ പറയുന്നു-

അകാരോ ബ്രഹ്മരൂപസ്യാ-
ന്നിര്‍ഗുണഃ സര്‍വവസ്തുഷു
ചിത്കലാമിം സമാശ്രിത്യ
ജഗദ്രൂപ ഉണീശ്വരഃ
സര്‍വവസ്തുക്കളിലുംവച്ച് നിര്‍ഗുണമാകുന്ന ബ്രഹ്മരൂപമാകുന്നു ‘അ’ കാരം. ആ ബ്രഹ്മവസ്തു ‘ഇ’ കാരമാകുന്ന മായയെ ആശ്രയിച്ച് ‘ഉ’ കാരമാകുന്ന സഗുണവും ജഗദ്രൂപവുമായ ഈശ്വരചൈതന്യമായിത്തീരുന്നു. ‘ണ്എന്നത് ആയിത്തീരുന്നു എന്നുള്ള അര്‍ത്ഥത്തെ പ്രതിനിധാനം ചെയ്യുന്ന ഇത്താണ്. അക്ഷരങ്ങളുടെ പിന്നില്‍ പ്രവര്‍ത്തിതമായതും ഇതേവരെ പറയപ്പെട്ടതുമായ ദര്‍ശനത്തിന്റെ സ്വരൂപത്തിലേക്ക് ഒന്നാം സൂത്രം വിരല്‍ചൂണ്ടുന്നു.

സൃഷ്ടിയുടെ ആദ്യയാമം മുതല്‍ പ്രളയത്തിന്റെ അന്ത്യയാമം വരെയും അഥവാ ആബ്രഹ്മപര്യന്തമുള്ള സമസ്ത സൃഷ്ടികളെയും ആദ്യാക്ഷരമായ ‘അ’ കാരത്തിനും അന്ത്യാക്ഷരമായ ‘ഹ’ കാരത്തിനും ഇടയില്‍ മാഹേശ്വരസൂത്രം അനുസരിച്ച് ദര്‍ശിക്കാമെന്ന് നന്ദികേശ്വര ടീകയില്‍ പറയുന്നു. അണുമുതല്‍ ആനവരെയുള്ള ബഹുജീവകോടികളുടെയും ബോധതലത്തില്‍ തെളിയുന്ന ‘അഹ’ത്തെയും പരമാണുമുതല്‍ ആണ്ഡകടാഹംവരെ വ്യാപ്തമായിരിക്കുന്ന വിശ്വചൈതന്യധാമത്തിന്റെ മഹദഹങ്കാരത്തെയും ആദ്യത്തെ സൂത്രത്തിലെ ആദ്യാക്ഷരംകൊണ്ടും അവസാന സൂത്രാക്ഷരംകൊണ്ടും സൂചിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു.

ആദ്യസൂത്രത്തിലെ ‘അ’കാരം സര്‍ഗ്ഗക്രിയയെയും അവസാന സൂത്രത്തിലെ ‘ഹകാരം സര്‍ഗ്ഗക്രിയാ വിലോമമായ വിലയത്തെയും സൂചിപ്പിക്കുന്നു. ‘അഹ’ത്തിന്റെ പരിണാമകോടികളാണ് വിശ്വംമുഴുവനും. അതിന്റെ വിശദീകരണമാണ് മറ്റ് അക്ഷരങ്ങള്‍.

ലളിതാസഹസ്രനാമം ഭോഗമോക്ഷപ്രദം


ബ്രഹ്മാണ്ഡപുരാണത്തിലെ ലളിതാസഹസ്രനാമം. മാര്‍ക്കണ്ഡേയ പുരാണത്തിലെ ദേവീമാഹാത്മ്യം, ശങ്കരാചാര്യരുടെ സൗന്ദര്യലഹരി എന്നിവ ദേവിയെ ആരാധിക്കാന്‍ നമുക്ക് ലഭിച്ച അമൂല്യരത്‌നങ്ങളാണ്.


ശ്രീചക്രത്തിന് തുല്യമായി മറ്റൊരു യന്ത്രമില്ല. ശ്രീവിദ്യാ മന്ത്രത്തിന് തുല്യമായി മറ്റൊരു മന്ത്രമില്ല. ലളിതാംബികയ്ക്ക് തുല്യയായി മറ്റൊരു ദേവതയില്ല, ഈ മൂന്നിന്റെയും ഐക്യം പ്രതിപാദിക്കുന്ന ലളിതാസഹസ്രനാമത്തിന് തുല്യം വൈശിഷ്ട്യമാര്‍ന്ന മറ്റൊരു സ്‌തോത്രവുമില്ല.


ബ്രഹ്മാണ്ഡപുരാണത്തിലെ അഗസ്ത്യ-ഹയഗ്രീവ സംവാദത്തിലെ ഒരു ഭാഗമാണിത്. വശിനി തുടങ്ങിയ വാഗ്‌ദേവതമാരാണ് ദേവിയുടെ ആയിരം നാമങ്ങളുള്ള ഈ സ്‌ത്രോത്രം രചിച്ചത്. നമസ്‌കാരം, ആശിസ്സ്, സിദ്ധാന്തോക്തി, പരാക്രമം, ഐശ്വര്യം, പ്രാര്‍ത്ഥന എന്നീ ആറുലക്ഷണങ്ങളാണ് സ്‌തോത്രത്തിന് വേണ്ടത്. ഇവയെല്ലാം ഒത്തിണങ്ങിയതാണ് ലളിതാസഹസ്രനാമം. ഇത്രയേറെ ഭോഗമോക്ഷപ്രദമായ സ്‌തോത്രം വേറൊരിടത്തുമില്ല.
ഓരോ നാമവും ദേവിയുടെ ഗുണവിശേഷണങ്ങളുടെ അല്‍പമാത്രമായ സ്ഫുരണങ്ങള്‍ മാത്രമാണ്. അമ്മയെ സമഗ്രമായി അവതരിപ്പിക്കുവാന്‍ ഒരു നാമത്തിനും കഴിയില്ല. നാമവും രൂപവും ദേവിക്കില്ല. ഇവ രണ്ടും ജഗത്തിലുള്‍പ്പെട്ടതും മിഥ്യയുമാണ്. ഓരോ നാമവും അമ്മ സ്വയം എത്രകണ്ട് വെളിപ്പെടുത്തുന്നുവോ അത്രയുമേ ഉപാസകന് സാക്ഷാത്കരിക്കുവാന്‍ സാധിക്കുകയുള്ളൂ.


എല്ലാ ജീവജാലങ്ങളും തങ്ങളുടെ നിലനില്‍പ്പിനും അഭിവൃദ്ധിക്കും ജന്മസാഫല്യത്തിനും ആശ്രയിക്കുന്നത് ജഗദംബയെ ആകയാല്‍ ജഗദംബ ‘ശ്രീമാതാ’വായിരുന്നു. പരാശക്തിയെ അമ്മയായി കരുതി ശിശുഭാവനയോടെ ഈ മഹാസ്‌തോത്രം ഉരുവിടാന്‍ ഏവര്‍ക്കും അധികാരമുണ്ട് എന്ന് വിളംബരം ചെയ്യുന്നതാണ് ആദ്യത്തെ നാമമായ ‘ശ്രീമാതാ’. മാതൃഭാവനയോടെ ദേവിയെ ആരാധിക്കുന്ന ഭക്തന് ദേവീപ്രസാദത്തിനുവേണ്ടി കാത്തിരിക്കേണ്ട ആവശ്യമില്ല, സ്മരിക്കുന്ന മാത്രയില്‍തന്നെ ദേവി പ്രസാദിക്കും.


കുഞ്ഞിന്റെ ആഗ്രഹങ്ങളറിഞ്ഞ് വേണ്ടത് ചെയ്യുന്നവളാണ് അമ്മ. കുഞ്ഞിന്റെ നന്മമാത്രമല്ലേ അമ്മമാര്‍ക്കുള്ളൂ. അമ്മയുടെ കണ്ണില്‍ മക്കളുടെ പാപങ്ങള്‍ ഒന്നുംതന്നെ പാപങ്ങളല്ല. കര്‍മവും കര്‍മഫലവും എല്ലാം ദേവിയുടെ മായതന്നെ ആകയാല്‍ ആ കര്‍മഫലക്ലേശം അനുഭവിക്കുന്ന മക്കളുടെ നേര്‍ക്ക് അമ്മയുടെ ദയാപൂര്‍വമായ ദൃഷ്ടി പതിയുന്നതിനാല്‍ അവര്‍ താപത്രയങ്ങളില്‍ നിന്ന് മുക്തരാകുന്നു. ദേവീസ്മരണയുള്ള ഭക്തന്റെ ഹൃദയത്തിലെ തമസ്സ് ദേവീസ്മരണയുണ്ടാകുന്ന നിമിഷംതന്നെ നശിക്കും. പൂര്‍വപുണ്യം കൊണ്ടുമാത്രമേ ദേവിയെ സ്തുതിക്കാനും പൂജിക്കാനും സാധിക്കുകയുള്ളൂ.


ജഗജ്ജനനിയുടെ സഹസ്രനാമങ്ങളില്‍ ഏതെങ്കിലും ഒന്ന് ഭക്തിപൂര്‍വം കേള്‍ക്കുകയോ ഉച്ചരിക്കുകയോ ചെയ്താല്‍ സര്‍വപാപങ്ങളും സൂര്യകിരണങ്ങള്‍ക്കു മുന്നില്‍ ഇരുട്ടെന്നപോലെ മാഞ്ഞുപോകും. അപ്പോള്‍പ്പിന്നെ സഹസ്രനാമം ജപിച്ചാല്‍ നീങ്ങാത്ത പാപമുണ്ടോ? വിധിച്ചിട്ടില്ലാത്ത ഭാഗ്യങ്ങള്‍പോലും ദേവ്യുപാസകനെ അങ്ങോട്ട് ചെന്നാശ്രയിക്കും. പ്രപഞ്ചമാതാവായ ദേവിക്ക് ഈ ഭൂമിയിലെ എത്ര നിസ്സാരമായ വസ്തുക്കളാണ് നാം അര്‍പ്പിക്കുന്നത്. എങ്കിലും ഭക്തനോടുള്ള സ്‌നേഹം നിമിത്തം ദേവി അവയെല്ലാം സ്വീകരിക്കുന്നു. അര്‍പ്പിക്കുന്ന വസ്തുവല്ല.


ഭക്തന്റെ ഭക്തിയാണ് ദേവിയെ തൃപ്തയാക്കുന്നത്. കുഞ്ഞു കരയുമ്പോല്‍ കുറെ കരയട്ടെ എന്ന് ഏതെങ്കിലും അമ്മ വിചാരിക്കുമോ, അതുപോലെ ഭക്തന്‍ കുറെ കഷ്ടപ്പെടട്ടെ എന്ന് ജഗജ്ജനനി ഒരിക്കലും വിചാരിക്കില്ല. അല്ലയോ ഭവാനീ എന്നില്‍ ദൃഷ്ടിപതിപ്പിക്കണമേ എന്ന് പറയാനാഗ്രഹിക്കുന്ന ഉപാസകന് ‘ഭവാനിത്വം’ എന്നുപറഞ്ഞു കഴിയുമ്പോഴേക്കും സായുജ്യപദവി ദേവി ദാനം ചെയ്യുന്നു എന്ന് സൗന്ദര്യലഹരി.

ശരണാഗത ദീനാര്‍ത്ത
പരിത്രാണ പരായണേ
സര്‍വസ്യാര്‍ത്ഥി ഹരേ ദേവി നാരായണി നമോ സ്തുതേ!
എന്ന് ദേവീമാഹാത്മ്യം.


നമ്മുടെ പ്രാര്‍ത്ഥനയിലെല്ലാം തെറ്റുകള്‍ സംഭവിക്കാം. അശ്രദ്ധകൊണ്ടോ അഭ്യാസക്കുറവുകൊണ്ടോ, വാസനാബലം കൊണ്ടോ ഇങ്ങനെ സംഭവിക്കാം. ഇതിലൊന്നും പരിഭ്രമിക്കേണ്ട ആവശ്യമില്ലെന്ന് ജഗദംബ നമുക്ക് ഉറപ്പുതരുന്നു. ‘അവ്യാജ കരുണാമൂര്‍ത്തി’എന്ന നാമംകൊണ്ട് അടിവച്ചടിവച്ചു നടക്കുന്ന മക്കള്‍ക്ക് അടിപതറിയാല്‍ അമ്മയ്ക്ക് ദേഷ്യമല്ല, വാത്സല്യവും കരുണയുമാണെന്ന് നമ്മോട് പറയുന്നു.


മക്കളെ വീഴാതെ കൈപിടിച്ച് നേര്‍വഴിക്ക് നടത്തേണ്ടത് അമ്മയുടെ കടമയാണ്. അമ്മ അത് നിറഞ്ഞ മനസ്സോടെ ചെയ്തുകൊള്ളും. കരുണാമയിയായ അമ്മ ഉപാസകന്റെ മനസ്സിലെയും പ്രവൃത്തിയിലെയും അജ്ഞാനം നീക്കി ജ്ഞാനം പ്രദാനം ചെയ്യും. ദേവിയെ പ്രാര്‍ത്ഥിക്കുന്നതിന് പണ്ഡിതനെന്നോ പാമരനെന്നോ സമ്പന്നനെന്നോ ദരിദ്രനെന്നോ പുരുഷനെന്നോ സ്ത്രീയെന്നോ ഭേദമില്ല. ലളിതാസഹസ്രനാമം ആരംഭിക്കുന്നതും അവസാനിക്കുന്നതും അമ്മ എന്നു കീര്‍ത്തിച്ചുകൊണ്ടാണ് (ശ്രീമാതാ, ലളിതാംബികായൈ) എല്ലാം അമ്മയില്‍ നിന്നാരംഭിക്കുന്നു. അമ്മയില്‍തന്നെ ലയിച്ചുതീരുന്നു.


ഈ സ്‌തോത്രം സര്‍വരോഗങ്ങളെയും ശമിപ്പിക്കുന്നതും എല്ലാ സമ്പത്തിനെയും വര്‍ധിപ്പിക്കുന്നതും, കാലമൃത്യുവിനെ നിവാരണം ചെയ്യുന്നതും ദീര്‍ഘായുസ്സു നല്‍കുന്നതുമാണ്. ഉടന്‍ സിദ്ധി നല്‍കുന്ന ശ്രീദേവിയുടെ വിശേഷപ്രീതിക്കു പാത്രമാകുന്ന ഈ സ്‌തോത്രം എത്ര ക്ലേശിച്ചായാലും എല്ലാ ദിവസവും ജപിക്കണം.


ബ്രഹ്മാ വിഷ്ണു മഹേശ്വരന്മാരാല്‍ പരിസേവിതയായി ലക്ഷ്മി സരസ്വതി തുടങ്ങിയവരാല്‍ പരിചര്യ ചെയ്യപ്പെടുന്നവളായി, ഇന്ദ്രാദിദേവന്മാര്‍ ഋഷിമാര്‍ യക്ഷകിന്നര ഗന്ധര്‍വന്മാര്‍ തുടങ്ങിയവരാല്‍ സ്തുതിക്കപ്പെടുന്നവളായി, അഖില പ്രപഞ്ചത്തിനും ഭരണകര്‍ത്രിയായി മണിമയ സിംഹാസനത്തില്‍ ഇരുന്നരുളുന്ന ശിവശക്തൈ്യക്യ രൂപിണിയായ അല്ലയോ രാജരാജേശ്വരീ അമ്മയ്ക്ക് പ്രണാമം.



ഭാഗവത സപ്താഹ യജ്ഞം



കേരളത്തിൽ നടത്തിവരുന്ന ഒരു ഹൈന്ദവ ആചാരമാണ് 'ഭാഗവത സപ്താഹ യജ്ഞം'. ഹൈന്ദവഗ്രന്ഥങ്ങളിൽ പ്രമുഖമായ ശ്രീമഹാഭാഗവതം ഏഴു ദിവസങ്ങൾ കൊണ്ട് പാരായണം ചെയ്ത് തീർത്തു സമർപ്പിക്കുന്ന യജ്ഞമാണിത്. ഹൈന്ദവ വിശ്വാസങ്ങളിലെ ഭക്തിമാർഗത്തിനു പ്രാമുഖ്യമുള്ള യജ്ഞങ്ങളിലാണ് ഭാഗവത സപ്താഹം പെടുന്നത്. വര്ത്ത്മാന കാലത്തിന്റെ എല്ലാ ശാപങ്ങളുടെയും പരിഹാരത്തിന് വേണ്ടിയാണ് ശ്രീമദ് ഭാഗവതസപ്താഹ യജ്ഞം നടത്തുന്നത്. ദുഖ ദുരിതങ്ങളുടെയും നഷ്ടകഷ്ടതകളുടെയും സമ്മിശ്രമായ ഒരു ഇരുണ്ട യുഗമാണ് കലികാലം. കലികാലത്തില്‍ ജീവിക്കുന്നവര്‍ക്ക് കാലസ്വരൂപമായ സര്പ്പത്തിന്റെ മുഖാന്തര്ഭാരഗത്ത് പ്രവേശിക്കാതെ തരമില്ല . ഇവിടെയാണ് മനുഷ്യന്‍ വിധിയുടെ ക്രൂരപരിണാമത്തിന് വിധേയനാകുന്നത്. ഈ ദുഖസന്ധിയില്‍ മനുഷ്യര്ക്ക് ശ്രീമദ് ഭാഗവതമാണ്‌ ഏകാശ്രയം. സമസ്ത ദുഖങ്ങളെയും നശിപ്പിച്ച് മനസ്സിനെയും ശരീരത്തെയും പരിശുദ്ധമാക്കുവാന്‍ ഭാഗവതപാരായണശ്രവണം സഹായകരമാവുന്നു
ശ്രീമദ് ഭാഗവതം പഠിക്കുകയോ കേള്ക്കുകയോ ചെയ്യുന്നവര്ക്ക് ഈ ജന്മത്തില്‍ തന്നെ കര്‍മബന്ധനങ്ങളശേഷമറ്റ് മോക്ഷ പ്രാപ്തിയുണ്ടാകും. ഭാഗവതം ഭഗവാന്റെ് പദാദികേശമാണ്, അത് ഭൂമിയില്‍ കാണുന്ന ഭഗവത് രൂപമാണ് ഭാഗവതത്തിലെ പന്ത്രണ്ട് അധ്യായങ്ങളെ ഭഗവാനന്റെ ഓരോ അംഗമായിട്ടും പൂര്ണമായ ഭാഗവതത്തിനെ പൂര്ണരൂപമായിട്ടും സങ്കല്പ്പിചിരിക്കുന്നു.



ഭ - ഭക്തിയെ നല്കുഗന്നു
ഗ - ഗര്‍വിനെ നീക്കുന്നു
വ - വേദാര്ത്ഥ്ത്തെ തരുന്നു

ത - തത്വ ബോധത്തെ ഉണ്ടാക്കുന്നു. ഇതാണ്‌ ഭാഗവതതിന്റെ് ശബ്ദാര്ത്ഥം .


പൗരാണിക കാലങ്ങളിൽ പന്ത്രണ്ടു വർഷത്തിലൊരിക്കലാണ് സപ്താഹം നടത്താറുണ്ടായിരുന്നതെങ്കിലും ആധുനിക കാലത്ത് മിക്ക ക്ഷേത്രങ്ങളിലും വർഷം തോറും ഭാഗവതസപ്താഹം നടത്തപ്പെടാറുണ്ട്.
ഭാഗവതസപ്താഹത്തിന്റെ ഉദ്ഭവമായി പറയപ്പെടുന്നത് മഹാഭാരതത്തിൽ പരാമർശിച്ചിട്ടുള്ള പരീക്ഷിത്ത് രാജാവിന്റെ കഥയാണ്. തക്ഷകസർപ്പത്തിന്റെ ദംശനമേറ്റ് ഏഴുദിവസത്തിനുള്ളിൽ മരണപ്പെടുമെന്ന മുനിശാപം ഏറ്റുവാങ്ങിയ രാജാവിനെ മുനിമാർ ഏഴു ദിവസം കൊണ്ട് ശ്രീമഹാഭാഗവതം മുഴുവൻ പറഞ്ഞു കേൾപ്പിച്ചു. ഭാഗവതം മുഴുവൻ കേട്ട മഹാരാജാവ് ഇഹലോകസുഖങ്ങളുടെ വ്യർത്ഥത മനസിലാക്കി ആത്മജ്ഞാനം നേടിയെന്നും തുടർന്ന് തക്ഷകദംശനത്തിലൂടെ മോക്ഷപ്രാപ്തി വരിച്ചുവെന്നും മഹാഭാരതത്തിൽ പ്രസ്താവിക്കുന്നു.
ഏഴു പകലുകൾ കൊണ്ട് ശ്രീമഹാഭാഗവതം പാരായണം ചെയ്ത് കേൾക്കുക എന്നത് പിൽക്കാലത്ത് പ്രചുരപ്രചാരം നേടിയ യജ്ഞമായി തീർന്നു


യജ്ഞമെന്ന നിലയിൽ ഭാഗവത സപ്താഹയജ്ഞത്തിനും ചില ചിട്ടവട്ടങ്ങളുണ്ട്. അവയിൽ ചിലത് :



• പകൽ സമയങ്ങളിൽ മാത്രമേ ഭാഗവതം പാരായണം ചെയ്യാൻ പാടുള്ളൂ
• സൂര്യോദയത്തിനു മുൻപും സൂര്യാസ്തമയത്തിനു ശേഷവും പാരായണം പാടുള്ളതല്ല
• യജ്ഞത്തിനു ഒരു ആചാര്യൻ ഉണ്ടായിരിക്കണം.
• മുൻ‌നിശ്ചയിക്കപ്പെട്ട യജ്ഞപൗരാണികർ മാത്രമേ യജ്ഞവേദിയിൽ ഭാഗവതം പാരായണം ചെയ്യാൻ പാടുള്ളൂ.


യജ്ഞവേദിയിൽ നാം എല്ലാംതന്നെ പരീക്ഷിത്ത് രാജാവായി മാറണം


നാമജപം, ഭഗവത് സ്മരണ എന്നിവ മാത്രമേ യജ്ഞശാലയില്‍ പാടുള്ളു.
ഓം നമോം ഭഗവതേ വാസുദേവായ എന്ന മന്ത്രം എപ്പോളും നാവില്‍നിന്നും ഉത്ഭവിക്കണം.


യജ്ഞശാലയിലേക്ക് ആവിശ്യമായ എല്ലാവിധ പൂജാദ്രവ്യങ്ങളും യഥാശക്തി ഭക്തിയോടെ സമര്‍പ്പിക്കുകയും ചെയ്യുക.



ഓം നമോം ഭഗവതേ വാസുദേവായ

ഭാഗവത സപ്താഹ യജ്ഞ വധി


ഭാഗവത സപ്താഹയജ്ഞങ്ങള്‍ നടത്തുമ്പോള്‍ മൂലഗ്രന്ഥ പാരായണത്തിനാണ് കൂടുതല്‍ പ്രാധാന്യം കൊടുക്കേണ്ടതെന്ന് നമുക്കേവര്‍ക്കും അറിയാം....
എന്നാല്‍ ഓരോ ദിവസവും നിശ്ചിത ഭാഗങ്ങള്‍ വായിച്ചു നിര്‍ത്തണം എന്നൊരു "പാരായണ വിധി" ഉണ്ടെന്നും അതൊരു ശ്ലോകമായും മഹത്തുക്കള്‍ പറഞ്ഞു കേട്ടിരിക്കുന്നു.

നാരദമുനി പിതാവായ ബ്രഹ്മാവിനോട് സംശയം ചോദിച്ചപ്പോള്‍ സംശയ നിവാരണം നടത്തിയതാണ് ഈ "പാരായണ വിധി" എന്നാണ്.
ബ്രഹ്മാവിനോട് നാരദമുനി ചോദിച്ചു:


"കത്യദ്ധ്യാ യാ വാചനീയാ: സപ്താഹേ പ്രത്യഹം പിതാ:"

( ഭാഗവതസപ്താഹം നടത്തുമ്പോള്‍ ഓരോ ദിവസവും എത്ര അധ്യായങ്ങളാണ് പാരായണം ചെയ്യേണ്ടത്?")


ബ്രഹ്മാവിന്ടെ മറുപടി ഇപ്രകാരമായിരുന്നു;

"പ്രഥമേഹ്നി വരാഹാന്തം;ദ്വിതീയെ ഭരതാന്തകം
തൃതീയേ നൃസിംഹാന്തം;ചതുര്‍ത്ഥാത് വംശവര്‍ണ്ണനം
പഞ്ചമേ ഗുരുലീലാന്തം;ഷഷ്ടാത് ലീലാ സമാപനം
സപ്തമേ ശുക പൂജാന്തം"


1. ഒന്നാം ദിവസത്തെ മൂലപാരായണം വരാഹാവതാരത്തില്‍ നിര്‍ത്തണം

2. രണ്ടാം ദിവസത്തെ മൂലപാരായണം ഭരതചരിതത്തില്‍ നിര്‍ത്തണം

3. മൂന്നാം ദിവസത്തെ മൂലപാരായണം നരസിംഹാവതാരം വായിച്ചു നിര്‍ത്തണം

4. നാലാം ദിവസത്തെ മൂലപാരായണം വംശവര്‍ണ്ണനം വായിച്ചു നിര്‍ത്തണം

5. അഞ്ചാം ദിവസത്തെ മൂലപാരായണം കണ്ണന്ടെ ബാല ലീലയില്‍ തുടങ്ങി ഗുരുകുല വാസംകഴിഞ്ഞ് ഗുരു ദക്ഷിണകൂടി വായിച്ചു നിര്‍ത്തണം

6. ആറാം ദിവസത്തെ മൂലപാരായണം ഭഗവാന്ടെ അവതാര ലീലകളുടെ സമാപനം കുറിച്ച് വായിച്ചു നിര്‍ത്തണം

7.ഏഴാം ദിവസം ശ്രീശുകനെ പൂജിച്ചു ഭാഗവത സപ്താഹ യജ്ഞം
ഭഗവത് പാദത്തില്‍ സമര്‍പ്പിക്കുന്നതാണ് കണ്ടു വരുന്ന സമ്പ്രദായം....

ക്ഷേത്രദര്‍ശന രഹസ്യം - 1


യാചനയല്ല പ്രാര്‍ത്ഥന. അറിയാത്ത എന്തോ അത്ഭുതശക്തിയെന്നു വിശേഷിപ്പിക്കുന്ന ഈശ്വരനെ, അറിയാത്ത ഭാഷയില്‍ പ്രകീര്‍ത്തിക്കലുമല്ല, 'മനസ്സിനെ ദിവ്യതയോടു ചേര്‍ത്ത് ഉള്ളില്‍ ദിവ്യഭാവം ഉദ്ദീപിപ്പിക്കല്‍' ആണ് പ്രാര്‍ത്ഥന.


ക്ഷേത്രങ്ങളുടെ ആവിര്‍ഭാവം സര്‍വ്വസാധാരണക്കാരായ മനുഷ്യര്‍ക്കുവേണ്ടിയാണ്. യാഗം, ധ്യാനം, ഹോമം, പൂജ ഇവയൊന്നും സ്വന്തമായി നടത്താന്‍ പ്രാപ്തിയില്ലാത്ത കര്‍ഷകനും കച്ചവടക്കാരനും ഉദ്യോഗസ്ഥനും പണ്ഡിതനും പാമരനും സ്ത്രീകള്‍ക്കും പുരുഷന്മാര്‍ക്കും ഒരേപോലെ ആശ്രയിക്കാവുന്നതാണ് ക്ഷേത്രങ്ങള്‍. അവര്‍ക്ക് നിത്യവും നേരിടുന്ന ശക്തിക്കുറവുകളെ നികത്താനും, ആദ്ധ്യാത്മികവും ഭൗതികവുമായ ഉയര്‍ച്ചക്കും പര്യാപ്തമാണ് ക്ഷേത്രാരാധന. ‘കൗസല്യാ സുപ്രജാ രാമാ’ എന്ന് കേരളീയന്റെ പ്രഭാതം തുടങ്ങുന്നു, ‘ഹരിവരാസനം’ കേട്ട് അവര്‍ ഉറങ്ങുന്നു. ‘നരനായിങ്ങനെ ജനിച്ചു ഭൂമിയില്‍….’ എന്ന കീര്‍ത്തനം പാടാത്ത കേരളീയരുണ്ടോ? തലമുറ കൈമാറി വരുന്ന ശിവകീര്‍ത്തനമാണിത്. എല്ലാ ദിവസവും ക്ഷേത്രദര്‍ശനം നടത്തുന്നവര്‍ ഇന്നും ധാരാളം. ക്ഷേത്രത്തില്‍നിന്നുദൂരെ താമസമാക്കിയവര്‍ എല്ലാ മലയാളമാസം ഒന്നാം തീയതി, വിശേഷദിവസങ്ങള്‍, ജന്മദിനം ഇവയ്‌ക്കെങ്കിലും ക്ഷേത്രദര്‍ശനം നടത്തും. ചോറൂണ്, വിവാഹം, വിദ്യാരംഭം ഇവയെല്ലാം ഇപ്പോള്‍ ക്ഷേത്രങ്ങളിലാണ് നടത്തുന്നത്.



കേരളത്തിലെ ക്ഷേത്രങ്ങളില്‍ തന്ത്രമന്ത്രാധിഷ്ഠിതമായ പൂജാവിധികളാണ്. ശുദ്ധാശുദ്ധങ്ങളും വിധിനിഷേധങ്ങളും ക്ഷേത്രചൈതന്യവര്‍ധനവിനായി സ്വീകരിച്ചിട്ടുണ്ട്. ആചാരാനുഷ്ഠാനങ്ങള്‍ പലതും മാറിവരുന്ന കാലത്തിനനുസരിച്ച് ചൈതന്യലോപം വരാത്ത വിധത്തില്‍ മാറ്റങ്ങള്‍ക്കു വിധേയമാകാറുണ്ട്. ഹിന്ദുധര്‍മ്മം അനുഷ്ഠിച്ചുജീവിക്കുന്ന ഒരാള്‍ക്ക് പരിശീലനത്തിലൂടെ ഇതെല്ലാം നേടാം. ക്ഷേത്രത്തില്‍ പൂജകന്‍ പൂജകള്‍ ചെയ്യുന്നു. ആധ്യാത്മിക ശാസ്ത്രീയ സംവിധാനമാകയാല്‍ ക്ഷേത്രത്തില്‍ എത്തുന്ന എല്ലാവര്‍ക്കും ഇതു കൈകാര്യം ചെയ്യാന്‍ സാധിക്കുകയില്ല. പൂജകന്‍ ചെയ്യുന്ന പൂജകള്‍ പോലെതന്നെ പ്രധാനപ്പെട്ടതാണ് ഭക്തജനങ്ങളുടെ പ്രാര്‍ത്ഥനയും നാം സമര്‍പ്പിക്കുന്ന ഉപഹാരങ്ങളും. സമര്‍പ്പണമാണ് ഭഗവാനോടു വേണ്ടത്, അല്ലാതെ നിവേദനങ്ങളും ആവലാതികളുമല്ല.



നമ്മുടെ ആവശ്യങ്ങളെല്ലാം ഉടനടി സാധിച്ചുതരാന്‍ ഈശ്വരന്‍ നമ്മുടെ ജോലിക്കാരനല്ല. നാം ഈശ്വരന്റെ ദാസന്മാരാണ്. നാം ആവശ്യപ്പെടുന്നതെല്ലാം കൃത്യസമയത്ത് ലഭിച്ചില്ലെങ്കില്‍ നമുക്ക് പരിഭ്രമമാണ്. ഇന്ന് ഭൂരിഭാഗം ആളുകളും ക്ഷേത്രത്തില്‍ പോവുന്നതും പ്രാര്‍ത്ഥിക്കുന്നതും താല്‍ക്കാലിക കാര്യസാധ്യത്തിനുവേണ്ടിയാണ്. നാം വിചാരിച്ച കാര്യം ഈ ക്ഷേത്രത്തില്‍ പ്രാര്‍ത്ഥിച്ചിട്ടു സാധിച്ചില്ലെങ്കില്‍ അടുത്ത ക്ഷേത്രത്തില്‍ പോവും.



ലോകപിതാവായ പരമശിവനും ലോകമാതാവായ പരാശക്തിയും ഭരിക്കുന്ന വലിയ കുടുംബമാണ് ഈ ലോകം. സര്‍വ്വചരാചരങ്ങളും അവരുടെ സന്താനങ്ങളാണ്. ഓരോ സന്താനങ്ങളുടെയും ആവശ്യങ്ങള്‍ കണ്ടറിഞ്ഞ് സാധിച്ചുകൊടുത്ത് എല്ലാവരെയും ഭംഗിയായിത്തന്നെ പരിപാലിച്ചുകൊള്ളും. ആ സത്യം നാം നന്നായി മനസ്സിലാക്കണം. എങ്കില്‍ ഈ പരിഭ്രമമൊന്നുമുണ്ടാവുകയില്ല. നമ്മുടെ കടമ സത്യസന്ധമായും ധര്‍മ്മം അനുഷ്ഠിച്ചും കര്‍മ്മോത്‌സുകരായി ജീവിക്കുക എന്നതാണ്. ഭഗവാന്റെ ആ വലിയ കുടുംബത്തിന്റെ ഓരോ പതിപ്പുകളാണ് ഓരോ നാട്ടിലെയും ക്ഷേത്രങ്ങള്‍. ആ ക്ഷേത്രത്തെ കേന്ദ്രീകരിച്ചുവേണം നമ്മുടെ ഓരോ പ്രവൃത്തികളും. ക്ഷേത്രം അഭിവൃദ്ധി പ്രാപിച്ചാല്‍ നമുക്കും അഭിവൃദ്ധിയുണ്ടാകും. ക്ഷേത്രത്തിനു നാശമുണ്ടായാല്‍ നമുക്കും പരാജയമായിരിക്കും.



അജ്ഞാനത്തെ മഴുകൊണ്ട് നീക്കി ജ്ഞാനം വരുത്തിയ പരശുരാമന്റേതാണ് കേരളത്തിലെ താന്ത്രിക സമ്പ്രദായം. പരശുരാമന്‍ ഇവിടെ 108 ശിവാലയങ്ങളും 108 ദുര്‍ഗ്ഗാലയങ്ങളും പ്രതിഷ്ഠിച്ച് ആരാധനാ സമ്പ്രദായം ആരംഭിച്ചു. പിന്നീട് മറ്റെല്ലാ ദേവീദേവന്മാരുടെയും ആരാധന ഉണ്ടായി. നാടിന്റെ നന്മയ്ക്കായി എല്ലാ നാടുകളിലും, ഗ്രാമഗ്രാമാന്തരങ്ങള്‍ തോറും ആ സ്ഥലത്തെ ചൈതന്യത്തിനനുസരിച്ച് ക്ഷേത്രങ്ങള്‍ ഉണ്ടായി. ക്ഷേത്രം, ക്ഷേത്രാചാരം, തന്ത്രമന്ത്രശാസ്ത്രങ്ങള്‍, പൂജാദികാര്യങ്ങള്‍, എല്ലാറ്റിനുമുപരിയായി ക്ഷേത്രത്തിലെ ദേവത എന്നിവയെക്കുറിച്ച് എല്ലാ ഹിന്ദുക്കള്‍ക്കും സാമാന്യ ജ്ഞാനമുണ്ടാകേണ്ടതാണ്.



ഭഗവാന്‍ എന്നത്

ഐശ്വര്യസ്യ സമഗ്രസ്യ ധര്‍മ്മസ്യ
യശസഃ ശ്രിയ
വൈരാഗ്യസ്യാഥ മോക്ഷസ്യ
ഷണ്ണാം ഭഗ ഇതീരാണാ
ഉല്‍പത്തിം പ്രളയം ചാപി
ഭൂതാനാമാഗതിം ഗതിം
വേത്തി വിദ്യാ മവിദ്യാ ച
സ വാച്യോ ഭഗവാനിതി
(വിഷ്ണുപുരാണം)


സമഗ്രമായ ഐശ്വര്യം, ധര്‍മ്മം, യശസ്സ,് ശ്രീ, വൈരാഗ്യം, മോക്ഷം എന്നീ ഗുണങ്ങളെയാണ് ‘ഭഗ’ ശബ്ദംകൊണ്ട് ഉദ്ദേശിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്. ഭഗവാന്‍ എന്ന പദംകൊണ്ട് അര്‍ത്മമാക്കേണ്ടത് സൃഷ്ടിയുടെ ആരംഭവും പ്രളയാവസ്ഥയും, ജീവഭാക്കുകളുടെ ഉല്‍പത്തിയും തിരോധാനവും വിദ്യയും അവിദ്യയും മറ്റും സുവ്യക്തമായി ഗ്രഹിച്ചിട്ടുള്ളവന്‍ എന്നാണ്.


ഭഗവാന്‍ പ്രവേശിക്കുമ്പോള്‍ ഭയം അകലുന്നു. ഭയം നിഷ്‌ക്രമിക്കുമ്പോള്‍ വിശ്വാസം അകത്തു പ്രവേശിക്കുന്നു. വിശ്വാസം പ്രവേശിക്കുമ്പോള്‍ ദുഃഖം നിഷ്‌ക്രമിക്കുന്നു. ദുഃഖം നിഷ്‌കാസിതമാവുമ്പോള്‍ ശാന്തി പ്രവേശിക്കുന്നു. ശാന്തി പ്രവേശിക്കുമ്പോള്‍ ഭയം അലകുന്നു. ഭയം വഴിമാറുമ്പോള്‍ ഭഗവാന്‍ പ്രവേശിക്കുന്നു. ഭഗവാന്‍ തന്നെയാണ് ആദിയും അന്തവും. ഇടയിലുള്ളതാണ് സമസ്ത സംഘര്‍ഷങ്ങളും.


ഭക്തി, പ്രാര്‍ത്ഥന

ഭഗവത് കഥ കേള്‍ക്കുക, ഭഗവത് കഥകള്‍ ജപിക്കുക, ഭഗവാനെ മനസ്സുകൊണ്ട് സ്മരിക്കുക, ഭഗവത് പാദാരവിന്ദങ്ങളെ സേവിക്കുക, ഭഗവാനെ പൂജിക്കുക, ഭഗവാനെ നമസ്‌കരിക്കുക, ഭഗവാന് ദാസവൃത്തി നടത്തുക, ഭഗവാനോട് സഖ്യം ചെയ്യുക. സര്‍വ്വവും ഭഗവാങ്കല്‍ സമര്‍പ്പിക്കുക എന്ന് ഭാഗവതം.


യാചനയല്ല പ്രാര്‍ത്ഥന- അറിയാത്ത എന്തോ അത്ഭുതശക്തിയെന്നു വിശേഷിപ്പിക്കുന്ന ഈശ്വരനെ, അറിയാത്ത ഭാഷയില്‍ പ്രകീര്‍ത്തിക്കലുമല്ല, ‘മനസ്സിനെ ദിവ്യതയോടു ചേര്‍ത്ത് ഉള്ളില്‍ ദിവ്യഭാവം ഉദ്ദീപിപ്പിക്കല്‍’ ആണ് പ്രാര്‍ത്ഥന. ഒരു ഉല്‍ക്കൃഷ്ടതത്വവുമായി ഏകീഭാവത്തില്‍ വര്‍ത്തിക്കുക, അങ്ങനെ മനസ്സിനെ ഇപ്പോഴത്തെ നികൃഷ്ടാവസ്ഥയില്‍ നിന്ന് ശാന്തിയുടെയും നന്മയുടേതുമായ ഉല്‍ക്കൃഷ്ടാവസ്ഥയിലേക്ക് നയിക്കുക. ഇതാണ് പ്രാര്‍ത്ഥനയുടെ സ്വരൂപം. പ്രപഞ്ചസത്തയായ പരംപൊരുളിനെ, ചൈതന്യത്തെ, ജീവിതത്തിനാധാരമായ സത്യത്തെ ധ്യാനിക്കുമ്പോള്‍ മനസ്സ് വികസിക്കും.


ഇങ്ങനെ വികസിച്ച മനസ്സ് ആത്മാനന്ദാനുഭൂതിയുടെ പരമോന്നത വിശ്വാസമേഖലയിലേക്ക് പൊങ്ങുകയും, ആ അനന്തതയെ ആലിംഗനം ചെയ്യുമാറ് വലുതാവുകയും ചെയ്യും. കുട്ടി വളരുന്നതോടെ ശൈശവാവസ്ഥയിലെ ചാപല്യങ്ങള്‍ വഴിമാറുന്നതുപോലെ, നിരന്തര പ്രാര്‍ത്ഥനകൊണ്ട് ശുദ്ധമാകുന്ന മനസ്സില്‍ ഭഗവല്‍ ചൈതന്യം വറ്റാത്ത നീരുറവകണക്കെ നിറഞ്ഞു നില്‍ക്കും.


ക്ഷേത്രദര്‍ശനം

മനുഷ്യശരീരത്തിനു തുല്യമായിട്ടുള്ള സമഷ്ടി ദേഹമായിട്ടാണ് ക്ഷേത്രത്തെ കണക്കാക്കി വരുന്നത്. ക്ഷേത്രം ദേവശരീരമായതിനാല്‍ ഗര്‍ഭഗൃഹം മുതല്‍ ഗോപുരം വരെയുള്ള ശരീരാവയവങ്ങളെ മനുഷ്യശരീരവുമായി താരതമ്യപ്പെടുത്താം

.
”ഗര്‍ഭഗൃഹം ശിരഃ പ്രോക്തം
അന്തരാളം മുഖം തഥാ
സുഖാസനം ഗളഞ്ചൈവ
ബാഹുശ്‌ചൈ വാര്‍ദ്ധമണ്ഡപം
മഹാമണ്ഡപം കുക്ഷിഃസ്യാല്‍
പ്രാസാദം ജാനുജംഘയോ
ഗോപുരം ദേവപാദം സ്യാല്‍
യദ്യേതേ ലക്ഷണം ശുഭം.”
(വിശ്വകര്‍മ്യം)

ക്ഷേത്രങ്ങളോടനുബന്ധിച്ച് സാധാരണയായി ക്ഷേത്രക്കുളങ്ങളോ ചിലയിടങ്ങളില്‍ നദിയോ കാണും. ഏതായാലും ക്ഷേത്രത്തോടനുബന്ധിച്ചുള്ള ജലാശയം ദേവതീര്‍ത്ഥമാണ്. പുണ്യതീര്‍ത്ഥങ്ങളില്‍ സ്‌നാനം ചെയ്യുന്നതിനു തുല്യമാണ് ക്ഷേത്രക്കുളത്തിലെ കുളി.

”ഗംഗേ ച യമുനേ ചൈവ
ഗോദാവരീ സരസ്വതി
നര്‍മ്മദേ സിന്ധു കാവേരി
ജലസ്മിന്‍ സന്നിധിം കുരുഃ”

ക്ഷേത്രക്കുളത്തില്‍ മുങ്ങിക്കുളിച്ച് ശുഭ്രവസ്ത്രമോ കഴുകി ശുദ്ധമാക്കിയ വസ്ത്രമോ ആണ് ക്ഷേത്രത്തില്‍ പോവുമ്പോള്‍ ധരിക്കേണ്ടത്. പുരുഷന്മാര്‍ മുണ്ടും സ്ത്രീകള്‍ സാരിയോ സെറ്റുമുണ്ടോ ധരിച്ചു പോവുന്നതാണ് നല്ലത്.


ആദ്യം ക്ഷേത്രഗോപുരം. ഭഗവാന്റെ തൃപ്പാദമാണത്. ഈ വലിയ പ്രപഞ്ചത്തെ താന്ത്രിക കര്‍മ്മങ്ങളിലൂടെ കൊച്ചുപ്രപഞ്ചമാക്കി ഇതിനുള്ളില്‍ സ്ഥാപിച്ചിരിക്കുന്നു. പാദരക്ഷകള്‍ ഇതിനുപുറത്ത് വച്ചിട്ട് നഗ്‌നപാദരായി നാം ഗോപുരവാതില്‍ തൊട്ടുതൊഴുത്- മഹാന്മാരുടെ പാദം തൊട്ടു വന്ദിക്കണം- ക്ഷേത്രമതില്‍ക്കെട്ടിനകത്ത് പ്രവേശിക്കുന്നു. ഇത് ദേവന്റെ കണങ്കാല്‍ ആണ്. ഇവിടെ മുതല്‍ നാം ‘തത്ത്വമസി’യിലേക്കുള്ള പ്രയാണം ആരംഭിക്കുന്നു. അതായത് ഓരോ ഭക്തനും ദേവനുമായി ഒന്നാവുന്ന പ്രക്രിയ ആരംഭിച്ചുകഴിഞ്ഞു. നാം പ്രവേശിക്കുന്ന തിരുമുറ്റം ദേവന്റെ തുടകള്‍ ആണ്.


തിരുമുറ്റത്തു നിന്നാല്‍ നാം ആദ്യം കാണുന്നത് കൊടിമരമാണ്. ഇത് ദേവന്റെ നട്ടെല്ല് ആണ്. കൊടിമരത്തിന്റെ മുകളില്‍ ദേവവാഹനം ദേവനെ നോക്കി ഇരിക്കുന്നു. നമ്മുടെ ജീവിതം ഈശ്വരാഭിമുഖമാകണം എന്ന് നമ്മെ ഓര്‍മ്മിപ്പിക്കുകയാണിത്. കിഴക്കോട്ടോ വടക്കോട്ടോ നോക്കിവേണം കൊടിമരം കണ്ടുതൊഴുന്നത്. ഉത്‌സവം കൊടിയേറുമ്പോള്‍ കൊടിമരത്തിന് മുകളില്‍ കൊടിക്കൂറ പാറിക്കളിക്കുന്നു. ആ നാടിനെ മുഴുവന്‍ ദേവത്വത്തിലേക്കുയര്‍ത്തി ഓരോ ജീവജാലങ്ങളിലേക്കും ദേവചൈതന്യം അമൃതധാരയായി ഒഴുകുന്നു. സാധാരണയായി ഉത്‌സവം കൊടിയേറിക്കഴിഞ്ഞാല്‍ ആരും നാട്ടില്‍നിന്ന് ദൂരെ പോവാറില്ല.


പുറത്തെ പ്രദക്ഷിണവഴിയില്‍ പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ ദിക്പാലകന്മാരായ ഇന്ദ്രന്‍, അഗ്‌നി, യമന്‍, നിരുതി, വരുണന്‍, വായു, കുബേരന്‍, ഈശാനന്‍ ഇവരെ ശിലാരൂപത്തില്‍ (ബലിക്കല്ലുകള്‍)- പ്രതിഷ്ഠിച്ചിരിക്കുന്നു. അകത്തെ ബലിവട്ടത്തിന്റെ പ്രദക്ഷിണത്തിന്റെ അഞ്ചിരട്ടി ഗുണമാണ് ഈ ദിക്പാലകന്മാരെ സാമൂഹ്യമായി പ്രദക്ഷിണം ചെയ്താല്‍ കിട്ടുന്നത്. ക്ഷേത്രത്തിനു മുഴുവനായും പ്രദക്ഷിണം ചെയ്താല്‍ നൂറിരട്ടി ഗുണം കിട്ടും.



അദ്വൈതാചാര്യന്മാരും ക്ഷേത്രാരാധനയും

അദ്വൈതാചാര്യനായ ആദിശങ്കരാചാര്യര്‍ ക്ഷേത്രാരാധനയെ വളരെയധികം പ്രോത്സാഹിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്‌. ആചാര്യസ്വാമികള്‍ തന്നെ വിഗ്രഹപ്രതിഷ്ഠകള്‍ നടത്തിയിട്ടുണ്ട്‌.


 ശ്രീശങ്കരന്‍, ഭാരതത്തിലെ നിരവധി ക്ഷേത്രങ്ങളില്‍ ക്ഷേത്രനിമയങ്ങള്‍ പാലിച്ചുകൊണ്ട്‌ ആരാധന നടത്തിയിട്ടുണ്ട്‌. മണ്ഡനമിശ്രനുമായുള്ള സംവാദത്തില്‍ ശ്രീശങ്കരന്‍ കര്‍ത്താവില്ലാതെ ഒന്നും ഉണ്ടാവുകയില്ലെന്നും, അതിനാല്‍ ഈ ജഗത്തിന്‌ ഒരു കര്‍ത്താവുണ്ടാകണമെന്നും അതാണ്‌ ഈശ്വരനെന്നും അഭിപ്രായപ്പെട്ടു. ഈശ്വരനെ അനുഭവവേദ്യമാക്കാന്‍ ധാരാളം സാധനാപദ്ധതികളുണ്ടെന്നും അതിലൊന്നാണ്‌ ക്ഷേത്രാരാധനയെന്നും ആചാര്യസ്വാമികള്‍ വിശ്വസിച്ചിരുന്നു.

തന്റെ ദിഗ്‌വിജയയാത്രയില്‍ താന്‍ സന്ദര്‍ശിച്ച പ്രദേശങ്ങളിലെ ക്ഷേത്രങ്ങളില്‍ പോയിദര്‍ശനം നടത്തുക എന്നത്‌ ആചാര്യസ്വാമികളുടെ പതിവായിരുന്നു. ഗോകര്‍ണത്തു ചെന്ന്‌ സമുദ്രസ്നാനം നടത്തിഗോകര്‍ണേശ്വരനെ വണങ്ങി അവിടെ മൂന്നുദിവസം ശ്രീശങ്കരന്‍ താമസിച്ച്‌ ‘ഭൂജംഗപ്രയാതം’ എന്ന സ്തോത്രം രചിച്ചു എന്ന്‌ ശങ്കരദിഗ്‌വിജയത്തില്‍ രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്‌. രാമേശ്വര ക്ഷേത്രത്തില്‍ ദര്‍ശനം നടത്തിയ ഭാഷ്യകാരന്‍ കാഞ്ചിപുരത്ത്‌ ചെന്ന്‌ അവിടെ ഒരു ദേവീക്ഷേത്രം ഭക്തന്മാരുടെ സഹകരണത്തോടെ നിര്‍മിച്ചു. തുടര്‍ന്ന്‌ ആ ക്ഷേത്രത്തിലെ പ്രതിഷ്ഠാകര്‍മം നിര്‍വഹിച്ചശേഷം ആചാര്യപാദര്‍ നിത്യപൂജ നടത്തേണ്ട വിധത്തെപ്പറ്റി പൂജാരിമാര്‍ക്ക്‌ നിര്‍ദ്ദേശം നല്‍കി. ഉജ്ജയിനി നഗരത്തിലെത്തിയ ശ്രീശങ്കരന്‍ പ്രസിദ്ധമായ മഹാകാളേശ്വരക്ഷേത്രത്തില്‍ ചെന്ന്‌ പ്രദക്ഷിണം ചെയ്ത്‌ ശ്രീപരമേശ്വരനെ ദര്‍ശനം നടത്തിയശേഷമായിരുന്നു അവിടെയുള്ള മണ്ഡപത്തിലിരുന്ന്‌ പ്രസിദ്ധ പണ്ഡിതനായ ഭട്ടഭാസ്കരനുമായി വാദപ്രതിവാദത്തിലേര്‍പ്പെട്ടത്‌. വാദപ്രതിവാദത്തില്‍ ഭട്ടഭാസ്കരന്‍ ശ്രീശങ്കരനോട്‌ പരാജയപ്പെട്ടു.


ഹിമാലയത്തിലുള്ള ബദരിനാഥ ക്ഷേത്രത്തിലെ നഷ്ടപ്പെട്ടുപോയ വിഗ്രഹത്തെ വീണ്ടെടുത്ത്‌ പുനഃപ്രതിഷ്ഠ നടത്തി പൂജാവിധികള്‍ പുനരാവിഷ്ക്കരിച്ചത്‌ കാലടീശനായിരുന്നു. മാത്രമല്ല, കേരളത്തില്‍നിന്ന്‌ പൂജാരിയെ കൊണ്ടുവന്ന്‌ ശാന്തികര്‍മത്തിനായി നിശ്ചയിച്ചത്‌ ശ്രീശങ്കരനായിരുന്നു. ഗുരുവായൂര്‍ ക്ഷേത്രത്തില്‍ സ്വാമികള്‍ പലപ്പോഴായി ദര്‍ശനം നടത്തിയിരുന്നുവത്രേ. കാടാമ്പുഴ ദേവീക്ഷേത്രത്തില്‍ കിരാതി സ്വരൂപിണി വിലയംപ്രാപിച്ച സ്ഥാനത്ത്‌ ദേവിയെ സ്വയംഭൂവായി സങ്കല്‍പ്പിച്ച്‌ ആരാധിക്കുവാനുള്ള ഉപദേശങ്ങള്‍ നല്‍കിയത്‌ ശ്രീശങ്കരനായിരുന്നു. പൂമൂടല്‍ എന്ന ആരാധന അവിടെ ആരംഭിച്ചത്‌ ആചാര്യസ്വാമികളുടെ നിര്‍ദ്ദേശത്തോടെയായിരുന്നു.


ശ്രീശങ്കരനെ കൊല്ലൂര്‍ മൂകാംബികാ ക്ഷേത്രവുമായി ബന്ധപ്പെടുത്തിയ ഒരു കഥയുണ്ട്‌. കാല്‍നടയായി സഞ്ചരിച്ച ശ്രീശങ്കരന്‍ ഒരിക്കല്‍ വളരെ ക്ഷീണിതനായി ഒരു അരയാല്‍ വൃക്ഷത്തണലില്‍ കിടന്നുറങ്ങുകയായിരുന്നു. അപ്പോള്‍ ഒരു വഴിപോക്കന്‍ സ്വാമിക്ക്‌ ദാഹം തീര്‍ക്കാനായി ഒരു പാത്രം നിറയെ പാല്‍ ശേഖരിച്ച്‌ സമീപത്തുവെച്ച്‌ കടന്നുപോയി. ഉറക്കം ഉണര്‍ന്ന ശ്രീശങ്കരന്‍ തന്റെ അടുത്ത്‌ ഒരു പാത്രം നിറയെ പാല്‍ ഇരിക്കുന്നതു കണ്ടു. സന്തോഷപൂര്‍വം അത്‌ എടുത്ത്‌ കുടിക്കാനായി ശ്രമിച്ചപ്പോള്‍ ക്ഷീണം കാരണം സാധിക്കാതെ വന്നു. പാല്‍ എടുത്ത്‌ കുടിക്കുവാനുള്ള ശക്തിപോലും തനിക്കില്ലല്ലോ എന്ന്‌ പറഞ്ഞ്‌ സ്വാമികള്‍ സങ്കടപ്പെട്ടു. ഈ സമയത്ത്‌ അന്തരീക്ഷത്തില്‍ സ്ത്രീ ശബ്ദത്തില്‍ ഒരു അശരീരി ഉണ്ടായി. “ശങ്കരന്‌ എപ്പോഴാണ്‌ ശക്തിയെപ്പറ്റി ബോധമുണ്ടായത്‌. സര്‍വം ശിവമയം എന്നല്ലെ ഇതുവരെ പറഞ്ഞത്‌.” ഇതായിരുന്നു അശരീരി. ഇത്‌ ശ്രവിച്ച ശ്രീശങ്കരന്‌ അത്‌ പരാശക്തിയുടെ മൊഴികളാണെന്ന്‌ ബോധ്യപ്പെടുകയും ശക്തിയാണ്‌ പ്രപഞ്ചത്തെ പ്രവര്‍ത്തിപ്പിക്കുന്നതെന്ന്‌ മനസിലാക്കുകയും ചെയ്തു. ഉടനെ അവിടെ വെച്ചുതന്നെ ആദിപരാശക്തിയെ പ്രകീര്‍ത്തിച്ചുകൊണ്ട്‌ മനോഹരമായ ഒരു കാവ്യം രചിച്ചു. അതാണ്‌ ലോകപ്രസിദ്ധമായ ‘സൗന്ദര്യലഹരി’. സൗന്ദര്യലഹരി തന്നെ ഒരു തന്ത്രശാസ്ത്രമാണ്‌. ശക്തി ആരാധനയുടെ മാഹാത്മ്യത്തെ സൗന്ദര്യലഹരിയെന്ന തന്റെ കാവ്യത്തിലൂടെ ശ്രീശങ്കരന്‍ ലോകത്തിന്‌ മനസ്സിലാക്കിക്കൊടുത്തു. മൂകാംബികയുടെ അനുഗ്രഹമാണ്‌ ഇത്തരത്തിലൊരു മഹാകാവ്യം രചിക്കാന്‍ ശ്രീശങ്കരന്‌ സാധിച്ചത്‌.



ശ്രീശങ്കരന്റെ കുടുംബപരദേവത ശ്രീകൃഷ്ണനായിരുന്നു. ആ ക്ഷേത്രത്തിലെ പുനഃപ്രതിഷ്ഠാകര്‍മം നിര്‍വഹിച്ചത്‌ ആചാര്യപാദരായിരുന്നു. തന്റെ കുടുംബപരദേവതയെ അനുസ്മരിച്ചുകൊണ്ട്‌ ആചാര്യര്‍ “പ്രബോധനസുധാകര’ത്തില്‍ അസ്മാകം ജയന്തി കുലദേവോയദുപതി” എന്ന്‌ രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്‌. അദ്വൈത വേദാന്തം പ്രചരിപ്പിക്കുവാന്‍വേണ്ടി ശ്രീശങ്കരന്‍ ഭാരതത്തിന്റെ നാലുഭാഗത്ത്‌ മഠങ്ങള്‍ സ്ഥാപിച്ചു. കിഴക്ക്‌ പുരിയും തെക്ക്‌ ശൃംഗേരിയും പടിഞ്ഞാറ്‌ ദ്വാരകയും വടക്ക്‌ ബദരീനാഥും ആയിരുന്നു ആ മഠങ്ങള്‍. ആദ്യം മഠം സ്ഥാപിച്ചത്‌ ശൃംഗേരിയിലായിരുന്നു. കര്‍ണാടക സംസ്ഥാനത്തിലെ മംഗലാപുരം നഗരത്തില്‍നിന്ന്‌ ഏകദേശം 135 കി.മീ. അകലെയായി വടക്ക്‌ കിഴക്ക്‌ ഭാഗത്ത്‌ പശ്ചിമഘട്ട മലനിരകള്‍ക്ക്‌ സമീപം ഒഴുകുന്ന തുംഗാ നദിയുടെ തീരത്താണ്‌ ശൃംഗേരിമഠം സ്ഥിതിചെയ്യുന്നത്‌. ശ്രീശങ്കരന്‍ തന്നെയാണ്‌ ആ സ്ഥലം തിരഞ്ഞെടുത്തത്‌. ആചാര്യപാദര്‍ അവിടെ ഒരു പാറയില്‍ ശ്രീചക്രം വരച്ച്‌ ശ്രീശാരദാദേവിയുടെ ദാരു വിഗ്രഹം പ്രതിഷ്ഠിച്ചു. ശാരദാദേവിയെ പൂജിച്ചതിനുശേഷമാണ്‌ മഠത്തിന്റെ നിര്‍മാണം ആരംഭിച്ചത്‌. നിത്യവും ശാരദാക്ഷേത്രത്തില്‍ പൂജ കഴിച്ചതിനുശേഷം വേണം വേദപഠനവും പ്രചരണവും നടത്തേണ്ടതെന്ന്‌ തന്റെ ശിഷ്യന്മാരോട്‌ ശ്രീശങ്കരന്‍ നിര്‍ദ്ദേശിച്ചു. ഭഗവദ്പാദരുടെ ഈ നിര്‍ദ്ദേശം ഇന്നും അക്ഷരംപ്രതി ശൃംഗേരി മഠാധിപതി അനുസരിച്ചുവരുന്നു. തന്റെ പ്രധാന ശിഷ്യന്മാരിലൊരാളായ സുരേശ്വരാചാര്യരെയാണ്‌ പ്രഥമ ശൃംഗേരി മഠാധിപതിയായി ശ്രീശങ്കരന്‍ അവരോധിച്ചത്‌. താന്‍ നിത്യവും ആരാധിച്ചുവന്നിരുന്ന ചുവന്ന കല്ല്‌ പതിച്ച സ്ഫടിക നിര്‍മിതമായ ശ്രീമഹാഗണപതി വിഗ്രഹവും ചന്ദ്രമൗലീശ്വര വിഗ്രഹവും പിന്നീട്‌ ആചാര്യന്‍ സുരേശ്വരാചാര്യരെ ഏല്‍പ്പിച്ചു. വിഗ്രഹാരാധനയില്‍ യാതൊരപാകതയും ശ്രീശങ്കരന്‍ ദര്‍ശിച്ചില്ല എന്നതിന്റെ ഉത്തമോദാഹരണങ്ങളാണ്‌ ഇതെല്ലാം.



അദ്വൈതദര്‍ശനത്തില്‍ ക്ഷേത്രാരാധനക്ക്‌ പ്രസക്തിയില്ല എന്ന ചില പണ്ഡിതരുടെ അഭിപ്രായം ശരിയല്ല എന്ന്‌, ശ്രീശങ്കരന്‍ ക്ഷേത്രാരാധനയോട്‌ കാണിച്ച അതീവതാല്‍പ്പര്യം വ്യക്തമാക്കുന്നു. നിരന്തരമായ സാധനയിലൂടെ സിദ്ധി ലഭിച്ച യോഗികള്‍ക്ക്‌ അത്‌ തുടര്‍ന്ന്‌ നിലനിര്‍ത്താനും സാധന അത്യാവശ്യമാണ്‌. സംഗീതത്തില്‍ പ്രശസ്തി നേടിയ വാഗേയകാരന്മാര്‍ തുടര്‍ന്നും സാധകം ചെയ്യുന്നതുപോലെയാണിത്‌. അതുപോലെ ജീവന്മുക്താവസ്ഥയിലെത്തിയവര്‍ക്കും അത്‌ നിലനിര്‍ത്താന്‍ യോഗപരിശീലനവും ധ്യാനപരിശീലനവും ക്ഷേത്രോപാസനയും അത്യാവശ്യമാണ്‌. മറ്റ്‌ മൂന്ന്‌ മഠങ്ങളിലും ദേവീദേവന്മാരുടെ വിഗ്രഹം ശ്രീശങ്കരന്‍ സ്ഥാപിച്ച്‌ ക്ഷേത്രാരധനയ്ക്ക്‌ ഊന്നല്‍ നല്‍കി.

ദ്വാരകാമഠത്തിലുള്ള ക്ഷേത്രത്തിലെ ദേവന്‍ സിദ്ധേശ്വരനും, ദേവി ഭദ്രകാളിയുമാണ്‌. ബദരികാശ്രമത്തിലെ ക്ഷേത്രത്തില്‍ ശ്രീനാരായണനും പൂര്‍ണഗിരിയുമാണ്‌ ദേവനും ദേവിയും. പുരിയിലെ ഗോവര്‍ദ്ധന മഠത്തിലെ ക്ഷേത്രത്തിലുള്ള പ്രതിഷ്ഠാമൂര്‍ത്തികള്‍ ശ്രീജഗന്നാഥനും വിമലാദേവിയുമാണ്‌. ശൃംഗേരിയിലെ രാമേശ്വരക്ഷേത്രത്തില്‍ ശ്രീശാരദാദേവിക്ക്‌ പുറമേ വിഭാണ്ഡക മുനി ആരാധിച്ച ആദിവരാഹമൂര്‍ത്തിയുമുണ്ട്‌. ക്ഷേത്രാരാധന സമ്പ്രദായത്തിന്‌ മറ്റു പല കാരണങ്ങളാല്‍ ക്ഷയം സംഭവിച്ചപ്പോള്‍ വ്യക്തമായ മാര്‍ഗനിര്‍ദ്ദേശങ്ങള്‍ നല്‍കി പുനരുജ്ജീവിപ്പിച്ചത്‌ വാസ്തവത്തില്‍ ശ്രീശങ്കരനായിരുന്നു.


ഭാരതത്തിലെ മിക്ക പ്രധാനക്ഷേത്രങ്ങളിലും തീര്‍ത്ഥസ്നാനങ്ങളിലും ശ്രീശങ്കരന്‍ കാല്‍നടയായി ചെന്ന്‌ ദര്‍ശനം നടത്തിയിട്ടുണ്ട്‌. ഈ പ്രവര്‍ത്തിയിലൂടെ ക്ഷേത്രസംസ്കാരത്തിന്റെ അത്യാവശ്യകത ജനങ്ങള്‍ക്ക്‌ ബോധ്യപ്പെടുത്തിക്കൊടുക്കുകയാണ്‌ ശ്രീശങ്കരഭഗവദ്പാദര്‍ ചെയ്തത്‌. ക്ഷേത്രാചാരങ്ങള്‍ക്ക്‌ അനുസൃതമായിട്ടുതന്നെ ക്ഷേത്രദര്‍ശനം നടത്തണമെന്ന കാര്യത്തില്‍ ശ്രീശങ്കരന്‌ നിര്‍ബന്ധവുമുണ്ടായിരുന്നു.
താന്ത്രികവിഷയങ്ങള്‍ പ്രതിപാദിക്കുന്ന ‘പ്രപഞ്ചസാരതന്ത്രം’ എന്ന ഗ്രന്ഥം ശ്രീശങ്കരനാണ്‌ രചിച്ചത്‌. കൂടാതെ ദേവീദേവന്മാരെ പ്രകീര്‍ത്തിച്ചുകൊണ്ടുള്ള നിരവധി സ്തോത്രങ്ങളും ശ്രീശങ്കരന്‍ രചിച്ചിട്ടുണ്ട്‌.

വിഷ്ണുസഹസ്രനാമത്തിന്‌ ആചാര്യപാദര്‍ ഭാഷ്യം രചിച്ചിരുന്നു. തന്റെ ജീവിതദൗത്യം ഭംഗിയായി നിര്‍വഹിച്ചതിനുശേഷം കാശ്മീരിലെ ശാരദാക്ഷേത്രത്തിലുള്ള സര്‍വജ്ഞപീഠത്തില്‍ ആസനസ്ഥനായ ആ യുഗപുരുഷന്‍ കാലയവനികക്കുള്ളില്‍ തിരോധാനം ചെയ്തു.

ദൈവത്തിന്റെ മുഖപടം - ഗുരുവരം -02


ഒ.വി. ഉഷ

ദൈവത്തിന്റെ മുഖപടമായി മനുഷ്യരിലൊരാളായി വരുന്നവര്‍ മനുഷ്യനില്‍ നിന്ന് അതായിരിക്കും ആഗ്രഹിക്കുക. അവര്‍ ലോകത്തെ സമാധാനത്തിന്റെ വഴിക്ക് നയിക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുന്നവരാണല്ലോ.


gitaമനുഷ്യനോട് സംവദിക്കേണ്ട അവസരത്തില്‍ ദൈവം അണിയുന്ന മുഖപടമാണു ഗുരു എന്ന് സ്വാമി വിവേകാനന്ദന്‍ പറഞ്ഞതായി വായിച്ചിട്ടുണ്ട്. മനുഷ്യനും മനുഷ്യനും തമ്മിലല്ലേ ആശയവിനിമയം നടത്താന്‍ കഴിയൂ. എന്നാല്‍ പുതിയ ആകാശവും പുതിയ ഭൂമിയും സൃഷ്ടിക്കാന്‍ നിയുക്തനായ മനുഷ്യനെ സമകാലികര്‍ തിരസ്‌കരിച്ചിട്ടുള്ളതായാണു കണ്ടുവരുന്നത്.


നമ്മുടെ മുന്നില്‍ ഉള്ള ഒരു പഴയ ഉദാഹരണം ശ്രീകൃഷ്ണനു നേരിടേണ്ടി വന്നതായി പറയുന്ന വിഷമങ്ങളാണ്. പെങ്ങളുടെ വിവാഹം കഴിഞ്ഞ ഉടനെ ഒരു അശരീരി വചനം കൃഷ്ണന്റെ അമ്മാവനായ കംസനെ വിറളി പിടിപ്പിക്കുകയാണ്. പെങ്ങള്‍ക്ക് എട്ടാമതായി ജനിക്കുന്ന മകന്‍ കംസന്റെ അന്തകനായി ഭവിക്കുമെന്നാണു സന്ദേശം. പെങ്ങള്‍ക്ക് ജനിച്ച ഏഴു കുട്ടികളെയും കംസന്‍ കൊന്നു. അത്ഭുതകരമായ രീതിയില്‍ എട്ടാമത്തെ കുട്ടി കൃഷ്ണന്‍ സുരക്ഷിതമായ സ്ഥലത്ത് എത്തിക്കപ്പെടുകയാണ്. കൃഷ്ണനെ കണ്ടുപിടിച്ച് ഇല്ലാതാക്കുക എന്നതായി കംസന്റെ ജീവിതലക്ഷ്യം.


ഒരു മഹാത്മാവിനെ ഉന്മൂലനം ചെയ്യാന്‍ നിരന്തരശ്രമങ്ങള്‍ നടന്നതിന്റെ സൂചകങ്ങളാണാ കഥകള്‍. വിപ്രപത്‌നീമോക്ഷം എന്ന കഥ ബ്രാഹ്മണരുടെ എതിര്‍പ്പിനെയാണ് അടയാളപ്പെടുത്തുന്നത്. ശ്രീകൃഷ്ണന്‍ പിറന്നത് അവര്‍ണ്ണനായിട്ടാണല്ലോ. ഭഗവദ്ഗീതയില്‍ ഭഗവാന്‍ ഇങ്ങനെ പറയുന്നു:’അവജാനന്തി മാം മൂഢാ മാനുഷീം തനുമാശ്രിതം /പരം ഭാവമജാനന്തോ മമ ഭൂതമഹേശ്വരം…’ മനുഷ്യരൂപത്തിലാകയാല്‍ ജീവജാലങ്ങളുടെ തമ്പുരാനാണു ഞാനെന്ന് ഗ്രഹിക്കാതെ അറിവില്ലാത്തവര്‍ എന്നോട് അനാദരം കാണിക്കുന്നു എന്നാണു ശ്രീകൃഷ്ണപരമാത്മാവ് പറയുന്നത്.


ബൈബിള്‍ക്കഥകളിലും പ്രവാചകന്മാരോട് സമകാലികര്‍ കാണിച്ച അറിവില്ലായ്മകള്‍ എടുത്തുപറയുന്നുണ്ട്. ഒടുവില്‍ രക്ഷകനായ യേശുവിനെ കുരിശിലേറ്റുക വരെ ചെയ്തു. മുഹമ്മദ് നബിക്ക് സമകാലികരുടെ ഉപദ്രവങ്ങള്‍ കാരണം യുദ്ധങ്ങളിലേര്‍പ്പെടേണ്ടിവന്നു.
ഏതാനും അനുഭവശാലികളാവും ഒരു ഗുരുവിനെ അല്ലെങ്കില്‍ പ്രവാചകനെ വിശ്വസിക്കുക, ദൈവത്തിന്റെ ഇച്ഛ ആ സ്വരൂപത്തില്‍ പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്നുവെന്നറിയുക. പകര്‍ന്നു കിട്ടുന്ന മാര്‍ഗ്ഗരേഖകള്‍ തുടര്‍ന്നു വരുന്ന തലമുറകളിലേക്ക് പകര്‍ന്നുകൊടുത്തിട്ടുള്ളത് അവരാണ്.
അച്ചടിയോ ലിപി പോലുമോ ഇല്ലാത്ത കാലഘട്ടങ്ങളില്‍ വാമൊഴിയായി അറിവുകളെ നിലനിര്‍ത്തി വന്നിരിക്കാം. അക്ഷരങ്ങള്‍ രൂപം കൊണ്ട ശേഷവും താളിയോലയിലും മറ്റും എഴുതി സൂക്ഷിച്ചതും പകര്‍പ്പുകളുണ്ടാക്കിയതും മറ്റും എത്ര ശ്രമകരമായ വേലയായിരുന്നിരിക്കും! തലമുറകളായി പകര്‍ന്നുവരുന്ന എഴുത്തുകളില്‍ പല കൂടിച്ചേരലുകളും അറിഞ്ഞോ അറിയാതെയോ സംഭവിച്ചിരിക്കാനുമിടയുണ്ട്.


നമ്മുടെ ധര്‍മ്മശാസ്ത്രങ്ങളില്‍ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ടത് എന്ന് ഗണിക്കപ്പെട്ടിട്ടുള്ള മനുസ്മൃതിയില്‍ പ്രകടമായ സ്ത്രീവിരുദ്ധതയും ഉച്ചനീചത്വവും ഉണ്ട്. അത് ഇങ്ങനെ ക്രമേണ പല കൈകളിലൂടെ കടന്നുവന്നതിന്റെ ഫലമായിരിക്കും. ഏതു പുസ്തകത്തില്‍ നിന്നു കാരുണ്യവും സ്‌നേഹവും സമാധാനപരമായ സഹവര്‍ത്തിത്വവും ദൈവോന്മുഖമായ ആന്തരികവളര്‍ച്ചയും പരിപോഷിപ്പിക്കുന്നതെല്ലാം സ്വീകരിക്കാം എന്നു നമുക്ക് ചിന്തിക്കുക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞാല്‍ എത്ര നന്നായിരുന്നു! ദൈവത്തിന്റെ മുഖപടമായി മനുഷ്യരിലൊരാളായി വരുന്നവര്‍ മനുഷ്യനില്‍ നിന്ന് അതായിരിക്കും ആഗ്രഹിക്കുക. അവര്‍ ലോകത്തെ സമാധാനത്തിന്റെ വഴിക്ക് നയിക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുന്നവരാണല്ലോ.



ജന്മഭൂമി

എന്നെക്കാള്‍ വലിയ ഭക്തനുണ്ടോ? - ദര്‍ശന കഥകള്‍ - 1

''നാരായണ! നാരായണ! എന്ന നാമജപത്തോടെയാണ് നാരദന്‍ പാത്രം ഏറ്റുവാങ്ങിയത്. പിന്നെ എണ്ണയിലായി ശ്രദ്ധ. ഒരു തുള്ളിപോലും പുറത്തേക്ക് തുളുമ്പാതെ നോക്കണം. അങ്ങനെ വൈകുണ്ഠത്തെ ചുറ്റിവരികയെന്നത് നൂല്‍പാലത്തിലൂടെയുള്ള നടത്തംപോലെ ശ്രമകരമാണ്.
വൈകുണ്ഠത്തിലെത്തിയ നാരദമുനിയോടു ഭഗവാന്‍ ചോദിച്ചു:
”എന്തൊക്കെയുണ്ടു നാരദമഹര്‍ഷേ വിശേഷങ്ങള്‍? ഭൂമിയിലെ മനുഷ്യരില്‍ ദൈവഭക്തി വളരുന്നുണ്ടോ? അതോ കുറയുകയാണോ?”

”കുറയുകയാണ് ഭഗവാനേ! എല്ലാവരും ഭൗതികനേട്ടങ്ങള്‍ക്കായി ഓടുകയാണ്. നാമജപംപോലും എങ്ങുനിന്നും കേള്‍ക്കാനില്ല!”

അതു പറയുമ്പോള്‍ നാരദനില്‍ വലിയ അഹംഭാവം കാണപ്പെട്ടു. എല്ലാനേരവും ഭഗവാന്റെ നാമംചൊല്ലി നടക്കുന്ന എന്നെപ്പോലെ ഒരു ഭക്തന്‍ എവിടെ ഉണ്ടാകാനാണ് എന്ന ഭാവം! അതു ഭഗവാന്‍ ശ്രദ്ധിച്ചു; അര്‍ത്ഥഗര്‍ഭമായി ഒന്നു ചിരിച്ചു.

”ഞാനൊന്നു ചോദിച്ചോട്ടെ ഭഗവാനേ? അങ്ങയുടെ ഏറ്റവും വലിയ ഭക്തനായി അങ്ങ് കരുതുന്ന ആരെങ്കിലും ഉണ്ടോ?” തന്നെ പ്രശംസിച്ചുകൊണ്ടാവും ഭഗവാന്റെ മറുപടി ഉണ്ടാവുക എന്നു നാരദന്‍ ഉറപ്പിച്ചിരുന്നു. പക്ഷേ, ഭഗവാന്‍ പറഞ്ഞു:

”കൃഷ്ണപുരം എന്ന ഗ്രാമത്തില്‍ ഒരു സാധു കര്‍ഷകന്‍ ഉണ്ട്. അയാളാണ് എന്റെ വലിയ ഭക്തന്‍!”
നാരദനുണ്ടായ അദ്ഭുതത്തിനും മോഹഭംഗത്തിനും അളവില്ലായിരുന്നു. അങ്ങനെ ഒരു ഭക്തനുണ്ടോ? എങ്കില്‍ അയാളെ കണ്ടിട്ടേയുള്ളൂ വേറെ കാര്യം.

കൂടുതലൊന്നും പറയാതെ ഭഗവാനോടു യാത്ര ചോദിച്ചു, നാരദന്‍ നേരെ ചെന്നത് കൃഷ്ണപുരം ഗ്രാമത്തിലെ കര്‍ഷകന്റെ വീട്ടിലേക്കാണ്.
കര്‍ഷകന്‍ വളരെ ബഹുമാനത്തോടെ നാരദനെ സ്വീകരിച്ച് ഇരുത്തി. ഭക്തോത്തമനായ മഹര്‍ഷിയെ അതിഥിയായി ലഭിച്ചതിലുള്ള സന്തോഷം കര്‍ഷകന്‍ അറിയിച്ചു; ഏതാനും ദിവസം ഇവിടെ താമസിക്കണമെന്നു അഭ്യര്‍ത്ഥിക്കുകയും ചെയ്തു.

നാരദനു സന്തോഷമായി. ഇയാളുടെ ഓരോ ചലനവും നിരീക്ഷിച്ചറിയാന്‍ അവസരം കിട്ടിയല്ലോ.

”നാരായണ! നാരായണ!” എന്നു ജപിച്ചുകൊണ്ടാണ് കര്‍ഷകന്‍ രാവിലെ ഉണരുന്നത്. ഒരുനിമിഷം കണ്ണടച്ചിരുന്നു ധ്യാനിക്കുകയും ചെയ്യും. പിന്നെ ഓരോരോ ജോലികളിലും കൃഷിപ്പണികളിലും മുഴുകയായി…. വീട്ടുകാരിയെ സഹായിക്കണം, കുട്ടികളുടെ കാര്യങ്ങള്‍ നോക്കണം, പ്രായമായ അച്ഛനമ്മമാരെ പരിപാലിക്കണം, പശുക്കളെ നോക്കണം, കൃഷിസ്ഥലത്തും വേണ്ടതു ചെയ്യണം…. ഇങ്ങനെ വിവിധങ്ങളായ ജോലികള്‍… ഒടുവില്‍, ഉറങ്ങാന്‍ കിടക്കുമ്പോള്‍ വീണ്ടും ”നാരായണ! നാരായണ!” ജപവും ധ്യാനവും മാത്രം!

ഓ! ഇതാണോ ഭഗവാന്റെ ഇഷ്ടഭക്തന്‍? നാരദന്‍ അദ്ഭുതപ്പെട്ടു. ഇതിനിടയില്‍ അതിഥിയുടെ കാര്യങ്ങളിലും കര്‍ഷകന്‍ ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നു. രണ്ടുദിവസം അവിടെ താമസിച്ച നാരദന്‍ കര്‍ഷകനോട് യാത്ര പറഞ്ഞ് വൈകുണ്ഠത്തിലെത്തി.

കൃഷ്ണപുരത്തെ വിശേഷങ്ങളെല്ലാം നിരത്തിയ നാരദന്‍ ഭഗവാനോട് ചോദിച്ചു: ”ഈ കര്‍ഷകന്‍ അങ്ങയുടെ ഏറ്റവും വലിയ ഭക്തനാകുന്നത് എങ്ങനെയാണ് ഭഗവാനേ?”

”ഞാന്‍ പറയാം നാരദാ. അതിന് മുന്‍പ് അങ്ങ് ഒരു കാര്യം ചെയ്യണം-ഈ വൈകുണ്ഠത്തെ ഒന്നു പ്രദക്ഷിണം ചെയ്തു വരണം. അത്രയേ വേണ്ടൂ.”
”അതിനെന്താ പ്രയാസം? ഇവിടെ വരുമ്പോള്‍ എല്ലായ്‌പ്പോഴും ചെയ്യാറുള്ളതല്ലേ?”

”ശരിയാണ്. ഇപ്പോള്‍ പക്ഷെ ഒരു പ്രത്യേകതയുണ്ട്. ഇതാ ഈ ചെറിയ പാത്രത്തിലെ എണ്ണ കൈയില്‍ വച്ചോളൂ. വക്കോളമുണ്ട്. ഒരു തുള്ളിപോലും തുളുമ്പി വീഴാതെ പ്രദക്ഷിണം പൂര്‍ത്തിയാക്കി എണ്ണ മുഴുവന്‍ കെടാവിളക്കിലേക്ക് ഒഴിക്കണം.”

ഭഗവാന്‍ പരന്ന ഒരു പാത്രം നിറയെ എണ്ണ, നാരദന്റെ വലതുകൈയില്‍ വച്ചുകൊടുത്തു.

”നാരായണ! നാരായണ! എന്ന നാമജപത്തോടെയാണ് നാരദന്‍ പാത്രം ഏറ്റുവാങ്ങിയത്. പിന്നെ എണ്ണയിലായി ശ്രദ്ധ. ഒരു തുള്ളിപോലും പുറത്തേക്ക് തുളുമ്പാതെ നോക്കണം. അങ്ങനെ വൈകുണ്ഠത്തിനെ ചുറ്റിവരികയെന്നത് നൂല്‍പാലത്തിലൂടെയുള്ള നടത്തംപോലെ ശ്രമകരമാണ്.
എങ്കിലും നാരദന്‍ വൈകുണ്ഠ പ്രദക്ഷിണം പൂര്‍ത്തിയാക്കി; കെടാവിളക്കിലേക്ക് എണ്ണ പകര്‍ന്നുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു: ”ഹാവൂ! ആശ്വാസമായി!”

”എന്താ നാരദരേ? അങ്ങ് നാരായണ നാമം മറന്നുവോ?” എന്നായിരുന്നു അപ്പോള്‍ പുഞ്ചിരിയോടെയുള്ള ഭഗവാന്റെ ചോദ്യം. ”വൈകുണ്ഠത്തെ ചുറ്റിവരുന്നതിനിടയില്‍ അങ്ങ് എത്ര തവണ എന്നെ സ്മരിച്ചു? എന്റെ നാമം ജപിച്ചു? എന്നുകൂടി പറയാന്‍ പറ്റുമോ?”

നാരദന്‍ ഇളിഭ്യതയോടെ തല താഴ്ത്തി നിന്നു. അതുകണ്ടു ഭഗവാന്‍ കാര്യങ്ങള്‍ ഇങ്ങനെ വിശദീകരിച്ചു:

” ആ കര്‍ഷകന്‍ പരമഭക്തനാണെന്ന് ഞാന്‍ പറഞ്ഞതുവെറുതെയല്ല നാരദ മഹര്‍ഷേ! ലൗകിക ജീവിതം നയിക്കുന്നവര്‍ക്ക് പല കടമകളും നിര്‍വഹിക്കാനുണ്ട്. കര്‍മങ്ങളോടാണ് അവരുടെ ഭക്തി. ആ ഭക്തിയില്‍ അയാള്‍ മുഴുകുന്നു. ഉണരുമ്പൊഴും ഉറങ്ങാന്‍ കിടക്കുമ്പോഴും അയാള്‍ എല്ലാം ഭഗവാനില്‍ സമര്‍പ്പിച്ചുകൊണ്ട് ഭഗവന്നാമം ഉരുവിടുന്നു; വളരെ ആത്മാര്‍ത്ഥമായി. അതിനാല്‍ അയാള്‍ എന്റെ പ്രിയഭക്തനാണ്; കര്‍മയോഗിയാണ്!” ഭഗവാന്‍ വ്യക്തമാക്കി.

ആഴ്ച്ചാ വ്രതങ്ങൾ


വ്രതങ്ങള്‍ അനുഷ്ഠാനങ്ങള്‍ - -3

തിങ്കളാഴ്ച വ്രതം

ഉമയോടുകൂടിയ ദേവനായ പരമശിവന്റെ ദിവസമാണ് സോമവാരം അഥവാ തിങ്കളാഴ്ച. അമാവാസി നാളില്‍ വരുന്ന സോമവാരവ്രതം അനുഷ്ഠിച്ചാല്‍ ഏറ്റവും കൂടുതല്‍ പുണ്യം ലഭിക്കും. വ്രതം ആരംഭിക്കുന്നതിന് ഏറ്റവും ഉത്തമമായ മാസങ്ങള്‍ വൃശ്ചികവും മകരവുമാണ്. തിങ്കളാഴ്ച ദിവസം രാവിലെ കുളി കഴിഞ്ഞ് ശിവക്ഷേത്ര ദര്‍ശനം നടത്തണം. ശിവന് ഏറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ട കൂവളത്തില സമര്‍പ്പണം, ശിവകീര്‍ത്തനങ്ങള്‍, ഒം നമഃശിവായ എന്ന മന്ത്രം സദാസമയവും എന്നിവ തിങ്കളാഴ്ച നടത്തണം. പുരുഷന്മാര്‍ക്കും സ്ത്രീകള്‍ക്കും തിങ്കളാഴ്ച വ്രതം അനുഷ്ഠിക്കാം.


പരമശിവനേയും ദേവിയെയും പ്രാര്‍ത്ഥിക്കണം. ഭഗവാനെ 16 വയസ്സുള്ള ദേവനായി പ്രാര്‍ത്ഥിക്കണം. പ്രാര്‍ത്ഥനയില്‍ ഭഗവാന്റെ ഇടതുവശത്ത് ദേവി ഉണ്ടെന്നുള്ള സങ്കല്‍പം വേണം. പ്രാര്‍ത്ഥന ആ ദിവസം മുഴുവന്‍ വേണം. ഏതു പ്രവൃത്തിയില്‍ മുഴുകിയിരുന്നാലും മഹാദേവനേയും ദേവിയേയും കുറിച്ചുള്ള സ്മരണ ഉണ്ടാവണം. തിങ്കളാഴ്ച വ്രതം ഉപവാസമായോ ഒരുനേരം ഭക്ഷണമായോ എങ്ങനെ വേണമെങ്കിലും അനുഷ്ഠിക്കാം.


പന്ത്രണ്ടോ പതിനാറോ സംഖ്യ വ്രതം എടുക്കണം. മംഗല്യഭാഗ്യം, ഭദ്രമായ കുടുംബജീവിതം, മോക്ഷം ഇവയൊക്കെ തിങ്കളാഴ്ച വ്രതത്തിന്റെ പുണ്യം. മഹാദേവനെ സംബന്ധിച്ചുള്ള എല്ലാ വ്രതത്തിനും ഭക്തിക്കു തുല്യം പ്രാധാന്യം ദാനത്തിനുണ്ട്. തിങ്കളാഴ്ച വ്രതംകൊണ്ട് തിങ്കള്‍ തലയില്‍ ചൂടുന്ന ഭഗവാന്‍ പ്രസാദിക്കും. ജാതകത്തിലെ ചന്ദ്രന്റെ ദോഷപരിഹാരം, വൈധവ്യദോഷ പരിഹാരം ഇവയ്‌ക്കൊക്കെ തിങ്കളാഴ്ച വ്രതം അനുഷ്ഠിക്കുന്നു. അവസാനമില്ലാത്ത ഫലങ്ങളെ പ്രദാനം ചെയ്യുന്ന ദിനമാണ് സോമവാരം.



ചൊവ്വാഴ്ച വ്രതം

ഭൂമി പുത്രനായ ചൊവ്വാ ഗ്രഹത്തിന്റെ അനുഗ്രഹത്തിനായി അനുഷ്ഠിക്കുന്ന വ്രതമാണ് ചൊവ്വാഴ്ച വ്രതം. മംഗളവാരം അഥവാ ചൊവ്വാഴ്ചവ്രതം ഒരിക്കല്‍ ആയി ആണ് അനുഷ്ഠിക്കുന്നത്. ചൊവ്വാഴ്ച ചോതി നക്ഷത്രം വരികയാണെങ്കില്‍ അന്ന് വ്രതമെടുക്കുന്നത് ഏറ്റവും ശ്രേഷ്ഠം. ചൊവ്വാ ദശാകാലമുള്ളവര്‍, ചൊവ്വാ ദോഷം മൂലം വിവാഹ തടസ്സം നേരിടുന്നര്‍, പാപസാമ്യം കൂടാതെ വിവാഹം നടത്തി ദോഷം അനുഭവിക്കുന്നവര്‍, കടബാധ്യത മൂലം ദുരിതം അനുഭവിക്കുന്നവര്‍ എന്നിവര്‍ ചൊവ്വാഴ്ച വ്രതം അനുഷ്ഠിക്കുന്നത് ഉത്തമമാണ്. ചൊവ്വാഴ്ച വ്രതം ഒരിക്കല്‍ ആയി ആണ് അനുഷ്ഠിക്കേണ്ടത്. സുബ്രഹ്മണ്യഭോജനം, ഭദ്രകാളീ ഭജനം ഇവ നടത്തണം.



ബുധനാഴ്ച വ്രതം

ബുധഗ്രഹത്തിന്റെ അനുഗ്രഹത്തിനുവേണ്ടി അനുഷ്ഠിക്കുന്നത് ബുധനാഴ്ച വ്രതം. മംഗളകാരിയാണ് ബുധന്‍. വിദ്യയുടെ ദേവതയാണ് ബുധന്‍. വിദ്യാഭ്യാസത്തിന്റെ ഉന്നതിക്ക് ഈ വ്രതം എടുക്കുന്നത് ഉത്തമം. ഒരുനേരം ഭക്ഷണമാണ് വിധി. ശ്രീകൃഷ്ണ ക്ഷേത്ര ദര്‍ശനം, ഭജനം, ദാനം ഇവ നടത്തണം. ബുധഗ്രഹത്തിന്റെ ദേവതയായ വിഷ്ണുവിനെ പ്രാര്‍ത്ഥിക്കണം.



വ്യാഴാഴ്ച വ്രതം

വ്യാഴഗ്രഹത്തിന്റെ അനുഗ്രഹത്തിനായി അനുഷ്ഠിക്കുന്ന വ്രതമാണ് വ്യാഴാഴ്ച വ്രതം. ദേവഗുരുവായ ബൃഹസ്പതിയാണ് വ്യാഴത്തിന്റെ അധിപന്‍. ബൃഹസ്പതി വിഷ്ണുവിന്റെ അംശമാണ്. വ്യാഴാഴ്ച വ്രതമെടുക്കുന്നവര്‍ വിഷ്ണുവിനെ പ്രത്യേകമായി പ്രാര്‍ത്ഥിക്കണം. വ്യാഴാഴ്ച വ്രതമെടുക്കുന്നവര്‍ സന്മാര്‍ഗചാരികളായിരിക്കും. ബ്രാഹ്മണര്‍ക്ക് അന്നദാനം പ്രധാനമായും നടത്തണം.



വെള്ളിയാഴ്ച വ്രതം

ശുക്രദശാകാലമുള്ളവര്‍ അനുഷ്ഠിക്കേണ്ട വ്രതമാണിത്. ഏറ്റവും സുഖം അനുഭവിക്കുന്ന ദശാകാലമാണ് ശുക്രദശ. ലോകജനങ്ങള്‍ക്ക് ഏറ്റവും അനുകൂലമാകുന്ന അനുഭവങ്ങള്‍ ശുക്രദശാകാലത്തുണ്ടാകും. ദേവിയോട് ബന്ധപ്പെട്ടു കിടക്കുന്ന ദിവസം ആണ് വെള്ളിയാഴ്ച. മഹാദേവഭജനം, ദേവീഭജനം, ദേവീക്ഷേത്രദര്‍ശനം ഇവ വെള്ളിയാഴ്ച വ്രതക്കാര്‍ തീര്‍ച്ചയായും നടത്തണം. കുടുംബഐശ്വര്യത്തിനായി സ്ത്രീകള്‍ പ്രത്യേകമായി അനുഷ്ഠിക്കേണ്ട വ്രതമാണ് വെള്ളിയാഴ്ച വ്രതം. ഒരു നേരം ഭക്ഷണമാണ് വിധി. മാസത്തിലൊന്നുവീതം വര്‍ഷം മുഴുവനുമായോ എല്ലാ വെള്ളിയാഴ്ചകളിലോ എടുക്കാം.



ശനിയാഴ്ച വ്രതം

ശനിദോഷ പരിഹാരത്തിനും ശനി ഗ്രഹത്തിന്റെ അനുഗ്രഹത്തിനുവേണ്ടി അനുഷ്ഠിക്കുന്ന വ്രതമാണിത്. ശനി ദശാകാലം മുഴുവനായി വ്രതം അനുഷ്ഠിക്കണം. അയ്യപ്പ സ്വാമിയെ പ്രാര്‍ത്ഥിക്കുന്നതാണ് ശനിദശാകാലത്ത് ഉത്തമം. ഒരു നേരം ഭക്ഷണമാണ് ശനിയാഴ്ച വ്രതത്തിന്. ശാസ്താഭജനം, ശാസ്താ ക്ഷേത്രദര്‍ശനം ഇവ തീര്‍ച്ചയായും നടത്തണം.

വൈശാഖകാലം, മണ്ഡലകാലം, കര്‍ക്കടക മാസം എന്നീ പുണ്യകാലങ്ങളിലും വ്രതം ആചരിക്കുന്നത് നമുക്കും നമ്മുടെ കുടുംബത്തിനും നാടിനും ശ്രേയസ്‌കരമാണ്.




തുളസീദാസരുടെ ശ്രീരാമചന്ദ്രന്‍


രാമായണം ഭാരതീയ ജനമാനസത്തിന്റെ ചൈതന്യവത്തായ പ്രകാശനമാണ്. ഭാരതീയ സംസ്‌കാരത്തിന്റെ ചേതോഹാരിതയും സനാതന ധര്‍മത്തിന്റെ പരിശുദ്ധിയും പാരമ്പര്യത്തിന്റെ പൊലിമയും ഉള്‍ക്കൊണ്ട രാമകഥ ഈ നാടിന്റെ വിലമതിക്കാനാവാത്ത സമ്പത്താണ്. ഈ നാടിന്റെ മാത്രമല്ല ഏഷ്യയുടെ തന്നെ സാഹിത്യചരിത്രത്തില്‍ രാമകഥകള്‍ക്ക് വിശിഷ്ടമായ സ്ഥാനമുണ്ട്. വാല്മീകി രാമായണത്തെ അവലംബിച്ച് അനേകം കവികള്‍ വിവിധ ഭാഷകളില്‍ രചിച്ച രാമായണങ്ങളില്‍ എന്തുകൊണ്ടും സര്‍വോത്കൃഷ്ട സ്ഥാനത്തിനര്‍ഹമാണ് തുളസീരചിതമായ ‘രാമചരിത മാനസ്’. രണ്ടാം വാല്മീകിയെന്ന് വിശേഷിപ്പിക്കാവുന്ന തുളസീദാസന്റെ രാമായണം അത്യുത്കൃഷ്ടമായ സൂക്തി സമുച്ചയമാണ്.


ഭാവപ്പൊലിമകൊണ്ടും സാഹിത്യമര്‍മ്മജ്ഞതകൊണ്ടും ഭക്തിമാധുര്യംകൊണ്ടും ജനമാനസത്തെ ഹഠാദാകര്‍ഷിച്ച ഈ ഗ്രന്ഥം ജനതതിയുടെ മുഴുവന്‍ ആശ്രയവും ജീവനാധാരയുമാണ്. രാമകഥയ്ക്ക് പുതിയ മാനങ്ങള്‍ നല്‍കി അശരണരും ദുഃഖിതരും ജീവിതാശ അറ്റവരുമായ ഉത്തരേന്ത്യയിലെ ജനങ്ങള്‍ക്ക് ശ്രീരാമചന്ദ്രന്റെ ഭക്തവാത്സല്യത്തിന്റേയും ത്യാഗസൗരഭ്യത്തിന്റെയും ആശ്രിതരക്ഷകന്റേയുമായ ഉദാത്ത രൂപം നല്‍കിയാണ് തുളസി ഐതിഹാസിക പ്രാധാന്യമുള്ള ഈ ഗ്രന്ഥത്തിന് രൂപം നല്‍കിയത്.


ഗ്രന്ഥാരംഭത്തിലെ സൂചന
കാവ്യാധാരത്തെപ്പറ്റി ഗ്രന്ഥരാംഭത്തില്‍ കവി സൂചിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു:
നാനാ പുരാണ നിഗമാഗമ സമ്മതം യ-
ദ്രാമായണേ നിഗദിതം
കുചിദന്യതോളപി
സ്വാന്തഃ സുഖായ തുളസീ
രഘുനാഥഗാഥാ
ഭാഷാനിബന്ധമതി
മഞ്ജുളമാതനോതി.


വേദശാസ്ത്ര പുരാണ സമ്മതമായ രാമായണത്തില്‍ വര്‍ണിക്കപ്പെട്ടിട്ടുള്ളതും അന്യഗ്രന്ഥങ്ങളില്‍നിന്ന് സംഗ്രഹിക്കപ്പെട്ടതും കൂട്ടിച്ചേര്‍ത്ത് തുളസി ആത്മസുഖത്തിനായി രചിച്ച ഈ കാവ്യം ഭാരതജനമാസത്തെ പീയുഷധാരയില്‍ ആറാടിക്കുന്നു. ദാര്‍ശനിക സിദ്ധാന്തങ്ങളുടെ സ്ഫുടത, നൈതികോപദേശങ്ങളുടെ ഉത്കൃഷ്ടത, കാവ്യഭംഗി, പ്രകൃതി വര്‍ണന, അലങ്കാര ചാരുത എന്നിവയുടെ വിലാസതരംഗം തന്നെയാണ് തുളസിയുടെ രാമചരിതമാനസം. രാമചരിതം മാനസസരസ്സാണ്. ഇതിനെ മഹാദേവന്‍ സൃഷ്ടിച്ച് സൂക്ഷിച്ചു. ശുഭാവസരത്തില്‍ ഉമാദേവിക്ക് പറഞ്ഞുകൊടുത്തു. ഭക്തി ഉദ്ഭവിക്കുന്നതും ഭഗവത് പ്രതിഷ്ഠ നടക്കുന്നതും മനസ്സിലാണ്. അങ്ങനെ തുളസിയുടെ രാമായണം ‘രാമചരിതമാനസ’മായി.
രാമസങ്കല്‍പം


തുളസി ഭക്തവരേണ്യനാണ്. അദ്ദേഹത്തിന്റെ രാമന്‍ എഴുത്തച്ഛന്റെ രാമനെപ്പോലെ തന്നെ സകല ഗുണങ്ങളുടെയും വിളനിലമായ ‘മര്യാദപുരുഷോത്തമ’നാണ്. മര്‍ത്ത്യനായവതരിച്ച നാരായണനാണ്. വിധി-ഹരി ശങ്കരാകാരങ്ങളായി വേര്‍തിരിയുന്ന വൈകുണ്ഠവാസിയാണ്.

ബീജമായ് നിന്നീടുന്നതേ
തൊരാളനലന്നും
തേജസ്സിന്‍ നികേതമാം
സൂര്യനും വിധുവിനും
ഏതൊരാള്‍ വിധി ഹരി
ശങ്കരാകാരങ്ങളായ്
വേര്‍തിരിഞ്ഞതിമാത്ര
മാരാധ്യനായിടുന്നു.
രാമന്‍ ഏകവും അദ്വിതീയവും കാലദേശാതീതവുമായ ‘സാന്ദ്രാനന്ദാവബോധാത്മക’ നാണ്.
ഏകമാം പരബ്രഹ്മം
സമസ്തകാലദേശ-
വ്യാപകം സനാതനം
സച്ചിദാനന്ദാത്മകം


വാല്മീകി മഹര്‍ഷിയുടെ മനുഷ്യനായ രാമനല്ല തുളസിയുടെ രാമന്‍. അധ്യാത്മ രാമായണത്തിലെ അനന്തവും അദ്വിതീയവും അവികാരിയും അനാദിയും നിഷ്‌കളനും നിരാകാരനുമായ പരബ്രഹ്മത്തിന്റെ അവതാരസ്വരൂപം തന്നെയാണ്. ഈ അവതാരസ്വരൂപത്തില്‍ മനുഷ്യോചിതമായ സകല ഗുണഗണങ്ങളും ചാലിച്ചുചേര്‍ത്ത് നഷ്ടന്മുഖമായ സനാതന ധര്‍മാദര്‍ശങ്ങളുടെ ഈടുറ്റ സമൂര്‍ത്തരൂപം കാഴ്ചവച്ച് തുളസി ഭാരതീയജനമാനസത്തിനായി വിശിഷ്ട ആദര്‍ശപുരുഷനെ ആദരിക്കാനും അനുകരിക്കാനും പറ്റിയ മഹദ്‌വ്യക്തിത്വം അവതരിപ്പിച്ചു. ബലദേവ്മിശ്ര പറയുന്നു-തുളസിയുടെ രാമന്‍-നിര്‍ഗ്ഗുണ-സഗുണ-പരമാത്മ രൂപങ്ങളുടെ സമഞ്ജസ സമ്മേളനമാണ്. ആദികാവ്യത്തില്‍ പുരുഷോത്തമനായി, പുരാണങ്ങളില്‍ വിഷ്ണുവും മഹാവിഷ്ണുവുമായി, തുളസീ രാമായണത്തില്‍ പരബ്രഹ്മതത്വവ്യാഖ്യാനമായി, സമ്പൂര്‍ണ ചരിതനായി രാമന്‍ വിളങ്ങുന്നു.
രൂപസൗന്ദര്യം


സാകരോപാസകനായ തുളസി ശ്രീരാമന്റെ രൂപസൗന്ദര്യം അതീവ ഹൃദ്യമായി വര്‍ണിക്കുന്നു. കവികുല ചൂഡാമണിയായ അദ്ദേഹത്തിന്റെ സൗന്ദര്യവര്‍ണന അതീവ മനോഹരമാണ്. സൗന്ദര്യത്തില്‍ നിന്നുണ്ടാകുന്ന കുളിര്‍മ ഭക്തിഭാവത്തെ വര്‍ധിപ്പിക്കുന്നു. രാമന്റെ കൊട്ടാരത്തില്‍നിന്ന് അയോധ്യയിലേക്കും അവിടെ നിന്ന് മിഥിലയിലേക്കും ശൃംഗിവേരപുരിയിലേക്കും വനപാതയിലേക്കും മഹര്‍ഷ്യാശ്രമങ്ങളിലേക്കും പ്രസരിച്ച് അമൃതം വിതറി.

ബാലകോടി ഛവി സ്വാമശരീരാ
നീല കംജ് വാരിദ് ഗംഭീരാ
(ബാലകാണ്ഡം)

നീലമേഘ ശ്യാമളകുമാരന്റെ കമലകാന്തി മേഘകാന്തിപോലെ ഭൂമിക്ക് പ്രാണദായിയാണ്.


പ്രൊഫ. ശാന്ത കുമാരി

കാവ്യമാതൃവധം - ശ്രീമദ്‌ ദേവീഭാഗവതം. 4. 11. - ദിവസം 78.



തഥാ ഗതേഷു  ദേവേഷു  കാവ്യസ്താന്‍ പ്രത്യുവാച ഹ
ബ്രഹ്മണാ പൂര്‍വ്വ മുക്തം യത് ശൃണുധ്വം ദാനവോത്തമാ:
വിഷ്ണര്‍ ദൈത്യ വധേ യുക്തോ ഹനിഷ്യതി ജനാര്‍ദ്ദന:
വാരാഹരൂപം സംസ്ഥായ ഹിരണ്യാക്ഷോ യഥാ ഹത:



വ്യാസന്‍ പറഞ്ഞു: ദേവന്മാര്‍ ഓടിപ്പോയിക്കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ ശുക്രാചാര്യര്‍ അസുരന്മാരോട് ബ്രഹ്മാവ്‌ പണ്ട് പറഞ്ഞ കാര്യം പറഞ്ഞു കൊടുത്തു. വിഷ്ണുവിന്റെ ദൌത്യം ദൈത്യന്മാരെ നശിപ്പിക്കുക എന്നതായതിനാല്‍ അദ്ദേഹം അനേകം ദൈത്യരെ വധിക്കും. പണ്ട് ഹിരണ്യാക്ഷനെ വധിക്കാന്‍ വരാഹമായി അവതരിച്ചത് ശ്രീഹരിയാണല്ലോ. അദ്ദേഹം തന്നെ ഹിരണ്യകശിപുവിനെ നരസിംഹരൂപത്തില്‍ വന്നു വധിക്കുകയും ചെയ്തു. അതുപോലെ അദ്ദേഹം എല്ലാ ദുഷ്ടരെയും ഇല്ലാതാക്കും എന്നത് നിശ്ചയമാണ്. കാരണം എന്റെ സഹായം ഉണ്ടായാലും നിങ്ങള്‍ക്ക് ഭഗവാന്‍ ഹരിയേയും ദേവന്മാരെയും ജയിക്കാന്‍ കഴിയില്ല. എന്റെ മന്ത്രത്തിന് അത്രയ്ക്ക്  ശക്തിയൊന്നുമില്ല. അതുകൊണ്ട് കുറച്ചുകാലം കൂടി കാത്തിരിക്കുക. ഞാന്‍ പരമശിവനെ ശരണം പ്രാപിച്ചു കൂടുതല്‍ മന്ത്രബലവുമായി വന്നിട്ട് അവ നിങ്ങള്‍ക്ക് നല്‍കാം.


അപ്പോള്‍ ദൈത്യന്മാര്‍ ചോദിച്ചു, ഗുരുവേ, ഇപ്പോള്‍ തോറ്റ് കഷ്ടപ്പെട്ട് നില്‍ക്കുന്ന ഞങ്ങള്‍ എങ്ങിനെയാണ് ഭൂമിയില്‍ കഴിയുക? യുദ്ധത്തില്‍ കൊള്ളാവുന്നവരെല്ലാം മരിച്ചു. ബാക്കിയുള്ളവരാണെങ്കില്‍ രണസാമര്‍ത്ഥ്യം ഉള്ളവരുമല്ല. ഞങ്ങള്‍ എന്താണ് ചെയ്യുക?’


ശുക്രന്‍ പറഞ്ഞു: ഞാന്‍ മടങ്ങി വരുന്നതുവരെ ജപധ്യാനാദികളില്‍ മുഴുകി കഴിയുക. കാലം ദേശം, ബലം എന്നിവയെല്ലാം നോക്കി വേണം സാമദാനഭേദകര്‍മ്മങ്ങള്‍ ചെയ്യാന്‍. ശുഭം കാംഷിക്കുന്നവന്‍ വേണ്ടിവന്നാല്‍ ശത്രുവിനെ സേവിക്കാന്‍ വരെ തയ്യാറാവണം. എന്നിട്ട് തന്റെ ബലം വര്‍ദ്ധിച്ചു കഴിയുമ്പോള്‍ അവരെ വകവരുത്തണം. ഞാന്‍ തിരികെ വരുന്നതുവരെ പുറമേയ്ക്ക് വിനയം നടിച്ചു സമാധാനപൂര്‍വ്വം വാഴുക. അതിനു ശേഷമാകാം ദേവന്മാരോടു മല്ലിടുന്നത്.’ ശുക്രാചാര്യര്‍ പരമശിവന്റെ സവിധത്തിലേയ്ക്ക് നടകൊണ്ടു.


ദാനവന്മാര്‍ പ്രഹ്ലാദനെ ദേവന്മാരുടെ അടുക്കല്‍ ദൂതിനായി അയച്ചു. അദ്ദേഹം സത്യവാദിയും വിനയാന്വിതനുമാണെന്ന് സുപ്രസിദ്ധമാണല്ലോ. അദ്ദേഹം ദേവന്മാരെ നമസ്കരിച്ചിട്ട്‌ പറഞ്ഞു:  ‘ഞങ്ങള്‍ ദൈത്യന്മാര്‍ ആയുധങ്ങള്‍ ഉപേക്ഷിച്ചിട്ട് തപസ്സിനായി പോവുകയാണ്. മരവുരിയാണ് ഞങ്ങള്‍ക്കിനി പഥ്യം.’ ദേവന്മാര്‍ ഇത് കേട്ട് സന്തുഷ്ടരായി. അവരവരുടെ ഗൃഹങ്ങളില്‍പ്പോയി അവര്‍ സസുഖം വാണു. ദൈത്യന്മാരാകട്ടെ കപടതപസ്സുമായി കശ്യപാശ്രമത്തില്‍ ശുക്രാചാര്യരെ പ്രതീക്ഷിച്ച് കഴിഞ്ഞു.


ശുക്രാചാര്യര്‍ കൈലാസത്തില്‍ പോയി പരമശിവനെക്കണ്ട് ദാനവരുടെ വിജയം ഉറപ്പിക്കാന്‍ പോന്ന മന്ത്രങ്ങള്‍ക്കായി അഭ്യര്‍ത്ഥന ചെയ്തു. ‘ദേവന്മാരെ തോല്‍പ്പിക്കാന്‍, അസുരന്മാര്‍ക്ക് ഒത്താശ ചെയ്യാനാണ് ഈ അസുരഗുരു വന്നിരിക്കുന്നത്. എന്താണിനി ചെയ്യുക’, എന്ന് പരമശിവന്‍ ചിന്തിച്ചു. ‘സുരലോകത്തെ രക്ഷിക്കണം’ എന്ന നിശ്ചയത്തോടെ  അദ്ദേഹത്തോട് അതി കഠിനമായ ഒരു തപശ്ചര്യ നിര്‍ദ്ദേശിച്ചു. ‘തല കീഴായി തൂങ്ങിക്കിടന്ന് ആയിരം കൊല്ലക്കാലം കണധൂമം (തിപ്പലിപ്പുക) പാനം ചെയ്യുക. അപ്പോള്‍ അങ്ങേയ്ക്ക് മന്ത്രസിദ്ധി കരഗതമാവും’ എന്ന നിര്‍ദ്ദേശം ശുക്രന്‍ സര്‍വ്വാത്മനാ കൈക്കൊണ്ടു. അദ്ദേഹം തപസ്സു തുടങ്ങി.


ദൈത്യരുടെ കപട തപസ്സും അവരുടെ ആചാര്യന്റെ കഠിനതപസ്സും നടക്കുന്ന കാര്യം ദേവന്മാര്‍ ചര്‍ച്ച ചെയ്തു. അപകടം മണത്തറിഞ്ഞ അവര്‍ ദൈത്യന്മാരെ ആക്രമിക്കാന്‍ യുദ്ധ സന്നാഹങ്ങളുമായി പുറപ്പെട്ടു. പെട്ടെന്ന് യുദ്ധത്തിനു തയ്യാറായി വന്ന ദേവന്മാരെക്കണ്ട് അസുരന്മാര്‍ പേടിച്ചു പോയി. ‘ആയുധം വെച്ച് കീഴടങ്ങിയവര്‍, ആചാര്യര്‍, വ്രതത്തില്‍ ഇരിക്കുന്നവര്‍, എന്നിവരെ ആക്രമിക്കുന്നത് ധര്‍മ്മമാണോ? നിങ്ങള്‍ ഞങ്ങള്‍ക്ക് മുന്നേ തന്നെ അഭയം നല്‍കിയതുമാണല്ലോ?


അപ്പോള്‍ ദേവന്മാര്‍ പറഞ്ഞു: നിങ്ങളുടെ തപസ്സ് വെറും കാപട്യമാണെന്ന് ഞങ്ങള്‍ക്കറിയാം. മാത്രമല്ല, നിങ്ങളുടെ ഗുരു മന്ത്രബലസിദ്ധിക്കായി കഠിനതപസ്സനുഷ്ടിക്കുന്നു എന്നും ഞങ്ങള്‍ മനസ്സിലാക്കുന്നു. അതിനാല്‍ ആയുധമെടുത്ത് യുദ്ധത്തിനു തയ്യാറാവുക. ശത്രുവിനെ വധിക്കാന്‍ കിട്ടുന്ന അവസരം പാഴാക്കരുത്.’ അസുരന്മാര്‍ കൂടിയാലോചിച്ചപ്പോള്‍ ദേവന്മാരെ ജയിക്കാന്‍ അവര്‍ക്കാവില്ലെന്ന് മനസ്സിലായി. അവര്‍ കൂട്ടത്തോടെ ഓടിയൊളിച്ചു.


ദാനവര്‍ കാവ്യമാതാവിന്റെ (ശുക്രാചാര്യരുടെ അമ്മ) അടുക്കല്‍ അഭയം തേടി. ‘എന്റെ അടുത്തു വന്നവര്‍ക്ക് യാതൊരു വിധ ഭീതിയും വേണ്ട’ എന്ന് ആ അമ്മ ഉറപ്പു നല്‍കി. ആ ഉറപ്പില്‍ അസുരന്മാര്‍ കാവ്യമാതാവിന്റെ ആശ്രമത്തില്‍ സമാധാനത്തോടെ കഴിഞ്ഞു. എന്നാല്‍ ദേവന്മാര്‍ അസുരന്മാരെ വിടാതെ പിടികൂടി വധിക്കാന്‍ തുടങ്ങി. തന്നെ അഭയം പ്രാപിച്ചവരെ ദേവന്മാര്‍ ആക്രമിക്കുന്നത് കണ്ട് കാവ്യമാതാവ് പറഞ്ഞു: എന്റെ തപോബലം കൊണ്ട് നിങ്ങളെയെല്ലാം ഞാന്‍ കിടത്തി ഉറക്കാന്‍ പോകുന്നു.’ ദേവന്മാര്‍ എല്ലാവരും നിദ്രാവശഗരായി. എല്ലാവരും മൂകരും നിഷ്ക്രിയരുമായി. ഇന്ദ്രന്‍ ഉറങ്ങുന്നതുകണ്ട് ഭഗവാന്‍ ഹരി അദ്ദേഹത്തെ തന്നിലേയ്ക്ക് പ്രവേശിക്കാന്‍ ആഹ്വാനം ചെയ്തു. ഇന്ദ്രനെ നയിക്കാനുള്ള ചുമതല ഭഗവാന്‍ ഹരി സ്വയം ഏറ്റെടുത്തു. ഭഗവാനില്‍ എത്തിയ ഇന്ദ്രന്റെ ഉറക്കം പൊയ്പ്പോയി. എന്നാല്‍ അത് കണ്ട കാവ്യമാതാവ് രോഷാകുലയായി. ‘ഇന്ദ്രാ, എന്റെ തപോബലം ഉപയോഗിച്ച്  നിന്നെ വിഷ്ണു സഹിതം ദേവന്മാരുടെ മുന്നില്‍ വെച്ച് ഇപ്പോള്‍ത്തന്നെ ഞാന്‍ വിഴുങ്ങാന്‍ പോകുന്നു.’


ഇന്ദ്രനും വിഷ്ണുവും കാവ്യമാതാവിന്റെ യോഗബലത്താല്‍ സ്തബ്ധരായിപ്പോയി. ദേവന്മാര്‍ 'കിലകില' ശബ്ദത്തോടെ കരയാന്‍ തുടങ്ങി. അപ്പോള്‍ ഇന്ദ്രന്‍ പറഞ്ഞു: ഹേ, മധുസൂദന, ഞാന്‍ അത്യധികം പരവശനായിരിക്കുന്നു. നമ്മെ കൊല്ലുന്നതിനു മുന്‍പ് അങ്ങ് ഇവളുടെ കഥ കഴിക്കുക. അതില്‍ തെറ്റൊന്നുമില്ല. തപോഗര്‍വ്വും ദുഷ്ടതയുമാണ് അവള്‍ കാണിക്കുന്നത്.’


ഇന്ദ്രന്‍ ഇങ്ങിനെ അഭ്യര്‍ഥിച്ചപ്പോള്‍ ഭഗവാന്‍ വിഷ്ണു തന്റെ ചക്രത്തെ ഓര്‍മ്മിച്ചു. തല്‍ക്ഷണം ചക്രം വന്ന് കാവ്യമാതാവിന്റെ തലയറുത്തു. ഭീതിയകന്ന ദേവന്മാര്‍ ഭഗവാനെ വാഴ്ത്തി. എങ്ങും ജയാരവം മുഴങ്ങി. എന്നാല്‍ ഭൃഗുശാപത്തെപ്പറ്റി ഓര്‍ത്തും സ്ത്രീവധത്തെപ്പറ്റി ചിന്തിച്ചും ഇന്ദ്രനും വിഷ്ണുവും വ്യഥിതചിത്തരായിത്തീര്‍ന്നു.  



പുനരാഖ്യാനം: ഡോ. സുകുമാര് കാനഡ. ശ്രീ ടി എസ്. തിരുമുന്പിന്റെ ഭാഷാവിവര്ത്തനം, ശ്രീ എന് വി. നമ്പ്യാതിരിയുടെ മൂലം വിവര്ത്തനം, എന്നിവയെ അവലംബിച്ച് എഴുതിയത്

വിഗ്രഹശക്തി

‘ധ്വനിമയമായ് പ്രപഞ്ചമന്നാളണയുമതിങ്കലശേഷ ദൃശ്യജാലം’- ആദ്യമായുണ്ടായ ഓങ്കാരനാദത്തില്‍ ഈ ദൃശ്യമായ പ്രപഞ്ചമെല്ലാം അണഞ്ഞിരുന്നു എന്ന് ശ്രീനാരായണഗുരുദേവന്‍ കല്പിച്ചിരിക്കുന്നു. പ്രപഞ്ചത്തിലുണ്ടായിട്ടുള്ള എല്ലാ സ്പന്ദനവിശേഷങ്ങളും ആ നാദത്തില്‍ നിന്നുളവായവകളാണ്. വസ്തുക്കളുടെയെല്ലാം മൂലരൂപം ഇലക്‌ട്രോണ്‍ തുടങ്ങിയ ചൈതന്യവാഹികളായ കണങ്ങള്‍ (ഫണ്ടമെന്റല്‍ പാര്‍ട്ടിക്കിള്‍സ്) ആണന്നും അവയോരോന്നും ഊര്‍ജ്ജതരംഗസംഘാതങ്ങളാണെന്നുമുള്ള ഭൗതികശാസ്ത്രത്തിന്റെ ആധുനിക ശാഖയായ വേവ് മെക്കാനിക്‌സിലെ സിദ്ധാന്തം മന്ത്രശാസ്ത്രത്തിന്റെയും അടിസ്ഥാനമായി നമ്മുടെ ഋഷീശ്വരന്മാര്‍ പണ്ടേ കണ്ടെത്തിയിരുന്നു.


തരംഗരൂപമായ ഊര്‍ജ്ജമാണ് വസ്തു. വസ്തു തരംഗരൂപമായ ഊര്‍ജ്ജമായും മാറാം. തരംഗരൂപമായ ഊര്‍ജ്ജത്തെ ഉള്‍ക്കൊള്ളുന്ന ശബ്ദങ്ങളാണ് മന്ത്രങ്ങള്‍. മന്ത്രസാധകം ചെയ്യുന്ന സാധകനില്‍ ഈ ഊര്‍ജ്ജസ്പന്ദനശ്ശക്തി അസാധാരണമായ രീതിയില്‍ പ്രതിഫലിക്കുന്നു. സാധകനിലെ ഊര്‍ജ്ജശ്ശക്തി കല്ല്, ഇരുമ്പ്, ചെമ്പ്, സ്വര്‍ണം മുതലായ വസ്തുക്കളില്‍ സന്നിവേശിപ്പിച്ച് ആ പദാര്‍ത്ഥങ്ങളില്‍ അതിനെ കുറെക്കാലം നിലനിര്‍ത്താനാകുമെന്ന് കണ്ടുപിടിക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. ശില, സ്വര്‍ണം, പഞ്ചലോഹം മുതലായവകളില്‍ ഇത്തരം ഊര്‍ജ്ജശ്ശക്തി നിലനിര്‍ത്തുന്നതാണ് ക്ഷേത്രങ്ങളിലെ വിഗ്രഹാരാധനയുടെ പിന്നിലെ ശാസ്ത്രം.


വിഗ്രഹം എന്നാല്‍ വിശേഷേണ ഗ്രഹിക്കപ്പെടുന്നത് എന്നാണര്‍ത്ഥം. കല്ലില്‍ കൊത്തി ഒരു പൂവിനെ നിര്‍മ്മിച്ചാല്‍ അതു കാണുന്നവര്‍ അത് പൂവെന്നേ പറയൂ, കല്ലെന്നു പറയില്ല. വാസ്തവത്തില്‍ വസ്തു കല്ലാണ്. കല്ലില്‍ കൊത്തിയ പൂവിന്റെ രൂപം കണ്ടപ്പോള്‍ കല്ലെന്ന ധാരണവിട്ട് അതിന്മേല്‍ പൂവ് എന്ന വിശേഷിച്ചുള്ള ധാരണ ചെലുത്തി വിശേഷപ്പെട്ട രീതിയില്‍ ധരിക്കപ്പെടുന്നതുകൊണ്ട് വിഗ്രഹം എന്നു പറയപ്പെടുന്നു.


മനുഷ്യന്റെ ഭൗതികശരീരത്തിനുള്ളില്‍ സൂക്ഷ്മശരീരമായി പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്ന പ്രധാനപ്പെട്ട കേന്ദ്രങ്ങളായ ആറ് ആധാരചക്രങ്ങളിലും ശിരസ്സിലുള്ള സഹസ്രാരപത്മത്തിലുംകൂടി അതീവസൂക്ഷ്മ സ്പന്ദനകേന്ദ്രങ്ങളായി ആയിരത്തി അമ്പത്തിരണ്ടു ദളങ്ങള്‍ അഥവാ സൂക്ഷ്മബിന്ദുക്കളുണ്ട്. ഒരു സാധകന്‍ ഒരു മന്ത്രം ഉച്ചരിക്കുമ്പോള്‍ അതിലെ ഒരക്ഷരം സന്നിവിഷ്ടമായ ചക്രദളത്തിലിരുന്ന് ഒരു പ്രാവശ്യവും ശീര്‍ഷത്തില്‍ ഇരുപതു പ്രാവശ്യവും സ്പന്ദനം ചെയ്യുന്നു. അനേകാക്ഷരമുള്ള മന്ത്രമാകുമ്പോള്‍ അനേകബിന്ദുക്കളിലും മൂര്‍ദ്ധാവില്‍ ഇരുപതിരട്ടിയും സ്പന്ദനമുണ്ടാകുന്നു.


ഇപ്രകാരം നിരന്തരമായുണ്ടാകുന്ന സ്പന്ദനശക്തിയുടെ ഫലമായി സാധകനില്‍ അലൗകികമായ ചില സിദ്ധികളും അത്ഭുതകരമായ ഊര്‍ജ്ജസംഘാതശക്തിയും അയാളില്‍ നിറഞ്ഞു നില്‍ക്കുന്നു. ആ ശക്തിയെ പുഷ്പ, ദീപ, ധൂപ, ജല, ഗന്ധാദി വസ്തുക്കളില്‍ക്കൂടി വിഗ്രഹത്തിലേക്ക് സന്നിവേശിപ്പിക്കുമ്പോള്‍ ആ ശക്തി അതേപടി വിഗ്രഹത്തില്‍ നിറയുകയും നിലനില്‍ക്കുകയും ക്രമേണ പുറത്തേക്ക് പ്രസരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.


പ്രസാരണംകൊണ്ട് വിഗ്രഹത്തിലെ ശക്തി ക്ഷയിക്കാം. അതുകൊണ്ട് സാധകന്‍ നിരന്തരം ഈ പ്രക്രിയ ആവര്‍ത്തിച്ച് പലതരത്തിലുള്ള മന്ത്രങ്ങളാല്‍ വിഗ്രഹശക്തിയെ പോഷിപ്പിച്ച് നിലനിര്‍ത്തി ലോകോപകാരപ്രദമായ സ്ഥാപിത ശക്തിയാക്കി മാറ്റുന്നു. വ്രതശുദ്ധിയോടെ നിരന്തരം യോഗസാധനചെയ്യുന്ന ഒരു വ്യക്തിക്ക്, അനേകായിരം പ്രാവശ്യം അയാള്‍ ഉച്ചരിച്ച് സാധകം ചെയ്ത് സിദ്ധിനേടിയിട്ടുള്ള മന്ത്രം കൊണ്ട് ഏതു ദേവചൈതന്യത്തെയും പുഷ്ടിപ്പെടുത്തി നിലനിര്‍ത്താനാകും.


ശുദ്ധനായ സാധകന്റെ ആത്മീയയോഗസാധകശക്തിയുടെ ആധിക്യമനുസരിച്ച് ദേവചൈതന്യം വിഗ്രഹത്തില്‍ വര്‍ദ്ധിച്ചകൊണ്ടിരിക്കും. പുറത്തേക്കുള്ള പ്രസാരണവും വര്‍ദ്ധിച്ചികൊണ്ടിരിക്കും.


പഞ്ചമഹായജ്ഞങ്ങള്‍

വേദാധ്യയനം ബ്രഹ്മയജ്ഞം. അന്നംകൊണ്ടോ ജലംകൊണ്ടോ തര്‍പ്പണം ചെയ്യുന്നത് പിതൃയജ്ഞം. ദേവതാപ്രീതിക്കായി അഗ്നിയില്‍ ഹവിസ്സര്‍പ്പിക്കുന്നത് ദൈവയജ്ഞം. പക്ഷിമൃഗാദിജന്തുക്കള്‍ക്കുവേണ്ടി നല്‍കുന്ന ബലി ഭൂതയജ്ഞം. അതിഥിപൂജ മനുഷ്യയജ്ഞവും.

അധ്യാപനം ബ്രഹ്മയജ്ഞം

പിതൃയജ്ഞസ്തുതര്‍പ്പണം
ഹോമോദൈവോ ബലിര്‍ഭൗതോ
നൃയജ്ഞോളതിഥി പൂജനം
വേദധ്യയനം ബ്രഹ്മയജ്ഞം. അന്നംകൊണ്ടോ ജലംകൊണ്ടോ തര്‍പ്പണം ചെയ്യുന്നത് പിതൃയജ്ഞം. ദേവതാപ്രീതിക്കായി അഗ്നിയില്‍ ഹവിസ്സര്‍പ്പിക്കുന്നത് ദൈവയജ്ഞം.


പക്ഷിമൃഗാദിജന്തുക്കള്‍ക്കുവേണ്ടി നല്‍കുന്ന ബലി ഭൂതയജ്ഞം. അതിഥിപൂജ മനുഷ്യയജ്ഞവും. ഈ അഞ്ചും ഗൃഹസ്ഥന്‍ അനുഷ്ഠിക്കേണ്ടതാണെന്ന് ഭാരതീയര്‍ പൂര്‍വകാലത്തു നിശ്ചയിച്ചു.
ഈ പഞ്ചമഹായജ്ഞങ്ങള്‍ ഏതുവിധം അനുഷ്ഠിക്കണമെന്ന് മനുസ്മൃതിയിലെ മൂന്നാം അധ്യായത്തില്‍ സവിസ്തരം പ്രതിപാദിക്കുന്നുണ്ട്. സദാചാര ജീവിതം ആഗ്രഹിക്കുന്നെങ്കില്‍ അതിലേക്കുള്ള മാര്‍ഗം പഞ്ചമഹായജ്ഞങ്ങളുടെ അനുഷ്ഠാനംകൊണ്ട് സാധ്യമാകും. വ്യക്തി തന്റെയും കുടുംബത്തിന്റെയും വിശ്വപരിസ്ഥിതിയുടെയും സൂക്ഷ്മഭൂതശക്തികളുടെയും വരുംതലമുറകളുടെയും ഭദ്രജീവിതത്തിനായി കര്‍മമനുഷ്ഠിക്കുമ്പോഴത്രേ അത് സദാചാരമാവുക. എന്നാല്‍ നമ്മുടെ ദേശകാലസ്ഥിതിക്കനുസരിച്ച് ഇവയെ അനുഷ്ഠിക്കേണ്ടത് എങ്ങനെയായിരിക്കണം എന്ന് ചിന്തിക്കാന്‍ മേല്‍വിവരിച്ച പഞ്ചമഹായജ്ഞങ്ങള്‍ ഓരോന്നായി പരിശോധിക്കണം.



ദൈവയജ്ഞം (ദേവപൂജ)

ഈശ്വരപ്രീതിക്കായി ഹോമം, സാളഗ്രാമാദിപൂജകള്‍, വിവിധങ്ങളായ യാഗങ്ങള്‍ തുടങ്ങിയവയാണ് ദേവപൂജ. ഇവയെല്ലാം ഈ കലിയുഗത്തില്‍ ഗ്രാമങ്ങളിലോ പട്ടണങ്ങളിലോ നടത്താന്‍ സാധാരണക്കാര്‍ക്ക് സാധ്യമല്ല. പിന്നെ എങ്ങനെയാണ് ദേവപൂജ നടത്തുക? ഈശ്വരചിന്ത എപ്പോഴും മനസ്സില്‍ ഉണ്ടായിരിക്കാന്‍ ശീലിക്കുക തന്നെ. അതായത് മാനസപൂജ. അത് ധനികനും ദരിദ്രനും ആകാമല്ലോ. നാം ഏതു തൊഴിലില്‍ ഏര്‍പ്പെട്ടിരിക്കുമ്പോഴും കുടുംബജീവിതത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ചിന്ത നമ്മെ വിട്ടുപിരിയാതെ പിന്തുടരും. അതുപോലെ എല്ലായ്‌പ്പോഴും മനസ്സില്‍ ഈശ്വരചിന്ത ഉണ്ടായിരിക്കാന്‍ അഭ്യസിക്കണം. എല്ലാം ഈശ്വരന്‍ തന്നുകൊള്ളും എന്നുകരുതി ഒന്നും പ്രവര്‍ത്തിക്കാതിരിക്കരുത്. ‘താന്‍ പാതി ദൈവം പാതി’ എന്ന പഴഞ്ചൊല്ല് അക്ഷരംപ്രതി അന്വര്‍ത്ഥമാണെന്നോര്‍ക്കുന്നത് നന്ന്. ഏതെങ്കിലും രീതിയിലുള്ള ഈശ്വരചിന്താഭ്യസനം തന്നെയാണ് മാനസപൂജ എന്ന് പറയുന്നത്. വ്യക്തിയുടെയും സമൂഹത്തിന്റെയും അധ്യാത്മ ശക്തിയെ ഇത് വര്‍ധിപ്പിക്കും.



പിതൃപൂജ

ഈശ്വരന്മാരെപ്പോലെ പിതൃഗുണങ്ങള്‍ എന്നൊന്നുണ്ടെന്ന് ഋഗ്വേദം. പിതൃക്കളുടെ സദ് വൃത്തികളെപ്പറ്റിയുള്ള വിശ്വാസം അതിപ്രാചീനകാലം മുതല്‍ക്കുതന്നെ ഭാരതീയര്‍ക്കുണ്ടായിരുന്നു. ശ്രീമഹാഭാരതത്തില്‍ പിതൃക്കളുടെ വിഭാഗങ്ങളെപ്പറ്റിയും പിതൃപൂജയെപ്പറ്റിയും വ്യാസഭഗവാന്‍ സവിസ്തരം പ്രതിപാദിക്കുന്നുണ്ട്. ഓരോ കുടുംബത്തിനും പ്രത്യേകം പിതൃക്കളുണ്ട്. നമ്മുടെ പിതാമഹന്മാരും പ്രപിതാമഹന്മാരും എല്ലാം പിതൃക്കളാണ്. ശ്രാദ്ധം, പാലൂട്ട്, പിണ്ഡം, ജലം എന്നിവകൊണ്ട് തര്‍പ്പണം. ഇങ്ങനെ പലതരത്തില്‍ പിതൃപൂജ ചെയ്യാം. നമ്മുടെ പൂര്‍വികന്മാര്‍ അനന്തര തലമുറകള്‍ക്കുവേണ്ടി ചെയ്ത സദ്കര്‍മങ്ങളെ നാം സ്മരിക്കണം. പഴഞ്ചന്മാരും പഴഞ്ചന്‍ മട്ടുകളും മോശമാണെന്ന ചിന്ത ഒരിക്കലും തോന്നാതിരിക്കണം. പണ്ടത്തെ കാരണവന്മാരെ ആദരിക്കുക, നമസ്‌കരിക്കുക തുടങ്ങിയവകൊണ്ട് അവരുടെ അനുഗ്രഹം ആഗ്രഹിച്ചവരായിരുന്നു ഭാരതീയര്‍. പിതൃലോകം മഹാസ്മൃതിയുടെയും അസ്തമിച്ചുപോകാത്ത സൂക്ഷ്മമായ ഊര്‍ജത്തിന്റെയും ലോകമാണ്. ഓരോ ജീവകോശത്തിന്റെയും ഉള്ളിലുള്ള സംസ്‌കാര സ്മൃതിയില്‍ പിതൃക്കളുടെ ലോകവുമടങ്ങുന്നു. നാം ഇന്ന് അനുഭവിക്കുന്ന സുഖസൗകര്യങ്ങള്‍ നേടിത്തന്ന പൂര്‍വകാല ശാസ്ത്രജ്ഞന്മാരെയും പൂര്‍വപിതാക്കളെയുമെല്ലാം നമ്മുടെ പിതൃഗണങ്ങളായി കണക്കാക്കണം. ഇന്ന് ജീവിച്ചിരിക്കുന്ന വന്ദ്യവയോധികന്മാരെയും നാം ആദരിക്കണം.


അഭിവാദനശീലസ്യ
നിത്യംവൃദ്ധോപസേവിതം
ചത്വാരി സംപ്രവൃദ്ധതേ
ആയുര്‍വിദ്യാ യശോ ബലം
നിത്യവും വന്ദ്യന്മാരെ വന്ദിക്കുന്നതുകൊണ്ട് (വന്ദിക്കുന്നവന്) ആയുസ്സ്, വിദ്യ, യശസ്സ്, ബലം ഇവ നാലും വേണ്ടതുപോലെ വൃദ്ധി പ്രാപിക്കുന്നു.
(മനുസ്മൃതി)



ബ്രഹ്മയജ്ഞം (ഋഷിപൂജ)
വേദാധ്യയനം ബ്രഹ്മയജ്ഞം. അതുതന്നെയാണ് ഋഷി പൂജ എന്നുപറയുന്നത്. അതായത് ഗുരുപൂജ. ലോകത്തിന്റെ അടിത്തറ കണ്ടറിഞ്ഞവരാണ് ഋഷിവര്യന്മാര്‍. അവര്‍ ഭാവി തലമുറകള്‍ക്കുവേണ്ടി സത്യം ദര്‍ശിച്ചവരത്രെ. വേദങ്ങളും ഉപനിഷത്തുകളും പുരാണങ്ങളും ഇതിഹാസങ്ങളും ഒക്കെ ഋഷിപ്രോക്തങ്ങളാണ്. ആ ഉത്കൃഷ്ടങ്ങളായ ഗ്രന്ഥങ്ങളുടെ പാരായാണവും ഋഷിപൂജ തന്നെ. ജ്ഞാന സമ്പാദനം, ജ്ഞാനത്തിന്റെ ഉറവിടങ്ങളോടുള്ള ആരാധന, ജ്ഞാനാന്വേഷണം, ജ്ഞാന പ്രകാശനം ഇവയെല്ലാം ബ്രഹ്മയജ്ഞമാണ്. ‘പ്രജ്ഞാനം ബ്രഹ്മ’ എന്നതിന്റെ സാരം ഗ്രഹിച്ചാല്‍ ജ്ഞാനയജ്ഞമെന്താണെന്ന് മനസ്സിലാകും. ഉപജീവനത്തിനുള്ള വഴിതേടുകയല്ല വിദ്യാഭ്യാസം. ആത്മശുദ്ധികരവും ലോകശുദ്ധികരവുമായ സത്യജ്ഞാനം നേടുവാനുള്ള യജ്ഞമാണത്. വേദപഠന പ്രധാനമായ ഋഷിപൂജയെ ഇന്നത്തെ സാഹചര്യങ്ങളോട് യോജിപ്പിക്കണം. വായനയും ചിന്തയുംകൊണ്ടേ ജ്ഞാനം ഉണ്ടാകൂ. അധ്യയനവും അധ്യാപനവും ബ്രഹ്മയജ്ഞം തന്നെയാണ്. അധ്യയനം തപസ്യയായി സ്വീകരിക്കണം. ഹനുമാന്‍ വേദം പഠിച്ചത് സൂര്യദേവനില്‍നിന്നാണെന്ന് പറയുന്നു. സൂര്യന്‍ ഉദിച്ച് മുന്‍പോട്ട് സഞ്ചരിക്കും. ഹനുമാന്‍ സൂര്യന് അഭിമുഖമായി പിന്നോട്ട് നടന്നാണ് വേദങ്ങള്‍ അഭ്യസിച്ചതത്രെ. അതൊരു തപസ്യ തന്നെയാണ്. അത്രത്തോളം പോയില്ലെങ്കിലും അവധാനപൂര്‍വം സത്ഗ്രന്ഥങ്ങള്‍ പഠിച്ചാലും മതി. ഏവംവിധേന ഉള്ള പഠനങ്ങള്‍ ബ്രഹ്മയജ്ഞമാണ് എന്ന് ധരിക്കണം. ലോകശാന്തിക്ക് അവശ്യം വേണ്ടത് ഈ ഋഷിപൂജതന്നെയാണ്.


ഭൂതയജ്ഞം (ഭൂതബലി)

പക്ഷിമൃഗാദികള്‍ക്കുവേണ്ടി നല്‍കുന്ന ബലിയാണ് ഭൂതബലി. ഭോജ്യവസ്തുക്കളുടെ ഉല്‍പാദനത്തിനുവേണ്ടി കൃഷിസ്ഥലങ്ങള്‍ നന്നാക്കുമ്പോള്‍ നാം അറിയാതെ തന്നെ അനവധി ചെറുപ്രാണികളെ കൊല്ലുകയും പക്ഷിമൃഗാദികള്‍ക്ക് ഉപദ്രവം ഏല്‍പിക്കുകയും വേണ്ടിവരുന്നു. ഇങ്ങനെ ഉണ്ടാകുന്ന ഹിംസാദോഷത്തിന് പ്രായശ്ചിത്തം കൂടിയാണ് ഭൂതബലി. ഇന്ന് ജീവികള്‍ക്ക് പ്രകൃതിദത്തമായ ഭക്ഷണങ്ങള്‍ ആവോളം ലഭിക്കാറില്ല. അപ്പോള്‍ ഈ ജീവജാലങ്ങള്‍ക്ക് ജീവിക്കാന്‍ ആഹാരം വേണം. അതുകൊടുക്കാന്‍ മനുഷ്യര്‍ക്ക് സാധിക്കും. ആഹാരസാധനങ്ങള്‍ മുറ്റത്ത് എറിഞ്ഞുകൊടുത്തും മറ്റും പലതരത്തില്‍ പക്ഷിമൃഗാദികള്‍ക്ക് ഭക്ഷണം കൊടുക്കുന്നതുതന്നെയാണ് ഭൂതബലി. നമ്മുടെ പൂര്‍വികന്മാര്‍ ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്നതിന് മുന്‍പ് കാക്കയ്ക്കും പൂച്ചയ്ക്കും പട്ടിക്കും മറ്റും ആഹാരം കൊടുക്കുന്ന പതിവുണ്ടായിരുന്നു. മനുഷ്യന്റെ ദാനശീലം മനുഷ്യരില്‍ മാത്രം ഒതുങ്ങി നിന്നാല്‍പ്പോരാ. ഭൂമിയുടെ അവകാശികളെന്ന് പറയുന്ന സര്‍വജീവജാലങ്ങളിലേക്കും അത് വ്യാപിക്കണം. ഈ ദാനശീലം മനുഷ്യനെ മാത്രം ഉദ്ദേശിച്ചാകുമ്പോള്‍ അത് മനുഷ്യപൂജയായി. അതുതന്നെയാണ് നൃയജ്ഞം അഥവാ അതിഥിപൂജനം.



നൃയജ്ഞം (അതിഥിപൂജ)

മനുഷ്യപൂജ തന്നെയാണ് അതിഥിപൂജ. ‘അതിഥി ദേവോ ഭവ’ എന്നത്രേ വൈദികാനുശാസനം. ആരാണ് അതിഥി? യാദൃച്ഛികമായി വന്ന് ഒരു രാത്രി മാത്രം താമസിക്കുന്നവനെയാണ് അതിഥി എന്നുപറയുന്നത്. യദൃച്ഛയാ ഗൃഹത്തില്‍ വന്നവനും പേര്, കുലം, സ്ഥാനമാനങ്ങള്‍ ഇവയെക്കുറിച്ച് ഒന്നും അറിയപ്പെടാത്തവനുമാണ് അതിഥി. അതിഥി ഭഗ്നാശയനായി മടങ്ങിയാല്‍ ഗൃഹനാഥന്റെ പുണ്യവും എടുത്തുകൊണ്ടുപോകുമത്രേ. ഇരിക്കാന്‍ ഒരു പായ്, കുടിക്കാനും കാലുകഴുകാനും ഇത്തിരിവെള്ളം, നല്ല വാക്ക് എന്നിവ സജ്ജനങ്ങളുടെ ഗൃഹത്തില്‍ ഒരിക്കലും ഇല്ലാതെവരികയില്ല. തനിക്കും കുടുംബത്തിനും കഴിക്കാന്‍ തയ്യാറാക്കിവച്ചിരുന്ന ധാന്യമാവ് അതിഥിക്കു നല്‍കി കുടുംബാംഗങ്ങള്‍ പട്ടിണി കിടന്ന് അതിഥിയെ പൂജിച്ചതിന്റെ പുണ്യംപോലും ധര്‍മപുത്രര്‍ നടത്തിയ യാഗത്തിനില്ല എന്ന് ഒരു കീരി പറയുന്ന കഥ മഹാഭാരതത്തില്‍ കാണാം (കീരിയുടെ കഥ). യാഗത്തേക്കാള്‍ ശ്രേഷ്ഠമാണ് അതിഥി പൂജ എന്ന് ഈ കഥ നമ്മെ പഠിപ്പിക്കുന്നു.


ഏതുതരത്തിലുള്ള പരോപകാരത്തേയും മനുഷ്യപൂജയായി കണക്കാക്കാം. അത് നിസ്വാര്‍ത്ഥവും പ്രത്യുപകാരം ആവശ്യപ്പെടാത്തതും ആയിരിക്കണം. ‘അരാതി’ എന്ന ശബ്ദത്തിന്റെ അര്‍ത്ഥം ദാനം ചെയ്യാത്തവന്‍ എന്നാണ്. ശത്രു എന്ന അര്‍ത്ഥത്തിലും അരാതിശബ്ദത്തെ ഉപയോഗിക്കാറുണ്ട്. അപ്പോള്‍ ദാനം ചെയ്യാത്തവന്‍ ലോകശത്രു ആകുന്നു എന്നു വന്നുകൂടുന്നു. ദാനത്തില്‍ ശ്രേഷ്ഠം അന്നദാനമാണ്. മറ്റു ദാനങ്ങളും ഇന്ന് സജ്ജനങ്ങള്‍ നടത്താറുണ്ട്. നേത്രദാനം, രക്തദാനം, വൃക്കദാനം, കരള്‍ദാനം തുടങ്ങിയ ദാനങ്ങള്‍ വ്യക്തികളും സംഘടനകളും ചെയ്യാറുണ്ട്. ചെയ്യേണ്ടതാണ്.

ധര്‍മക്കാരന്‍ ചമഞ്ഞ് അലസജീവികളായ ധാരാളം ആളുകള്‍ നമ്മുടെ ഗൃഹങ്ങളില്‍ വന്നുചേരാറുണ്ട്. അപാത്രത്തില്‍ ദാനം ദാതാവിന് ആപത്തും പാപവും ഉളവാക്കും. അതുകൊണ്ട് ഈ കലിയുഗത്തില്‍ അതിഥിപൂജ തുടങ്ങിയ സത്കര്‍മങ്ങള്‍ ധര്‍മപര്യവസായിയായിരിക്കാന്‍ വിഷമമുണ്ട്. പല രീതിയിലുള്ള കാപട്യമുള്ളവര്‍ പല വേഷത്തില്‍ ഗൃഹങ്ങളില്‍ എത്താറുണ്ട്. അതുകൊണ്ട് ഗൃഹത്തില്‍ വരുന്ന അതിഥികളെ തിരിച്ചറിയുക ഏറെ ദുഷ്‌കരമാണ്. എന്നാലും ദാരിദ്ര്യം, രോഗം, വാര്‍ധക്യം, അനാഥത്വം ഇവയാല്‍ ദീനതയനുഭവിക്കുന്നവരെ അവശ്യം സഹായിക്കേണ്ടതാണ്. ഒരു നേരത്തെ ആഹാരം, അല്‍പം ആശ്വാസ വചനങ്ങള്‍ ഇവ ആകാമല്ലോ. അതാണ് മനുഷ്യപൂജ.

‘ ന കം ചന വസതൗ പ്രത്യാച ക്ഷിത്’ (തൈത്തരീയോപനിഷത്). കൊടുക്കാതെ ഭക്ഷിക്കുന്ന ഭോഗവാനെ മരണങ്ങള്‍ പ്രാപിക്കുന്നു.
‘ഉതാശിതമുപഗച്ഛന്തി മൃത്യുവഃ (ഋഗ്വേദം)


തനിയെ ഭക്ഷിക്കുന്നവന്‍ പാപത്തെത്തന്നെ ഭുജിക്കുന്നു. അന്യര്‍ക്ക് കൊടുക്കാതെ ഭക്ഷിക്കുന്നവന്‍ കള്ളനാണ്.


മനുഷ്യമനസ്സിനെ സംസ്‌കരിക്കുവാനുള്ള അനേകമാര്‍ഗങ്ങളില്‍ അതിപ്രധാനങ്ങളാണ് പഞ്ചമഹായജ്ഞങ്ങള്‍. ഇവ കാലാനുകൂലമായ ഭേദങ്ങളോടെ നിത്യജീവിതത്തില്‍ നടപ്പാക്കാവുന്നതാണ്. ഈ യജ്ഞങ്ങള്‍ ഗ്രാമവാസികള്‍ക്കും നഗരവാസികള്‍ക്കും കുബേരകുചേലഭേദമെന്യേ നിഷ്പ്രയാസം അനുഷ്ഠിക്കാന്‍ സാധിക്കും. യജ്ഞം എന്ന പദം ചിലപ്പോള്‍, കാലസവിശേഷതകൊണ്ട് ഏവര്‍ക്കും ഇഷ്ടപ്പെട്ടു എന്നുവരില്ല. എന്നാല്‍ പഞ്ചമഹായജ്ഞമെന്ന ദര്‍ശനത്തെ വിസ്മരിക്കാനാവില്ല.

മണ്‍മറഞ്ഞുപോയതും വരാനിരിക്കുന്നതുമായ എല്ലാം ഒരു മഹാപ്രഭാവത്തിന്റെ രൂപവിശേഷങ്ങള്‍ മാത്രമാണെന്നും എല്ലാം പൂജനീയമാണെന്നും ആരും അന്യരല്ലെന്നുമുള്ള ഭാരതീയ വിശ്വദര്‍ശനത്തിന്റെ കര്‍മപാഠമാണ് യഥാര്‍ത്ഥത്തില്‍ പഞ്ചമഹായജ്ഞകല്‍പനയ്ക്കാധാരം.

എസ്. ശിവാനന്ദന്‍ നായര്‍

ക്ഷേത്രാന്തരീക്ഷം പവിത്രമായിരിക്കട്ടെ


മറ്റ് സ്ഥാപനങ്ങള്‍ പോലെയല്ല ക്ഷേത്രം. മറ്റെല്ലായിടത്തും മനുഷ്യനാണ് വാഴുന്നത്. ക്ഷേത്രത്തില്‍ ദേവനും. ദേവസ്ഥാനത്തിന് നിത്യനിശ്ചിതമായ നിഷ്ഠകളുണ്ടാകും. അത് പാലിക്കുമ്പോള്‍ മാത്രമാണ് കല്ലും മരവുമായ കെട്ടിടം ക്ഷേത്രമാകുന്നത്. എത്രമാത്രം ശുദ്ധി ക്ഷേത്രാന്തരീക്ഷത്തിലുണ്ടാകുന്നുവൊ അത്രമാത്രം ചൈതന്യമുണ്ടാകുന്നു.



വിധിപ്രകാരമുള്ള ആചാരപാലനവും തല്‍ഫലമായുള്ള സര്‍വാംഗശുദ്ധിയും ദേവചൈതന്യവൃദ്ധിയും ഇക്കാലത്ത് പല ക്ഷേത്രങ്ങള്‍ക്കുമില്ല. ഒരുവിധമൊക്കെ ആചാരമര്യാദകള്‍ ഈ ആധുനികകാലത്തിന്റെ ഉന്തലിലും തള്ളലിലും തകര്‍ന്നുപോകാതെ നിലനിര്‍ത്തിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നത് ഗുരുവായൂരമ്പലത്തിലാണ്. അത്രയ്ക്ക് പ്രത്യക്ഷമാണ് അവിടത്തെ ദേവചൈതന്യവും. ഭക്തര്‍ക്ക് അത് അനുഭവത്തിലൂടെ അറിയാന്‍ കഴിയുന്നുമുണ്ട്. ഇനി അവിടത്തെ ആചാരപാരമ്പര്യങ്ങള്‍ക്കും ലോപം വരുത്തി വിഖ്യാതമായ ആ ക്ഷേത്രചൈതന്യവും കൂടി നശിപ്പിച്ച് കഴിയുമ്പോള്‍ എല്ലാവര്‍ക്കും സമാധാനമാകും! ഒരു ക്ഷേത്രമെങ്കിലും ക്ഷേത്രമായി നില്‍ക്കുന്നത് ഭക്തനായാലും വിഭക്തനായാലും ആധുനിക മനുഷ്യന്‍ എങ്ങനെ സഹിക്കും!



ക്ഷേത്രതത്വമറിയാത്ത മൂഢബുദ്ധികള്‍ സര്‍വജ്ഞരെപ്പോലെ ഓരോന്ന് പുലമ്പുന്നത് കേള്‍ക്കുമ്പോള്‍ അറപ്പാണുണ്ടാവുക.ക്ഷേത്രത്തെ സംബന്ധിച്ച ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട രണ്ട് വ്യക്തികള്‍ തന്ത്രിയും പൂജാരിയുമാണ്. അവര്‍ ദേവനെപ്പോലെതന്നെ ഭക്തന് ആദരണീയരാണ്. തപസ്സും വേദജ്ഞാനവും നിത്യാനുഷ്ഠാനങ്ങളുംകൊണ്ട് സ്വയം ആത്മചൈതന്യം വര്‍ധിപ്പിച്ച ഉത്തമ പുരോഹിതനാണ് തന്ത്രി. അദ്ദേഹം ദേവബിംബത്തില്‍ പകരുന്ന ആത്മചൈതന്യത്തെ നിത്യപൂജകളും ഉത്സവാദികളുംകൊണ്ട് നിലനിര്‍ത്തുകയാണ്.



ഒരിക്കല്‍ ഒരു ജ്യോതിഷമാസികയുമായി നടത്തിയ സംഭാഷണത്തില്‍ തന്റെ നേരെ നാനാദിക്കില്‍ നിന്ന് പാഞ്ഞുവരുന്ന എതിര്‍പ്പുകളിലും ശകാരങ്ങളിലും ഭയന്നും ദുഃഖിച്ചും നിസ്സഹായനായും എന്തുചെയ്യണമെന്ന് ഉഴറുന്ന ഗുരുവായൂര്‍ ക്ഷേത്രം തന്ത്രി ചേന്നാസ് ദിനേശന്‍ നമ്പൂതിരിപ്പാടിന്റെ അശരണബോധം നിറഞ്ഞ ചോദ്യങ്ങള്‍ കേട്ട് യഥാര്‍ത്ഥ ഭക്തന്മാര്‍ നടുങ്ങി.
സാത്വികരായ ആചാര്യന്മാരുടെ ദുഃഖം ദേശത്തെത്തന്നെ തപിപ്പിക്കും. അദ്ദേഹം ഇങ്ങനെ പരിഭ്രമിക്കേണ്ടതായ കാര്യമില്ലായിരുന്നു. വിധിപ്രകാരമുള്ള കര്‍മം ചെയ്യുന്നതിന് ആരെയും പേടിക്കേണ്ടതില്ല. എത്ര എതിര്‍പ്പുണ്ടായാലും കര്‍ത്തവ്യനിഷ്ഠനായ വ്യക്തി കുലുങ്ങുകയില്ല.


പൂര്‍വ്വോക്തമായ ക്ഷേത്രവിധികള്‍ പാലിക്കുക മാത്രമേ ചെയ്തിട്ടുള്ളൂവെങ്കില്‍ തന്ത്രി എന്തിന് അസ്വസ്ഥനാകുന്നു. ഒരു ജോലിക്ക് നിയുക്തമായ ആള്‍ തന്റെ ജോലി ഉചിതമായി ചെയ്തുവെങ്കില്‍ ആ ആള്‍ മന്ത്രിയോ തന്ത്രിയോ കളക്ടറോ പോലീസുകാരനോ ആരായാലും അയാള്‍ക്ക് ശത്രുക്കളുടെ എതിര്‍പ്പിനെ നിസ്സാരമാക്കി തള്ളുവാനുള്ള തന്റേടം കൂടി തന്നെത്താനെ ഉണ്ടാകും. തെറ്റ് ചെയ്തവനേ പേടിക്കേണ്ടതുള്ളൂ. ക്ഷേത്ര സംബന്ധമായ തെറ്റും ശരിയും നിശ്ചയിക്കുന്നത് ഭരണകൂടവും പത്രാധിപന്മാരും രാഷ്ട്രീയക്കാരുമല്ല. സ്വന്തം കര്‍ത്തവ്യമെന്തായാലും ആത്മവീര്യത്തോടെ അതനുഷ്ഠിക്കുന്നവന്‍ തന്റെ നേരെയുള്ള അനാവശ്യമായ എതിര്‍പ്പുകളെ അക്ഷോഭ്യനായി നേരിടുക തന്നെ ചെയ്യും.


കൂട്ടമായ എതിര്‍പ്പിനെ പേടിച്ച്, എന്ത് ആചാരപരിഷ്‌കരണവുമാകാം എന്ന് തന്ത്രി ദയനീയമായി വിലപിക്കേണ്ടതില്ല. വരുത്തട്ടെ, സര്‍ക്കാരും ഹൈന്ദവനേതാക്കളും ബുദ്ധിജീവികളും എല്ലാംകൂടി ഗുരുവായൂര്‍ ക്ഷേത്രത്തില്‍ വിപ്ലവകരമായ ആചാരഭേദങ്ങള്‍. അതിന് തന്ത്രി കൂട്ടുനില്‍ക്കേണ്ടതില്ല. പൂര്‍വികാചാര്യന്മാര്‍ എന്താണോ തനിക്ക് ഉപദേശിച്ചത് അത് മാത്രമേ അദ്ദേഹം അനുസരിക്കേണ്ടതുള്ളൂ. ആചാരങ്ങളില്‍ മാറ്റം വരുത്തിയ ക്ഷേത്രത്തിന്റെ തന്ത്രിയായി തുടരാന്‍ പ്രയാസമായാല്‍ അദ്ദേഹത്തിന് തല്‍സ്ഥാനം ഉപേക്ഷിച്ച് പോകാം. അതാണ് വേണ്ടതും.


യുധിഷ്ഠിരന്റെ ആദ്യ രാജസൂയ വേദിയില്‍ അഗ്രപൂജയ്ക്ക് കൃഷ്ണനെ തിരഞ്ഞെടുത്തപ്പോള്‍ ചേദി രാജാവായ ശിശുപാലന്‍ തന്റെ നിത്യശത്രുവായ കൃഷ്ണനെ പലതരത്തില്‍ നിന്ദിക്കുകയുണ്ടായി. ആ ശകാരമൊക്കെ കൃഷ്ണന്‍ രാജമധ്യത്തില്‍ മിണ്ടാതെ കേട്ടുകൊണ്ടിരിക്കുന്നത് കണ്ട് അദ്ഭുതപ്പെട്ടവരോട് ജ്ഞാനികള്‍ പറഞ്ഞു:ഭഗവാന്‍ കൃഷ്ണന്‍ ദുഷ്ടനായ ശിശുപാലനെ സംഹരിക്കുവാന്‍ നിശ്ചയിച്ചിരിക്കുന്നു. അതുകൊണ്ടാണ് അവനെക്കൊണ്ട് തന്നെ ഇത്രമാത്രം ശകാരിപ്പിക്കുന്നത്.


ഗുരുവായൂര്‍ ക്ഷേത്രത്തിന്റെ തന്ത്രിയെ അല്‍പന്മാര്‍ പലതരത്തില്‍ നിന്ദിച്ചതും ഭഗവാന്റെ ഇച്ഛ തന്നെ. ദ്വാപരയുഗാന്ത്യത്തില്‍ ശിശുപാലനില്‍നിന്ന് കൃഷ്ണന്‍ കേട്ട നിന്ദാവചനങ്ങള്‍ക്ക് സമമാണ് കലിയുഗമദ്ധ്യത്തില്‍ കൃഷ്ണ പൂജാരിയായ താന്‍ ആധുനികഭരണാധികാരികളില്‍ നിന്ന് കേള്‍ക്കുന്നതെന്ന് നിശ്ചയിച്ച് ശാന്തനായി സ്വധര്‍മം അനുഷ്ഠിക്കുകയാണ് തന്ത്രി ചെയ്യേണ്ടത്.



ഗീതാദര്‍ശനം - യോഗനിഷ്ഠയുടെ നാലാമത്തെ അവസ്ഥ 6-32


ആത്മൗപമ്യേന സര്‍വത്ര സമം പശ്യതി

ധ്യാനയോഗത്തിലൂടെ, ശ്രീകൃഷ്ണഭഗവാനുമായി ബന്ധം തുടരുന്നതിന് മുന്‍പ്, തന്റെ സ്ഥിതി എന്തായിരുന്നു എന്ന് ആ യോഗി ഓര്‍ക്കുന്നു. ദുഃഖങ്ങള്‍ മാത്രമല്ല, സുഖങ്ങളും തന്റെ യോഗ പരിശീലനത്തിന് തടസ്സം സൃഷ്ടിക്കുകയായിരുന്നു. ഇതുപോലെ തന്നെയാണ്, എന്റെ ഈ അനുഭവത്തിന് സമം തന്നെയാണ്, (സര്‍വത്ര) ഈ ലോകത്തിലും മറ്റു ദിവ്യലോകങ്ങളിലും സ്ഥിതി ചെയ്യുന്ന ദേവ-മനുഷ്യ-മൃഗ-പക്ഷി-വൃക്ഷ കീടാദികളുടെയും അവസ്ഥ എന്ന് ആ യോഗിവര്യന്‍ അറിയുന്നു. അതുകൊണ്ട് എല്ലാവര്‍ക്കും ദുഃഖം വരാതിരിക്കാനും സുഖം ഉണ്ടാവാനും വേണ്ടി പ്രവര്‍ത്തിക്കാന്‍ ആ യോഗി തീരുമാനിക്കുന്നു. ഭൗതിക സുഖദുഃഖങ്ങള്‍ക്കപ്പുറത്ത്, എല്ലാവരും യോഗപരിശീലനത്തിലൂടെ, യാഗത്തിന്റെ നിഷ്ഠയിലൂടെ ഭഗവദീയധാമത്തിലെത്തി, പരമാനന്ദ രസം അനുഭവിക്കാന്‍ വേണ്ടി പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്നു. ആ പ്രവര്‍ത്തനം ലൗകിക പ്രവര്‍ത്തനം പോലെ നമുക്ക് തോന്നിയേക്കാമെങ്കിലും അങ്ങനെയല്ല. അവ, ഭഗവാന് ആരാധനയായും ഭഗവാന്റെ സന്തോഷത്തിന് പൊതുവായും തീരുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്. ഭഗവദ്ഭക്തന്മാരുമായി സംവദിച്ച്, ഭഗവത്തത്വ വിജ്ഞാനം നേടി, ആത്മീയാനുഷ്ഠാനത്തിലൂടെ ഭഗവാന്റെ ദിവ്യധാമത്തിലെത്തി സകലജീവികള്‍ക്കും പരമാനന്ദ ലബ്ധിക്കുവേണ്ടിയാണ് ഈ അത്യുത്കൃഷ്ടമായ പരോപകാരം ആ യോഗി ചെയ്യുന്നത്.


പ്രഹ്ലാദന്റെ ആവശ്യം ഉദാഹരണം


പ്രഹ്ലാദ ബാലന്‍, നരസിംഹ മൂര്‍ത്തിയോട് ആവശ്യപ്പെടുന്നത് ഉദാഹരണമാണ്:

”നൈ താന്‍ വിഹായകൃപണാന്‍ വിമുമുക്ഷ ഏകഃ”
(ഭാഗ-7-9-44)

(ഭഗവാനേ, എനിക്ക് അങ്ങയുടെ ദിവ്യാധാമം കിട്ടുമെന്നുറപ്പാണ്. ഈ സംസാരമാകുന്ന സമുദ്രത്തില്‍ വീണ് വിഷമിച്ചിട്ടും കരകയറാന്‍ പരിശ്രമിക്കാത്തവരും അങ്ങയില്‍നിന്ന് പിന്തിരിഞ്ഞു, പുത്രമിത്രകളത്രങ്ങള്‍ക്കുവേണ്ടി പരിശ്രമിക്കുന്ന ഈ ജീവന്മാരെയും, ഈ അസുരബാലന്മാരെയും ഇവിടെ ഉപേക്ഷിച്ച് എനിക്ക് മാത്രമായിട്ട് മോക്ഷവും വേണ്ട, വൈകുണ്ഠവും വേണ്ട. അങ്ങല്ലാതെ ഇവര്‍ക്ക് ശരണമായിട്ട് വേറെ ആരാണുള്ളത്? ”നാന്യം ത്വദസ്യശരണം ഭ്രമ തോനു പശ്യേ”


സയോഗീ പരമഃ മതഃ – ഭഗവാന്‍ പറയുന്നത് ശ്രദ്ധിക്കാം. ഇങ്ങനെ പ്രഹ്ലാദനെപ്പോലെ എല്ലാവരുടെയും മുക്തിക്കുവേണ്ടി പ്രാര്‍ത്ഥിക്കുന്ന യോഗി, ശ്രീശങ്കരാചാര്യരെപ്പോലെ ഉപനിഷത്തുകള്‍ക്കും ഗീതയ്ക്കും ഭാഷ്യങ്ങളും സ്‌തോത്രങ്ങളും എഴുതി മറ്റുള്ളവര്‍ക്ക് ശ്രേഷ്ഠമായ ഉപകാരം ചെയ്യുന്ന യോഗി, വ്യക്തികളുടെ സാത്വിക-രാജസ-താമസ സ്വഭാവമനുസരിച്ച്, വിവിധ ദര്‍ശനങ്ങളും ഉപാസനാ സമ്പ്രദായങ്ങളും പ്രചരിപ്പിച്ച, ശ്രീരാമാനുജാചര്യര്‍, മധ്വാചാര്യര്‍ എന്നിവരെപ്പോലെയുള്ള യോഗി സര്‍വധര്‍മങ്ങളും ഉപാസനാ സമ്പ്രദായങ്ങളും നിഷ്പ്രഭമായും പ്രഭാവം നശിച്ചും പോകുന്ന യുഗത്തില്‍, ഹരേകൃഷ്ണ ജപത്തിലൂടെ ഭഗവത്ഭക്തനും ഭഗവത്തത്ത്വജ്ഞാനിയുമായി, ഭഗവാനെ സ്‌നേഹപൂര്‍വം സേവിച്ച് ആനന്ദിക്കാമെന്ന് പ്രചരിപ്പിച്ച ശ്രീകൃഷ്ണചൈതന്യ മഹാപ്രഭുവിനെപ്പോലെയുള്ള  യോഗി-അതേ! അത്തരം യോഗിയാണ് എല്ലാ യോഗികളിലും വച്ച് ഉത്കൃഷ്ടനായ യോഗി എന്നാണ് എന്റെ അഭിപ്രായം.


ഭാഗവതാചാര്യന്‍ കാനപ്രം കേശവന്‍ നമ്പൂതിരി