ഓം നമഃ ശിവായ

ഓം നമഃ ശിവായ
"ക൪മ്മണ്യേവാധികാരസ്തേ മാ ഫലേഷു കദാചനഃ മാ ക൪മ്മഫലഹേതു൪ഭൂ൪മാതേ സംഗോസ്ത്വക൪മ്മണി" നിനക്ക് ക൪മ്മം ചെയ്യുവാന് മാത്രമേ അധികാരമുള്ളൂ. ക൪മ്മത്തിന്റെ ഫലത്തില് ഒരിക്കലും ആശിക്കരുത്. ക൪മ്മഫലത്തില് സംശയാലുവായ നിനക്ക് ക൪മ്മം ചെയ്യാതിരിക്കാനുള്ള മനസ്സും ഉണ്ടാവരുത്.

Wednesday, April 26, 2017

സംസ്‌കൃതം പഠിക്കാം- പാഠം 8



സംസ്‌കൃതം സംസ്‌കൃതിസ്തഥാ സ്വാധ്യായ സംസ്‌കൃതം
സ്വാധ്യായ സംസ്‌കൃതം സംസ്‌കൃതി പൂരകം
ശീലം ഹി സര്‍വ്വസ്യ നരസ്യ ഭൂഷണം (നല്ല സ്വഭാവമാണ് മനുഷ്യര്‍ക്ക് അലങ്കാരം)

1. ഇതിഹാസസ്യ നാമ രാമായണം
2. രാമായണസ്യ കര്‍ത്താ വാല്‍മീകി
3. സീതയാഃ പതിഃ രാമഃ
4. പാര്‍വ്വത്യാഃ പുത്രഃ ഗണേശഃ
ഷഷ്ഠീ വിഭക്തിയാണ് ഇനി നാം പഠിക്കുന്നത്.
ഇതിഹാസസ്യ = ഇതിഹാസത്തിന്റെ
വിദ്യാലയസ്യ = വിദ്യാലയത്തിന്റെ
നഗരസ്യ = നഗരത്തിന്റെ
‘ഇക്കുമിന്നുമുടെ ഷഷ്ഠിയ്ക്കതിന്റെ വെച്ചുമെന്നപി’ എന്ന് ബാല പ്രബോധനം. സംബന്ധാര്‍ത്ഥത്തിലാണ് ഷഷ്ഠീ വിഭക്തി പ്രധാനമായും പ്രയോഗിക്കുന്നത്. താഴെ പറയുന്ന വാചകങ്ങള്‍ ശ്രദ്ധിക്കുക.
1. മമ ഏകം ഗൃഹം വര്‍ത്തതേ
2. തസ്യാഃ നാമ ആര്യാ
3. അക്ഷരാണാം ‘അ’കാരഃ ആദ്യഃ

സുഭാഷിതം-1

ഹസ്തസ്യ ഭൂഷണം ദാനം
സത്യം കണ്ഠസ്യ ഭൂഷണം
ശ്രോത്രസ്യ ഭൂഷണം ശാസ്ത്രം
ഭൂഷണൈഃ കിം പ്രയോജനം
(ദാനമാണ് കൈയിന് അലങ്കാരം കണ്ഠത്തിന്റെ അലങ്കാരം സത്യമാകുന്നു. ശാസ്ത്രം (നല്ലത് പറയുന്നത്) ചെവികളുടെ (കേള്‍വിയുടെ) അലങ്കാരം ആണ്. മറ്റ് സാമാന്യ അലങ്കരങ്ങളെക്കൊണ്ടെന്ത് പ്രയോജനം.)

സുഭാഷിതം- 2

തക്ഷകസ്യ വിഷം ദന്തേ
മക്ഷികായാശ്ച മസ്തകേ
വൃശ്ചികസ്യ വിഷം പുച്ഛേ
സര്‍വ്വാംഗേ ദുര്‍ജ്ജനസ്യതത്

(സര്‍പ്പത്തിന്റെ വിഷം പല്ലിലാണ്. ഈച്ചയുടേതാകട്ടെ തലയിലാണ്. തേളിന്റെ വാലിലും. ദുഷ്ടരുടെ (മനുഷ്യന്‍) എല്ലാ അംഗത്തിലും വിഷം തന്നെ)

തയ്യാറാക്കിയത്: വിശ്വസംസ്‌കൃത പ്രതിഷ്ഠാനം, കേരളം (സംസ്‌കൃത ഭാരതി)

ലളിത ഇന്ന് അത് ജപിച്ചുതുടങ്ങണം…


പുസ്തകത്തില്‍നിന്ന്‌
‘ലളിതയുടെ ചൂടിക്കട്ടിലില്‍, തലയിണ ചാരി കുഞ്ഞുണ്ണി ഇരുന്നു. കൂട്ടിലേക്ക് ധാന്യം ശേഖരിക്കുന്ന കുരുവിയുടെ ഉത്സാഹത്തോടെ ലളിത അടുപ്പുകൂട്ടുകയും വെള്ളം തിളപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു. തലയിണ ചാരി അവളോട് സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന കുഞ്ഞുണ്ണിയുടെ ശ്രദ്ധ ഒരു മുക്കാലിപ്പുറത്ത് വച്ച ചെറിയ നിലവിളക്കില്‍ പതിഞ്ഞു. കട്ടിലില്‍നിന്നെഴുന്നേറ്റ് അയാള്‍ നിലവിളക്ക് കൈയിലെടുത്തു. അതില്‍ മെഴുത്ത് തീണ്ടിയിരുന്നില്ല.

”ഇത് അലങ്കാരവസ്തുവാ?”

”അതെ,”

”ഇവടെ പഴന്തുണീണ്ടോ?” കുഞ്ഞുണ്ണി ചോദിച്ചു. ലളിതയ്ക്ക് മനസ്സിലായില്ല. 
അവള്‍ എവിടെനിന്നോ കുറച്ച് പഴന്തുണി തപ്പിയെടുത്തു. കുഞ്ഞുണ്ണി അതു വാങ്ങി ചീന്തി നുറുക്കുകളാക്കി കൈപ്പത്തിയില്‍ തിരുപ്പിടിപ്പിച്ച് തിരികളുണ്ടാക്കി. എന്നിട്ട് എണ്ണയടുപ്പിന്റെ പരിസരത്തില്‍ നിലത്തു വച്ചിരുന്ന കടുകെണ്ണയെടുത്ത് വിളക്കിലൊഴിച്ചു.

”പോണവഴിക്ക് ആളൊഴിഞ്ഞ എവിടേങ്കിലും എത്തിയാല്‍,” കുഞ്ഞുണ്ണി പറഞ്ഞു, ”ഈ മാസികടെ കെട്ട് ഞാന്‍ വലിച്ചെറിയും.”
ലളിത ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.

”ഇന്ന് ലളിത ഈ വിളക്ക് കൊളുത്തണം.”
”കൊളുത്താം.”
”അച്ഛന്‍ ജപിച്ച മന്ത്രങ്ങള്‍ എന്തെങ്കിലും ഓര്‍മ്മേണ്ടോ?”
”ഉണ്ട്.”
”എന്നാല്‍, ലളിത ഇന്ന് അത് ജപിച്ചുതുടങ്ങണം.”

ലളിത കുഞ്ഞുണ്ണിയുടെ മുന്‍പില്‍ വന്നുനിന്നു.

”കുഞ്ഞുണ്ണിച്ചേട്ടാ-” അവള്‍ പറഞ്ഞു.
സാമീപ്യത്തിന്റെ നിമിഷത്തില്‍, സാമീപ്യത്തിന്റെ സമൃദ്ധമായ വിഷാദത്തില്‍, നമ്രശിരസ്‌കയായി നിന്ന പെണ്‍കുട്ടിയുടെ ഉള്‍ത്തലങ്ങളില്‍ സങ്കീര്‍ത്തനത്തിന്റെ മൗനധ്വനികള്‍ ഉയരുകയായിരുന്നു.”
(ഒ. വി. വിജയന്റെ ‘ഗുരുസാഗര’ത്തില്‍ നിന്ന്)

ശ്രീ ദക്ഷിണാമൂർത്തി സ്തോത്രങ്ങൾ



ഗുരുര്ബ്രഹ്മാ ഗുരുര്വിഷ്ണു: ഗുരുര്ദേവോ മഹേശ്വര: |
ഗുരു:സാക്ഷാത്‌ പരം ബ്രഹ്മാ തസ്മൈ ശ്രീ ഗുരവേ നമ: ||

ഓം യോ ബ്രഹ്മാണം വിദധാതി പൂര്വമ്‌
യോ വൈ വേദാംശ്ച പ്രഹിണോതി തസ്മൈ |
തം ഹ ദേവമാത്മബുദ്ധി പ്രകാശം
മുമുക്ഷുര്വൈ ശരണമഹം പ്രപദ്യേ ||

ഓം ശാംതി: ശാംതി: ശാംതി:

.
|| ഹരി: ഓം ||
വിശ്വം ദര്പണ ദൃശ്യമാന നഗരീതുല്യം നിജാംതര്ഗതം
പശ്യന്നാത്മനി മായയാ ബഹിരിവോദ്ഭൂതം യഥാ നിദ്രയാ |
യ: സാക്ഷാത്കുരുതേ പ്രബോധ സമയേ സ്വാത്മാന മേവാദ്വയം
തസ്മൈ ശ്രീ ഗുരുമൂര്തയേ നമ ഇദം ശ്രീ ദക്ഷിണാമൂര്തയേ || ൧ ||

.
ബീജസ്യാംതരിവാംകുരോ ജഗദിദം പ്രാങ്ന നിര്വികല്പം
പുനര്മായാ കല്പിത ദേശ കാലകലനാ വൈചിത്ര്യ ചിത്രീകൃതമ്‌ |
മായാവീവ വിജൃംഭയാത്യപി മഹായോഗീവ യ: സ്വേച്ഛയാ
തസ്മൈ ശ്രീ ഗുരുമൂര്തയേ നമ: ഇദം ശ്രീ ദക്ഷിണാമൂര്തയേ || ൨ ||

.
യസ്യൈവ സ്ഫുരണം സദാത്മകമസത്കല്പാര്ഥകം ഭാസതേ
സാക്ഷാത്തത്ത്വ മസീതി വേദവചസാ യോ ബോധയത്യാശ്രിതാന് |
യത്സാക്ഷാത്കരണാദ്ഭവേന്ന പുനരാവൃത്തിര്ഭവാംഭോനിധൗ
തസ്മൈ ശ്രീ ഗുരുമൂര്തയേ നമ: ഇദം ശ്രീ ദക്ഷിണാമൂര്തയേ || ൩ ||

.
നാനാച്ഛിദ്ര ഘടോദര സ്ഥിത മഹാദീപ പ്രഭാഭാസ്വരം
ജ്ഞാനം യസ്യ തു ചക്ഷുരാദികരണ ദ്വാരാ ബഹി: സ്പംദതേ |
ജാനാമീതി തമേവ ഭാംതമനുഭാത്യേതത്സമസ്തം ജഗത്‌
തസ്മൈ ശ്രീ ഗുരുമൂര്തയേ നമ: ഇദം ശ്രീ ദക്ഷിണാമൂര്തയേ || ൪ ||

.
ദേഹം പ്രാണമപീംദ്രിയാണ്യപി ചലാം ബുദ്ധിം ച ശൂന്യം വിധു:
സ്ത്രീബാലാംധ ജഡോപമാസ്ത്വഹമിതി ഭ്രാംതാഭൃശം വാദിന: |
മായാശക്തി വിലാസകല്പിത മഹാ വ്യാമോഹ സംഹാരിണേ
തസ്മൈ ശ്രീ ഗുരുമൂര്തയേ നമ: ഇദം ശ്രീ ദക്ഷിണാമൂര്തയേ || ൫ ||

.
രാഹുഗ്രസ്ത ദിവാകരേംദു സദൃശോ മായാ സമാച്ഛാദനാത്‌
സന്മാത്ര: കരണോപ സംഹരണതോ യോഽ ഭൂത്സുഷുപ്ത: പുമാന്‌ |
പ്രാഗസ്വാപ്യ മിതി പ്രബോധ സമയേ യ: പ്രത്യഭിജ്ഞായതേ
തസ്മൈ ശ്രീ ഗുരുമൂര്തയേ നമ: ഇദം ശ്രീ ദക്ഷിണാമൂര്തയേ || ൬ ||

.
ബാല്യാദിഷ്വപി ജാഗ്രദാദിഷു തഥാ സര്വാസ്വവസ്ഥാസ്വപി
വ്യാവൃത്താ സ്വനുവര്തമാന മഹമിത്യംത: സ്ഫുരംതം സദാ |
സ്വാത്മാനം പ്രകടീകരോതി ഭജതാം യോ മുദ്രയാ ഭദ്രയാ
തസ്മൈ ശ്രീ ഗുരുമൂര്തയേ നമ: ഇദം ശ്രീ ദക്ഷിണാമൂര്തയേ || ൭ ||

.
വിശ്വം പശ്യതി കാര്യകാരണതയാ സ്വസ്വാമിസംബംധത:
ശിഷ്യാചാര്യതയാ തഥൈവ പിതൃപുത്രാദ്യാത്മനാ ഭേദത: |
സ്വപ്നേ ജാഗ്രതി വാ യ ഏഷ പുരുഷോ മായാപരിഭ്രാമിത:
തസ്മൈ ശ്രീ ഗുരുമൂര്തയേ നമ: ഇദം ശ്രീ ദക്ഷിണാമൂര്തയേ || ൮ ||

.
ഭൂരംഭാംസ്യനലോഽനിലോംഽബര മഹര്നാഥോ ഹിമാംശു: പുമാന്
ഇത്യാഭാതി ചരാചരാത്മകമിദം യസ്യൈവ മൂര്ത്യഷ്ടകമ്‌ |
നാന്യത്കിംചന വിദ്യതേ വിമൃശതാം യസ്മാത്പരസ്മാദ്വിഭോ:
തസ്മൈ ശ്രീ ഗുരുമൂര്തയേ നമ: ഇദം ശ്രീ ദക്ഷിണാമൂര്തയേ || ൯ ||

.
സര്വാത്മത്വമിതി സ്ഫുടീകൃതമിദം യസ്മാദമുഷ്മിന്‌ സ്തവേ
തേനാസ്യ ശ്രവണാത്തദര്ഥ മനനാദ്ധ്യാനാച്ച സംകീര്തനാത്‌ |
സര്വാത്മത്വമഹാവിഭൂതി സഹിതം സ്യാദീശ്വരത്വം സ്വത:
സിദ്ധ്യേത്തത്പുനരഷ്ടധാ പരിണതം ച ഐശ്വര്യമവ്യാഹതമ്‌ || ൧൦ ||

.
വടവിടിപി സമീപേ ഭൂമി ഭാഗേ നിഷണ്ണം
സകല മുനിജനാനാം ജ്ഞാനദാതാര മാരാത്‌ |
ത്രിഭുവനഗുരുമീശം ദക്ഷിണാമൂര്തിദേവം
ജനനമരണ ദു:ഖച്ഛേദ ദക്ഷം നമാമി ||

ഓം നമ: പ്രണവാര്ഥായ ശുദ്ധജ്ഞാനൈകമൂര്തയേ
നിര്മലായ പ്രശാംതായ ദക്ഷിണാമൂര്തയേ നമ: ||
നിധയേ സര്വ വിദ്യാനാം ഭിഷജേ ഭവരോഗിണാം |
ഗുരവേ സര്വലോകാനാം ശ്രീ ദക്ഷിണാമൂര്തയേ നമ: ||

.
|| ഇതി ശ്രീ ശംകരാചാര്യ വിരചിത ദക്ഷിണാമൂര്തി സ്തോത്രമ്‌ സംപൂര്ണമ്‌ ||

സ്വാര്‍ത്ഥത, ദേശീയത, തസ്‌കരസംഘം



ഇന്ന് ലോകമെമ്പാടും വിലമതിക്കുന്ന ഏകാത്മ മാനവ ദര്‍ശനത്തിന്റെ അവതാരകന്‍ പണ്ഡിറ്റ് ദീനദയാല്‍ ഉപാദ്ധ്യായയുടെ ഋഷിതുല്യമായ ദര്‍ശനവും വീക്ഷണവും പ്രചവനങ്ങളാണ്. ബ്രിട്ടീഷ് ഭരണകാലത്തെ ഇന്ത്യയില്‍ ജനിച്ച് സ്വാതന്ത്ര്യസമരത്തിന്റെ ഉച്ചാവസ്ഥയില്‍ സാമൂഹ്യ പ്രവര്‍ത്തനം നടത്തുമ്പോള്‍ ഭാവി ഭാരതത്തെക്കുറിച്ച് നടത്തിയ വിചിന്തനമാണ് ഏകാത്മ മാനവ ദര്‍ശനമായത്, അത് ഭൂമിശാസ്ത്രപരമായ അതിര്‍ത്തികളില്ലാത്ത വിശ്വമാനവികതയുടെ ദര്‍ശനമായിക്കഴിഞ്ഞു. ദേശീയതയെക്കുറിച്ച് പണ്ഡിറ്റ് ദീനദയാല്‍, അരനൂറ്റാണ്ടു മുമ്പ് അവതരിപ്പിച്ച കാഴ്ചപ്പാടില്‍ ചിലത്....
ദേശീയഭാവനയുടെ ശക്തമായ വേലിയേറ്റമോ അല്ലെങ്കില്‍ മറ്റേതെങ്കിലും കാരണമോ കൊണ്ട് പരകീയാധാരം (അസ്വാതന്ത്ര്യം) നശിച്ചെങ്കില്‍ അഥവാ അപ്രത്യക്ഷമാവുകയാണെങ്കില്‍, പെട്ടെന്ന് ഈ വിരോധാത്മകമായ ദേശീയതയുടെ മുന്നില്‍ വലിയ ചോദ്യം ഉയരുന്നു. ദേശഭക്തിയുടെയും ദേശീയതയുടെയും ആശ്രയാസ്ഥാനമായിരുന്ന പരകീയാധാരം അവസാനിച്ചു; അസ്വതന്ത്ര രാജ്യങ്ങളില്‍ മാത്രമേ ദേശഭക്തര്‍ ഉണ്ടാകുന്നുള്ളു. ദേശഭക്തിയുണ്ടാകാന്‍ പാരതന്ത്ര്യമാണോ ആവശ്യം? അല്ല. അപ്പോള്‍ ആലോചിക്കേണ്ടത്, ദേശഭക്തിയെന്നാല്‍ എന്താണ് എന്നതാണ്, അതിനു സൃഷ്ടിപരമായ എന്തെങ്കിലും അടിസ്ഥാനമില്ലാതിരുന്നാല്‍ വലിയ ദേശഭക്തര്‍ പോലും ദേശഭക്തിയുടെ പേരില്‍ സ്വര്‍ത്ഥ ലാഭത്തിന് യത്‌നിച്ചുവെന്ന് വരും. പേരിനും പദവിക്കുംവേണ്ടി രാജ്യതാല്‍പര്യങ്ങള്‍ പോലും ബലികഴിക്കാന്‍ തയ്യാറാകും. അതുകൊണ്ട് ദേശഭക്തിക്ക് ഭാവാത്മകമായ സങ്കല്‍പ്പം ഉണ്ടാവണം. അല്ലെങ്കില്‍ ദേശഭക്തിയാകുന്ന പ്രാസാദം, മണലിനുമേല്‍ കെട്ടിപ്പൊക്കിയ കെട്ടിടം പോലെ ചെറുകാറ്റടിച്ചാല്‍ നിലം പതിക്കും.

ഈ സൃഷ്ടിപരമായ അടിസ്ഥാനം മനസിലാക്കാന്‍ ആത്മനിരീക്ഷണം അനിവാര്യമാണ്. പരകീയ അധികാരത്തിനു പകരം നാം നമ്മുടെ രാഷ്ട്രത്തെയും രാജ്യത്തെയും പറ്റി ചിന്തിക്കണം. പരകീയാധികാരത്തെ നാം എന്തുകൊണ്ടെതിര്‍ക്കുന്നുവെന്ന് ആഴത്തില്‍ ചിന്തിക്കാം. പരകീയാധികാരത്തിന്റെ സ്ഥിതിവിശേഷംകൊണ്ടാണോ നമ്മുടെ സാമ്പത്തിക നില വഷളായിത്തീരുന്നത്. നമ്മുടെ രാജ്യത്ത് തൊഴിലില്ലായ്മയും ദാരിദ്ര്യവും പടര്‍ന്നു പിടിച്ചിരിക്കുകയാണ്. നമുക്ക് വലിയ ഉദ്യോഗങ്ങള്‍ ലഭിക്കുന്നില്ല. രാജ്യഭരണകാര്യങ്ങളില്‍ നമുക്കൊരു സ്ഥാനവുമില്ല. നമ്മുടെ ആത്മാഭിമാനത്തിനു പോലും ചിലയിടങ്ങളില്‍ ക്ഷതമേല്‍ക്കുന്നു- അങ്ങനെ പലതും. ഇന്ന് പരകീയാധാരത്തെ എതിര്‍ക്കുന്ന ഒരാള്‍ക്ക് നാളെ ഉദ്യോഗം ലഭിക്കുകയും അയാള്‍ എതിര്‍പ്പുപേക്ഷിക്കുകയുമാണെങ്കില്‍ അയാള്‍ ദേശഭക്തനാണെന്ന് പറയുവാന്‍ കഴിയുമോ?

എതിര്‍ക്കുന്ന നിര്‍ദ്ധനനായ ദേശഭക്തനെ ഭരണവര്‍ഗ്ഗം വിലയ്ക്ക് വാങ്ങിയാലും അയാള്‍ നമ്മുടെ സ്‌നേഹാദരങ്ങള്‍ക്ക് തുടര്‍ന്നു പാത്രമാകുമോ? ഇന്ന് രാജ്യത്തില്‍ ഒരു പദവിയും നേടിയിട്ടില്ലാത്ത ഒരാളെ നാളെ പദവിനേടി ഭരണവര്‍ഗത്തിന്റെ മുന്‍പില്‍ എറാന്‍ മൂളാന്‍ തയ്യാറായല്‍ അയാളുടെ വാക്കുകളില്‍ ഒരു ദേശഭക്തന്റേതിലുള്ളത്ര ശക്തിപ്രഭാവം കാണുമോ? ദേശഭക്തനാകട്ടെ ധനവും, ഐശ്വര്യവും പദവിയും വലിച്ചെറിഞ്ഞ് ദാരിദ്ര്യവും കഷ്ടപ്പാടും സേവാവ്രതവും സ്വീകരിക്കുന്നു; അതില്‍ത്തന്നെയാണ് അയാളുടെ മഹത്വം.
പരകീയാധികാരത്തെ എതിര്‍ക്കുന്ന ദേശഭക്തനില്‍ പണമില്ലായ്മ, പദവിയില്ലായ്മ, തൊഴിലില്ലായ്മ എന്നിവയുടെ മാത്രമല്ല, മുഴുവന്‍ രാജ്യത്തിന്റെയും ദാരിദ്ര്യവും തൊഴിലില്ലായ്മയുമാണ് പ്രശ്‌നം. രാഷ്ട്രത്തെ മുഴുവന്‍ ബാധിക്കുന്ന ഈ പ്രശ്‌നങ്ങള്‍ക്ക് പരിഹാരം കണ്ടെത്തേണ്ടതുണ്ട്.

രാഷ്ട്രം എന്ന സങ്കല്‍പത്തില്‍ തന്നെ ദേശഭക്തിയുടെ രഹസ്യം അടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. നാം സ്വന്തം കാര്യത്തിനു പകരം സമ്പൂര്‍ണ രാഷ്ട്രത്തെപ്പറ്റിയും എന്തുകൊണ്ടാണ് ചിന്തിക്കുന്നത്? ഈ പ്രശ്‌നങ്ങളെ ഒറ്റക്ക് പരിഹരിക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുന്നതിന് പകരം എല്ലാവരും ചേര്‍ന്നു ശ്രമിച്ചാല്‍ നിഷ്പ്രയാസം പരിഹരിക്കാന്‍ കഴിയുമെന്നതുകൊണ്ടാണോ രാഷ്ട്രത്തിന്റെ ക്ഷേമത്തെപ്പറ്റി ചിന്തിക്കുന്നത്. അതില്‍ നമ്മുടെയും ക്ഷേമം ഉണ്ടെന്നതിനാലാണോ? ഈ സ്വാര്‍ത്ഥ ഭാവനയാണ് നമ്മിലെങ്കില്‍ നമ്മുടെ ദേശീയത തസ്‌കരന്മാരുടെ സംഘടനപോലെ ആയിത്തീരും. അവരും ഒന്നുചേര്‍ന്നാണ് പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്നത്. പരസ്പരം സംരക്ഷണം നല്‍കുന്നു; തങ്ങളുടെ നേതാക്കന്മാരെ അനുസരിക്കുന്നു. സ്വാര്‍ത്ഥതയെ സമൂഹത്തിന്റെ സ്വാര്‍ത്ഥതക്കുവേണ്ടി ഉപേക്ഷിക്കുന്നു.

പുറമേ നോക്കിയാല്‍ ഇതെല്ലാം നല്ലകാര്യങ്ങളാണെങ്കിലും ഇവരുടെ കൂട്ടുകെട്ട് ചിരന്തനമോ മനുഷ്യത്വത്തിന്റെ നന്മയ്ക്കു വേണ്ടിയുള്ളതോ അല്ല. കൊള്ളമുതല്‍ വീതംവെക്കുമ്പോള്‍ അവരില്‍ വഴക്കും അന്തഃഛിദ്രവുമുണ്ടാകുന്നു. അല്ലെങ്കില്‍ അവര്‍ ഒത്തുചേര്‍ന്ന് മറ്റുള്ളവരെ കൊള്ള ചെയ്തുകൊണ്ടിരിക്കും. രണ്ടു സ്ഥിതികളും ഹാനികരമാണ്. ദേശീയതയും ഇതുപോലുള്ള സാമ്പത്തിക കാരണങ്ങളുടെ സമ്മര്‍ദ്ദംമൂലം ഉണ്ടായതാണെങ്കില്‍ ഒന്നുകില്‍ വ്യക്തിപരവും വര്‍ഗ്ഗപരവുമായ സ്വാര്‍ത്ഥത കാരണം കലഹമുണ്ടാകും. അല്ലെങ്കില്‍ ചില പാശ്ചാത്യരാഷ്ട്രങ്ങളെപ്പോലെ ”പീഡനമനുഭവിക്കുന്ന മാനവസമൂഹത്തിന്റെ രക്ഷക്കുവേണ്ടിയാണ്” എന്ന മുറവിളി മുഴക്കിയിട്ടും സ്വന്തം ദേശീയ സ്വാര്‍ത്ഥത്തിനുവേണ്ടി മറ്റു രാഷ്ട്രങ്ങളെ അടിമകളാക്കി നിരന്തരം ലോകയുദ്ധത്തില്‍ മുഴുകി മാനവ സമുദായത്തിന്റെ വിപത്തിന് കാരണമായിത്തീരും. ഈ സാമ്പത്തികാധിപത്യം ‘സത്യമല്ല, ശിവമല്ല, സുന്ദരവുമല്ല.”

ശ്രീകൃഷ്ണ കഥകൾ


കേവലം  നൂറ്റമ്പത്  വർഷങ്ങൾക്കു  മുൻപ് നടന്ന  ഒരു സംഭവമാണ് 

Image result for ബദരീനാഥ് ക്ഷേത്രം
' ശ്രീകൃഷ്ണ ഭക്തനായ ഒരു മഹാത്മാവിനു  വളരെ  ചെറുപ്പത്തിൽ തന്നെ ബദരീനാഥനെ  കാണണം എന്ന അതിയായ  ആഗ്രഹം  ഉണ്ടായി . എന്നാൽ ജീവിത  പ്രാരാബ്ദങ്ങൾ  കൊണ്ട് അദ്ദേഹത്തിന്  പോകാൻ  കഴിഞ്ഞില്ല.
  കാലം കുറെ കഴിഞ്ഞു . അദ്ദേഹത്തിന് വയസ്സായി. ഒരു ദിവസം അദ്ദേഹത്തിന് ബദരിയിൽ പോകാൻ അവസരം ലഭിച്ചു. വളരെ കഷ്ടപ്പെട്ട് ദിവസങ്ങളോളം നടന്ന്‌ ആഹാരവും ഉറക്കവും ഇല്ലാതെയായിരുന്നു യാത്ര. എന്നാൽ ഈ കഷ്ടത ഒന്നും തന്നെ അദ്ദേഹത്തെ ബാധിച്ചില്ല. മനസ്സ് മുഴുവൻ അദ്ദേഹം കേട്ട ബദരീശന്റെ കഥകളിൽ മുഴുകി വഴിയിൽ മുഴുവൻ അതെല്ലാം കണ്ണനോട് പറഞ്ഞു കൊണ്ടായിരുന്നു യാത്ര.
അവസാനം അദ്ദേഹം ബദരിയിൽ എത്തിയപ്പോൾ രാത്രിയായി . അവിടെ അദ്ദേഹം കണ്ടത്‌ മന്ദിരം പൂട്ടി ഇറങ്ങുന്ന പൂജാരിയെയാണ് .


ബദരിയിൽ ആറു മാസം മാത്രമേ പൂജക്കായി തുറക്കുകയുള്ളു. പൂജ കഴിഞ്ഞു നട പൂട്ടിയാൽ ആറു മാസം കഴിയാതെ തുറക്കില്ല .
അങ്ങിനെ നടപൂട്ടി ഇറങ്ങുന്ന സമയമാണ് അദ്ദേഹം അവിടെ എത്തിയത്. ആ ഭക്തൻ ഉറക്കെ കരഞ്ഞുകൊണ്ട്‌ പൂജാരിയുടെ കാൽക്കൽ വീണു , ഒന്ന് തുറന്നു തരൂ. ഒരു നിമിഷം മാത്രം ഭഗവാനെ ഒന്ന് കാണാൻ അനുവദിക്കണം എന്നപേക്ഷിച്ചു . പക്ഷെ നടയടച്ചാൽ ആറുമാസം കഴിയാതെ തുറക്കാൻ പാടില്ല എന്നത് അലംഘനീയമായ നിയമമാണ്. പൂജാരി ആ ഭക്തനെ പറഞ്ഞു മനസ്സിലാക്കാൻ കുറേ ശ്രമിച്ചു. എന്നാൽ ഭകതൻ തന്റെ എല്ലാ കാര്യങ്ങളും പൂജാരിയോട് പറഞ്ഞു. ഇനി പോയി ആറുമാസം കഴിഞ്ഞു വരൂ അല്ലാതെ ഒന്നിനും കഴിയില്ല എന്ന് പറഞ്ഞ്‌ സഹതാപത്തോടെ ആ പൂജാരി പോയി.


പത്തു മിനിറ്റു മുൻപ് വന്നിരുന്നെങ്കിൽ അദ്ദേഹത്തിന് ദർശനം ലഭിക്കുമായിരുന്നു. ഇനി ഇത്രയും പ്രായമായ ആ സാധുവിന് എങ്ങനെ ആറുമാസം കഴിയുമ്പോൾ വരാൻ കഴിയും ? മഞ്ഞു മൂടിക്കിടക്കുന്ന ഈ ആറുമാസം എവിടെയും തങ്ങാനും സാധ്യമല്ല. അദ്ദേഹത്തെ ഈ രാത്രിയിൽ കൂടെ കൂട്ടിക്കൊണ്ടു വന്ന് നാളെ രാവിലെ നല്ല വാക്ക് പറഞ്ഞ്‌ തിരിച്ച് അയയ്ക്കമായിരുന്നു. എന്നിങ്ങനെ ചിന്തിച്ചു പൂജാരി അസ്വസ്ഥനായി .
എന്നാൽ ആ ഭക്തൻ "കൃഷ്ണാ " എന്ന് ഉറക്കെ കരഞ്ഞു കൊണ്ട് നിസ്സഹായനായി ബദരീനാഥന്റെ മുന്നിൽ കുഴഞ്ഞു വീണു.```​                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                        ``` അദ്ദേഹത്തിന്റെ നിലവിളി കേട്ട് ഒരാട്ടിടയൻ അവിടെ ഓടിയെത്തി . അദ്ദേഹത്തെ താങ്ങി എഴുന്നേല്പിച്ചു അടുത്തുള്ള തന്റെ ഗുഹയിലേയ്ക്ക് കൂട്ടിക്കൊണ്ടു പോയി .അദ്ദേഹത്തിന്റെ കാലും മുഖവും കഴുകിച്ചു വെള്ളം കുടിക്കുവാൻ കൊടുത്തു. എന്നിട്ട് ആ ഭക്തന്റെ  കാൽ  തടവിക്കൊടുത്തുകൊണ്ട്   കാൽക്കൽ ഇരുന്ന്‌ വിശേഷങ്ങൾ ചോദിച്ചു. എല്ലാം കേട്ട് കഴിഞ്ഞ്‌ ആ ബാലൻ പറഞ്ഞു .

"അങ്ങ് വിഷമിക്കേണ്ട. ഇവിടുത്തെ പൂജാരി മഹാ ദയാലുവാണ്‌. അങ്ങയുടെ മനസ്സ് മനസ്സിലാക്കി തീർച്ചയായും നാളെ രാവിലെ അങ്ങക്ക്‌ വേണ്ടി നട തുറക്കും തീർച്ച. സമാധാനമായി ഉറങ്ങു "

ഇത് കേട്ട ആ ഭക്തൻ  പറഞ്ഞു.

"എന്റെ കൃഷ്ണൻ വന്നു പറഞ്ഞത് പോലെ ആശ്വാസം തരുന്നു നിന്റെ വാക്കുകൾ. പക്ഷെ കുഞ്ഞേ എനിക്ക് നാളെ ഭഗവാനെ കാണുന്നതുവരെ ഉറങ്ങാൻ കഴിയും എന്ന് തോന്നുന്നില്ല.

ആ ബാലന്റെ കണ്ണുകൾ  വികസിച്ചു .

"കൃഷ്ണനോ അതാരാണ് അങ്ങയുടെ മകനാണോ ?"
"കുഞ്ഞേ എല്ലാവർക്കും നാഥനായ കൃഷ്ണനെ കുറിച്ച് നീ കേട്ടിട്ടില്ലേ? മയാമനുഷ ബാലനായി ഭൂമിയിൽ അവതരിച്ച്‌  ആടിയ സുന്ദരലീലകളെകുറിച്ച് കേട്ടിട്ടില്ലേ?"


സ്വാമി  ഈ കാട്ടിൽ കഴിയുന്ന എനിക്ക് ഇതെല്ലാം ആരാണ് പറഞ്ഞു തരുന്നത്? അങ്ങേക്ക് വിഷമമില്ലെങ്കിൽ ഉറക്കം വരുന്നത് വരെ എനിക്ക് ആ കൃഷ്ണകഥകൾ പറഞ്ഞു തരൂ "


അത് കേട്ട് അദ്ദേഹം സന്തോഷത്തോടെ കണ്ണന്റെ കഥകൾ പറഞ്ഞു തുടങ്ങി. കഥകൾ ആസ്വദിച്ചു കേട്ട ആ ബാലൻ കൃഷ്ണകഥകളിൽ മുഴുകി കൃഷ്ണനായി മുന്നിൽ നില്ക്കുന്നത് പോലെ ആ ഭക്തന് അനുഭവപ്പെട്ടു. രണ്ടു പേരും പരമാനന്ദത്തിൽ മുങ്ങി. നേരം നന്നായി പുലർന്നു. രണ്ടുപേരും ആ രാത്രി ഉറങ്ങിയില്ല. കുളിയും സന്ധ്യാവന്ദനവും കഴിഞ്ഞ്‌ അദ്ദേഹം ഇടയബാലൻ പറഞ്ഞത് പോലെ ക്ഷേത്രത്തിൽ പോയി നോക്കാം എന്ന് കരുതി പുറപ്പെട്ടു. ബാലൻ  അദ്ദേഹത്തെ നമസ്കരിച്ചു ആടുമേക്കാൻ പോയി. ക്ഷേത്രത്തിൽ എത്തിയ ആ മഹാത്മാവ് അത്ഭുതപ്പെട്ടു . ആറുമാസം കഴിഞ്ഞേ തുറക്കു എന്ന് പറഞ്ഞ ക്ഷേത്രനട തുറന്നിരിക്കുന്നു. വീണു നമസ്കരിച്ചു. എത്ര കാലമായി ആഗ്രഹിച്ച ആ പുണ്യ ദർശനം. ആത്മാനന്ദത്തൽ എല്ലാം വിസ്മരിച്ചു കുറെ സമയം ഇരുന്നു. ആനന്ദത്തിൽ നിന്നും ഉണർന്ന അദ്ദേഹം പൂജാരിയുടെ മുന്നിൽ വീണു നമസ്കരിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു


അങ്ങയുടെ പരമ കാരുണ്യത്താൽ എന്റെ ചിരകാലാഭിലാഷം സാധിച്ചു. ഇനിയും ആറുമാസം വന്നു ദർശനം എന്നത് സാധിക്കാത്ത കാര്യമാണ്."
പൂജാരി അത്ഭുതത്തോടെ ചോദിച്ചു


"അങ്ങ് പറയുന്നത് ഒന്നും തന്നെ എനിക്ക് മനസ്സിലാവുന്നില്ല. ഈ ആറുമാസം അങ്ങ് എവിടെ ആയിരുന്നു? ഞാൻ ഇക്കാലമൊക്കെയും അങ്ങയെക്കുറിച്ച് ചിന്തിച്ചു വിഷമിക്കുകയായിരുന്നു. ആറുമാസം കഴിഞ്ഞു ഇന്ന് നട തുറന്ന ഈ ദിവസം തന്നെ കൃത്യമായി അങ്ങെങ്ങിനെ ഇവിടെ എത്തി?"


"എന്ത്! ആറുമാസമോ? ഞാൻ ഇന്നലെ വൈകീട്ടല്ലേ ഇവിടെ വന്നത്?"
വിഷമിച്ചു തളർന്നു വീണപ്പോൾ ഇടയബാലൻ വന്നതും  ഭക്ഷണം തന്നു സൽക്കരിച്ചതും  പുലരും  വരെ കൃഷ്ണ കഥകൾ പറഞ്ഞിരുന്ന്  രാവിലെ ആ ബാലൻ പറഞ്ഞതനുസരിച്ച് ഇന്ന് ഇവിടെ വന്ന് നോക്കീട്ടു തിരിച്ചു പോകാം എന്ന് കരുതിയതാണ് എന്നുമള്ള ആ ഭാഗവതോത്തമന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട പൂജാരി അദ്ദേഹത്തെ സാഷ്ടാംഗം നമസ്കരിച്ചു . ആ പ്രദേശത്ത് അങ്ങിനെ ഒരു ഗുഹയോ ഇടയ ബാലനോ ഇല്ലായിരുന്നു. മാത്രമല്ല ഈ ആറുമാസക്കാലം ആ പ്രദേശം മുഴുവനും മഞ്ഞു മൂടിക്കിടക്കുകയായിരുന്നു.


സർവ്വാത്മ സമർപ്പണത്തോടെയുള്ള നിഷ്ക്കാമ ഭക്തിക്കു മുൻപിൽ കാലദേശങ്ങൾക്കു എന്ത് സ്ഥാനം ?

കണ്ണന് ഏറ്റവും ഇഷ്ടമുള്ള കാര്യം എന്താന്നറിയോ? കണ്ണന്റെ കഥകൾ പറയുന്നതാണ്.  

ശ്രവണ പ്രിയനാണ് കണ്ണൻ. കണ്ണന്റെ കഥകൾ പറയുകയും കേൾക്കുകയും ചെയ്യുന്നവരുടെ കൂടെ കണ്ണൻ സദാ സച്ചിതാനന്ദ സ്വരൂപനായി ഉണ്ടാകും. ഇനിയിപ്പോൾ കേൾക്കാൻ ആളില്ലെങ്കിലും പറയാം. ഉളളിൽ ഇരിക്കുന്ന കണ്ണനോട് . അങ്ങിനെ കഥ പറയാൻ തുടങ്ങുമ്പോൾ കണ്ണൻ വിട്ടുമാറാതെ കൂടെത്തന്നെ ഉണ്ടാകും


ഹരേ രാമ ഹരേ രാമ
രാമ രാമ  ഹരേ ഹരേ
ഹരേ കൃഷ്ണ ഹരേ കൃഷ്ണ 
കൃഷ്ണ കൃഷ്ണ  ഹരേ ഹരേ

Tuesday, April 25, 2017

സ്ത്രീധര്‍മ്മത്തിലെ അദിതി മാതൃക - പഴങ്കഥയുടെ പുതുവഴികള്‍



പഴങ്കഥയുടെ പുതുവഴികള്‍
ഭാരതത്തിന്റെ സാംസ്‌കാരിക ചരിത്രത്തിന് ഇടവേളകളില്ലാത്ത തുടര്‍ച്ചയുണ്ട്. ഈ തുടര്‍ച്ചയുടെ കാരണം പരിശോധിച്ചാല്‍ അതിന്റെ ഊനം തട്ടാത്ത നിലനില്‍പ്പിന്റെ ആധാരം ധര്‍മ്മം തന്നെയെന്ന് കാണാം. ധര്‍മ്മം വെറുമൊരു വാക്കല്ല; ഒരു സഞ്ചയമാണ്. ജൈവസമൂഹത്തിന്റെ നന്മകളും ഗുണങ്ങളും ചിന്താപക്വതകളും ചേര്‍ന്ന ഒരു ആകെത്തുകയാണ് അത്. നന്മയുടെ ആത്യന്തിക ഭാവം ഈശ്വരന്‍ തന്നെയാണ്. ധര്‍മ്മത്തിന്റെ മറുവാക്കും ഈശ്വരന്‍ തന്നെ.

സമൂഹത്തെ ധാര്‍മികതയില്‍ ഉറപ്പിച്ചുനിര്‍ത്താനുള്ള ഉത്തരവാദിത്വം ഏറ്റെടുത്ത് കൃത്യവിലോപം കൂടാതെ നടത്തിയത്, ഭാരതത്തിലെ ധര്‍മ്മപത്‌നിമാരായ സ്ത്രീസമൂഹം തന്നെയായിരുന്നു. ഗൃഹസ്ഥാശ്രമത്തിന്റ ആചരണങ്ങളും അനുഷ്ഠാനങ്ങളും ബദ്ധശ്രദ്ധമായി നിര്‍വഹിച്ചുകൊണ്ട് സമൂഹബദ്ധവും കുടുംബ ബദ്ധവുമായ കര്‍മ്മമണ്ഡലത്തിലാണ് ഭാരതസ്ത്രീകള്‍ വ്യാപരിച്ചത്.
ധര്‍മാര്‍ത്ഥകാമങ്ങളെ യഥാവിധി സ്വീകരിക്കുന്ന ഗൃഹസ്ഥകള്‍ക്ക് യഥാര്‍ത്ഥത്തിലുള്ള യോഗികളല്ലെങ്കിലും യോഗാനുഷ്ഠാനഫലം സിദ്ധിക്കുന്നതായി ഭാഗവതം പ്രസ്താവിക്കുന്നുണ്ട്. ഗൃഹസ്ഥധര്‍മ്മം, മഹര്‍ഷിവൃത്തിക്കു തുല്യമായ യോഗപദ്ധതിയായി വ്യാഖ്യാനിക്കപ്പെട്ടു. ധര്‍മ്മം ഒരു നിയന്ത്രണശക്തിയും ചാലകശക്തിയുമായിട്ടാണ് കൈകാര്യം ചെയ്യപ്പെട്ടത്.

അര്‍ത്ഥകാമങ്ങളെ നിയന്ത്രിക്കുന്നതിന് ധര്‍മ്മവൃത്തിക്ക് കഴിഞ്ഞിരുന്നു. പണമില്ലാത്തവന്‍ പിണമെന്നറിഞ്ഞുകൊണ്ടുതന്നെ, സമ്പത്തിനോടുള്ള അമിതാര്‍ത്തി നിയന്ത്രിക്കേണ്ടിയിരിക്കുന്നു. കാമമാകട്ടെ, പ്രകൃതിയുടെ നിലനില്‍പ്പിന്റെ ഘടകമാണെങ്കിലും, കാമത്തിന്റെ അതിപ്രസരം, മനുഷ്യനെ മൃഗമാക്കിമാറ്റും. അതുകൊണ്ടുതന്നെ, ഇവ രണ്ടിന്റെയും പ്രഭാവവും അഭാവവും സമൂഹത്തിന് നല്ലതല്ല. ധാര്‍മികത ചോരാതെ ജീവിക്കുന്ന ആദര്‍ശകുടുംബിനി, ഗൃഹസ്ഥാശ്രമത്തില്‍ പാലിക്കുകയും ശ്രദ്ധിക്കുകയും ചെയ്യേണ്ട പരിഗണനകളുടെ മുന്‍ഗണനാക്രമം, വ്യാസമഹര്‍ഷി വാമനാവതാര സന്ദര്‍ഭത്തില്‍ സൂചിപ്പിക്കുന്നുണ്ട്.

യാഗങ്ങളിലുടെയും ആചാര്യാനുഗ്രഹത്തിലൂടെയും ബലിഷ്ഠനാകുന്ന മഹാബലി, സ്വര്‍ഗ്ഗം ആക്രമിച്ചു കീഴടക്കാന്‍ ചെല്ലുകയാണ്. മതില്‍പ്പുറത്തെത്തിയിട്ടുള്ളൂ! പക്ഷേ, ബലിയുടെ തജസ്സില്‍ പരാജയ ഭീതി പൂണ്ട ദേവന്മാര്‍ ദേവഗുരുവിന്റെ നിര്‍ദ്ദേശം മാനിച്ച് സ്വര്‍ഗ്ഗം വിട്ടോടുകയാണ്. കാണാമറയത്തൊളിച്ചിരിക്കുന്ന സ്വന്തം മക്കളെയോര്‍ത്ത് വിഷമിച്ച ദേവമാതാവായ അദിതി, സ്വര്‍ഗ്ഗസൗഖ്യങ്ങളകടന്ന് ഒരാശ്രമത്തില്‍ കഴിയുകയുമാണ്. അദിതിയുടെ ഭര്‍ത്താവായ കശ്യപപ്രജാപതിയാകട്ടെ, തപഃസമാധിയിലുമായിരുന്നു.

അനാഥത്വത്തിന്റെ ദീനമുഖവുമായിരിക്കുന്ന അദിതിയുടെ അടുത്തേക്ക് ഒരുനാള്‍, സമാധിവിട്ട, കശ്യപമഹര്‍ഷിയെത്തുകയാണ്. ഭാര്യയുടെ വിവര്‍ണ്ണമുഖത്തേക്ക് ഒന്നേ നോക്കിയുള്ളൂ.

ദൈന്യതകൊണ്ടു വാടിയ മുഖം. തന്റെ തപഃശക്തിയിലൂടെ കാര്യങ്ങളുടെ കിടപ്പ് മനസ്സിലാക്കിയെങ്കിലും, സ്‌നേഹസമ്പന്നനായ ഒരു ഭര്‍ത്താവിനെപ്പോലെ അദ്ദേഹം ഭാര്യയുടെ ദുഃഖകാരണം തേടുന്നു. ഒരുപാട് ആശങ്കകളെ മുന്‍ഗണനാക്രമത്തില്‍ നിരത്തിയാണ് അദ്ദേഹം കാരണമാരായുന്നത്. ഗൃഹസ്ഥ ധര്‍മത്തിന്റെ കുറവെങ്ങാനും സംഭവിച്ചിട്ടുണ്ടോ എന്നാണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രഥമ സംശയം. ധര്‍മ്മത്തെ മുന്‍നിര്‍ത്തി അര്‍ത്ഥകാമങ്ങളെ പിന്‍പറ്റിക്കൊണ്ട് യോഗാനുഷ്ഠാനമെന്നോണം, യജ്ഞവൃത്തിയായി ഗൃഹധര്‍മ്മത്തെ കൊണ്ടുനടക്കലാണ് വരസ്ത്രീയായ ഒരു കുടുംബിനിയുടെ ആദ്യ ജോലി. ഗൃഹസ്ഥാശ്രമത്തിന്റെ മുറതെറ്റുന്നത് യോഗിയുടെ പതനത്തിന് തുല്യമാണെന്ന് അദ്ദേഹം ഭംഗ്യന്തരേണ സൂചിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. വിശാല സമൂഹത്തിന്റെ മുന്നില്‍ ധര്‍മഭാവനയിലൂടെ കുടുംബങ്ങളെ നയിക്കേണ്ടവളാണ് സ്ത്രീ. ധാര്‍മികത കൈവിട്ടാല്‍ ഫലം ദുഃഖം തന്നെ. ധര്‍മ്മം നിലനിര്‍ത്താനാവാതിരുന്നാലാണ്, ഒരു ഗൃഹസ്ഥ ഏറ്റവും കൂടുതല്‍ വ്യാകുലപ്പെടേണ്ടത് എന്നതിനാല്‍ ധര്‍മപരിപാലനത്തെ ഗൃഹിണിയുടെ പ്രഥമ പരിഗണനയായി കശ്യപന്‍ അവതരിപ്പിക്കുന്നു.

ഒരു വീട്ടമ്മ തന്റെ വീടും കുടുംബവും ഭദ്രമാക്കാന്‍ ധര്‍മ്മിഷ്ഠയായ ആചരണങ്ങള്‍ക്ക് മേല്‍ക്കൈ നല്‍കേണ്ടതാണ്. ധര്‍മ്മന്യൂനതയുടെ സംശയം നിവാരണം ചെയ്ത കശ്യപന്‍ പിന്നീട് ശങ്കിക്കുന്നത് അതിഥി സല്‍ക്കാരത്തിലെ പോരായ്മകളെക്കുറിച്ചാണ്. ധര്‍മ്മം പാലിക്കുന്ന വീട്ടമ്മ, ‘അതിഥിദേവോഭവ’ എന്നു സങ്കല്‍പ്പിച്ച് അതിഥിപൂജ ചെയ്യേണ്ടവളാണ്.

സമൂഹബന്ധങ്ങളിലെ പരസ്പര സ്‌നേഹവും ബഹുമാനവും ഊട്ടിയുറപ്പിക്കാനും മനുഷ്യന്‍ സ്വയം സമൂഹജീവിയായി ഉയര്‍ത്തപ്പെടാനും അതിഥി മര്യാദ അത്യാവശ്യമാണ്. കാടത്തത്തിന്റെ സ്വാര്‍ത്ഥതയില്‍നിന്ന് പരാംഗീകാരത്തിന്റെ ഹൃദയവിശാലതയും വിനയവും കാണിച്ച് മനുഷ്യത്വത്തിന്റെ അര്‍ത്ഥൗന്നത്യത്തിലേക്ക് എത്തുകയാണിവിടെ. ഗൃഹസ്ഥയുടെ കൃത്യബാഹുല്യത്തിന്റെ അടുത്തപടി അഗ്നിഹോത്രാചരണത്തിലൂടെ വീട്ടീല്‍ സൂക്ഷിക്കുന്ന ഗാര്‍ഹപത്യാഗ്നിയെ പൂജിക്കലാണ്.

അഗ്നി, ബ്രാഹ്മണ്യത്തിന്റെയും ശുദ്ധിയുടെയും ആന്തരിക വെളിച്ചത്തിന്റെയും ഊര്‍ജ്ജസ്വലതയുടെയും പ്രതീകമായി മാറുകയാണ്. ബ്രഹ്മജ്ഞാനമുള്ള ബ്രഹ്മപൂജയും ഇതോടൊപ്പം ചേര്‍ത്തുവെക്കാം. ഇത്തരം ഗാര്‍ഹിക കൃത്യങ്ങളിലൊന്നും അശ്രദ്ധയോ ന്യൂനതയോ കാണിക്കാത്ത അദിതിയോട്, അവസാനത്തെ സംശയമായിട്ടാണ് അവസാനത്തെ പരിഗണനയായ പുത്രസാക്ഷ്യത്തെക്കുറിച്ച് കശ്യപന്‍ ചോദിക്കുന്നത്. കശ്യപന്നറിയാഞ്ഞിട്ടല്ല; പക്ഷേ, പുത്രദുഃഖം നിറഞ്ഞ അദിതിയെ, അതേക്കാള്‍ പ്രാധാന്യമുള്ള ഗൃഹസ്ഥയുടെ ദൗത്യങ്ങള്‍ ഓര്‍മ്മിപ്പിക്കുകയാണ് അദ്ദേഹം. മക്കളുടെ പേരിലുള്ള ദുഃഖത്തെ, മറ്റുള്ളവരയെ അപേക്ഷിച്ച് നിസ്സാരമാക്കുകയാണ് കശ്യപന്‍. സ്ത്രീ, വെറും അമ്മയായി, മക്കളുടെ സുഖകാംക്ഷയില്‍ മാത്രം മനസ്സുടക്കുന്നവളാകരുത്. അത് സ്വാര്‍ത്ഥതയും സങ്കുചിതത്വവുമാണ്. അതില്‍ തളച്ചിടാനുള്ളതല്ല സ്ത്രീയുടെ ജന്മദൗത്യം. സമൂഹത്തിലെ ധര്‍മ്മത്തെ ഊട്ടിയുറപ്പിക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുന്നവളും അതിലെ പരാജയം ദുഃഖിതയാക്കുന്നവളുമാണ് ഭാരതത്തിലെ കുടുംബിനി. ധര്‍മ്മവും അതിഥിധര്‍മ്മവും അഗ്നിപൂജയും കഴിഞ്ഞുള്ള സ്ഥാനമേ മക്കള്‍ക്ക് കൊടുക്കാവൂ എന്ന് ത്യാഗത്തിന്റെ സന്ദേശം പോലെ ഇവിടെ പറയപ്പെടുകയാണ്.

അമ്മ, പ്രാഥമികമായി, സമൂഹത്തിന്റെ അമ്മയും രക്ഷകയുമായിക്കൊണ്ട്, സംസ്‌കാര സംരക്ഷണത്തിന്റെ ധര്‍മ്മജാഗരണം നടത്തേണ്ടവളാണ് എന്ന സ്ത്രീധര്‍മ്മം, കശ്യപന്റെ വാക്കുകളിലൂടെ ഓര്‍മപ്പെടുത്തുന്നുണ്ട്. പ്രാഥമിക പരിഗണനകള്‍ സാമൂഹ്യ-സാംസ്‌കാരിക മേഖലകള്‍ക്കായിരിക്കണമെന്നും, സ്ത്രീ ധര്‍മത്തിന്റെ സാമൂഹ്യ ദിശ ഓര്‍മിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് വേദവ്യാസന്‍ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. സ്ത്രീശാക്തീകരണത്തിന്റെ ഇത്തരം സംവാദ സന്ദര്‍ഭങ്ങളിലൂടെ ലോകാംബികയിലേക്കുയരേണ്ട സ്ത്രീത്വത്തെയാണഅ നാം മനസ്സിലാക്കേണ്ടത്. അത്തരം സ്ത്രീകളാണ് ഈശ്വരനെപ്പെറ്റ അമ്മമാരായി ലോകത്തില്‍ അറിയപ്പെടുന്നതും. വാമനാവതാരത്തിന്റെ പശ്ചാത്തലമായി അദിതിയെന്ന അമ്മ, അറിവും തിരിച്ചറിവും ഉള്ളവളായി മാറുന്നു; അര്‍ഹത അംഗീകരിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നു.

പ്രൊഫ. വി. ടി. രമ

തുരീയാവസ്ഥ



സുഷുപ്തിയില്‍ ചിന്താസ്പന്ദനങ്ങളില്ല. സ്വപ്നത്തിലും ജാഗ്രദവസ്ഥയിലും ചിന്തയുടെ പ്രവര്‍ത്തനമുണ്ട്. എന്നാല്‍ സ്വപ്നത്തില്‍ ചിന്തയുടെ മേല്‍ മനസ്സിന് കാര്യമായ നിയന്ത്രണമില്ല. ജാഗ്രദവസ്ഥയില്‍ ചിന്തകളെ പരിശീലനത്തിലൂടെ മനസ്സിന്റെ അധീനതയില്‍ കൊണ്ടുവരാന്‍ സാധ്യമാണ്. മനസ്സിന്റെ ഈ മൂന്ന് അവസ്ഥകളെയാണ് ആധുനിക ശാസ്ത്രത്തിന് പൊതുവെ അറിയാവുന്നത്.

എന്നാല്‍ അതിന്റെ നാലാമതൊരു അവസ്ഥയെ വേദാന്തദര്‍ശനം വെളിവാക്കുന്നു. അതാണ് തുരീയാവസ്ഥ. നാലാമത്തെ അവസ്ഥ എന്നാണ് ഇതിന്റെ അര്‍ത്ഥം തന്നെ. സുഷുപ്തിയില്‍ ബോധവും ചിന്തയും പ്രകടമല്ല. സ്വപ്നത്തിലും ജാഗ്രത്തിലും രണ്ടുമുണ്ട്. എന്നാല്‍ തുരീയാവസ്ഥയില്‍ ബോധമുണ്ട്, പക്ഷേ ചിന്താസ്പന്ദനങ്ങളില്ല. അതായത് ചിത്തവൃത്തി നിരോധനം എന്ന യോഗസാധ്യത കൈവന്നിരിക്കുന്ന സ്ഥിതി. ബോധാത്മകമായ ആനന്ദമാണ് അപ്പോഴുള്ള അനുഭവം.

സുഷുപ്തിയിലും തുരീയാവസ്ഥയിലും മനസ്സ് അതിന്റെ ആനന്ദമയകോശം എന്ന ഘടനാവസ്ഥയില്‍ എത്തിച്ചേര്‍ന്നിരിക്കുന്നു. വിവേകചൂഡാമണിയില്‍ സൂചിപ്പിക്കുന്നതുപോലെ, അപരിമേയമായ ഉണ്മ (ബ്രഹ്മം) അഥവാ പ്രജ്ഞാനം, ദ്രവ്യാവിഷ്‌കാര ഉപാധിയായ തമോഗുണത്തില്‍ പ്രതിബിംബിക്കുന്ന സ്ഥിതിയാണ് ആനന്ദമയകോശം. അതിനാല്‍ തമോഗുണപ്രധാനമായ സുഷുപ്തിയില്‍ ബ്രഹ്മാനന്ദാനുഭവമാകുന്നു.

ഈ ബോധാവസ്ഥകളെല്ലാം ആത്യന്തികമായി ഒരേയൊരു അടിസ്ഥാന വൈഭവത്തിന്റെ- പ്രജ്ഞാനത്തിന്റെ-താഴ്ന്നതും ഉദാത്തവുമായ ആവിഷ്‌കാരഘട്ടങ്ങളാണ്. ഇക്കാര്യമാണ് ശ്രീ ലളിതാസഹസ്രനാമസ്‌തോത്രത്തില്‍ വളരെ തന്മയത്വമായി ഒരൊറ്റവരിയില്‍ പ്രകാശിപ്പിക്കുന്നത്: സുപ്താപ്രാജ്ഞാത്മികാ തുര്യാ സര്‍വ്വാവസ്ഥാവിവര്‍ജിതാ-സുഷുപ്തി സ്വപ്ന ജാഗ്രത് തുര്യാ എന്നീ അവസ്ഥകള്‍ സ്വീകരിക്കുന്നവളും എന്നാല്‍ ഇവയ്‌ക്കെല്ലാം അതീതയും ആയ ദേവീ നമസ്‌കാരം എന്നാണ് ഈ വരിയുടെ സാരം. മാതൃഭാവത്തില്‍ ആരാധിക്കപ്പെടുന്ന ഉണ്മയുടെ-ബ്രഹ്മത്തിന്റെ-അനന്തമായ വൈഭവങ്ങളെയാണ് ശ്രീ ലളിതാസഹസ്രനാമസ്‌തോത്രത്തില്‍ സ്മരിക്കുന്നത്.

ആ സര്‍വസ്വതന്ത്ര ഉണ്മതന്നെയാണ് ആരാധകന്റെയും ആത്യന്തികസത്ത. ക്രമേണ ആ അപരിമേയ വൈഭവങ്ങളിലേക്കും സ്വാതന്ത്ര്യത്തിലേക്കുമാണ് യുക്തിയുക്തമായ ധ്യാനം നയിക്കുന്നത്. അതിനാല്‍, സ്വന്തം പരമമായ സത്തയെ സ്മരിക്കുകയാണ് ധ്യാനം. ഇക്കാര്യം വ്യക്തമാകുവാനായി അഹം എന്ന പദത്തിലേക്കും അതിന്റെ വ്യാപ്തിയിലേക്കും സാധ്യതകളിലേക്കും തുടര്‍ന്ന് അന്വേഷിച്ചു ചെല്ലാം.

സുഷുപ്തിയുടെ പശ്ചാത്തലം



സുഷുപ്തിയില്‍ ബോധാവസ്ഥ ഇല്ലാതാകുന്നില്ലെന്നും, ഭൂതം, ഭാവി, വര്‍ത്തമാനം എന്നീ ത്രികാലഭേദങ്ങള്‍ക്കതീതമായ പ്രജ്ഞാവൈഭവം സുഷുപ്തിയുടെ ആ ഘട്ടത്തിലും ചിലപ്പോള്‍ പരിമിത ബോധതലവുമായി സമ്പര്‍ക്കത്തില്‍ ഏര്‍പ്പെടാറുണ്ടെന്നതിനുമുള്ള ഒരു ഉദാഹരണം സ്വന്തം അനുഭവത്തില്‍ നിന്നു പറയാം. ഇങ്ങനെയുള്ള അനുഭവങ്ങള്‍ പൊതുവെ എല്ലാവരിലും പ്രസക്തമാണ് എന്നാല്‍ തിരക്കുകള്‍ക്കിടയില്‍ ബോധത്തിന്റെ അജ്ഞാതമാനങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള ഉള്‍ക്കാഴ്ച നല്‍കുന്ന ഇത്തരം അനുഭവങ്ങള്‍ വിഗണിക്കപ്പെടുകയാണ് പതിവ്.

പയ്യന്നൂരില്‍ താമസിച്ചിരുന്ന കാലം രാവിലെ അഞ്ചുമണിക്കുള്ള ട്രെയിന്‍ കിട്ടാന്‍ മൂന്നരയ്ക്ക് തന്നെ ഉണര്‍ന്നു തയ്യാറാകണം. ആഗ്രഹിക്കുന്ന സമയത്ത് സാധാരണയായി ഉണരുമെന്നതിനാല്‍ അലാറത്തിന്റെ സഹായം തേടാറില്ല. പക്ഷേ അന്ന് അങ്ങനെ ഉണര്‍ന്നില്ല. ഗാഢനിദ്രയിലായിപ്പോയി. അപ്പോള്‍ ശക്തമായ ഒരു സ്വപ്നം മനസ്സിന്റെ യവനികയില്‍ തെളിഞ്ഞുവന്നു. മംഗലാപുരത്തുനിന്നുള്ള ട്രെയിന്‍ വേഗത്തില്‍ പയ്യന്നൂര്‍ റെയില്‍വേ സ്റ്റേഷനിലേക്ക് ഓടിയെത്തുന്നു. അത് കിട്ടാനായി പാളത്തിന് സമാന്തരമായുള്ള റോഡിലൂടെ ഒരാള്‍ അതിവേഗം ഓടുന്നു. പെട്ടെന്ന് ഉണര്‍ന്നെഴുണീറ്റു. കൃത്യം മൂന്നരമണി! സുഷുപ്തിയുടെ അവസരത്തില്‍ മസ്തിഷ്‌കത്തില്‍ നിന്ന് പശ്ചാത്തലത്തിലേത്ത് മാറിനിന്ന ബോധത്തിന്റെ കാലാതീതമായ ഒരു മാനം അങ്ങനെ സ്വപ്നംവഴി മസ്തിഷ്‌കത്തിലൂടെ ഇടപെട്ട് ജാഗ്രദവസ്ഥയെ പ്രവര്‍ത്തനരംഗത്തേക്ക് വിളിച്ചുണര്‍ത്തുകയായിരുന്നു.

കാലത്തെ ലംഘിച്ച് ഭാവിസംഭവങ്ങളുടെ സൂചനപോലും നേരത്തെ അറിയിക്കുന്ന സ്വപ്നങ്ങള്‍ പലര്‍ക്കും ഉണ്ടാകാറുണ്ട്. ഫ്രോയിഡുള്‍പ്പെടെയുള്ള മനശ്ശാസ്ത്രജ്ഞന്മാര്‍ ഇതേക്കുറിച്ച് ആശയക്കുഴപ്പത്തിലായിട്ടുണ്ട്. ഇവയെ സ്വന്തം സിദ്ധാന്തങ്ങളുടെ പരിധിയിലേക്ക് കൊണ്ടുവരാനുള്ള ശ്രമത്തില്‍ പലരും പരാജയപ്പെടാറുമുണ്ട്. സുഷുപ്തിയെയും മരണത്തെയുമൊക്കെ അതിക്രമിച്ചു നില്‍ക്കുന്ന ഒരു മാനമാണ് ബോധത്തിനുള്ളതെന്നു സൂചിപ്പിക്കുന്നവയാണ് ഇത്തരം അനുഭവങ്ങള്‍. സുഷുപ്തി, സ്വപ്നം, ജാഗ്രദ് എന്നീ ബോധാവസ്ഥകള്‍ പരസ്പരം ബന്ധപ്പെട്ട് പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്നവയാണ്. ഇതിനെയൊക്കെപ്പറ്റി അല്‍പ്പമൊന്ന് അദ്ഭുതപ്പെട്ടിട്ട് നിഗൂഢമെന്ന് തള്ളിക്കളഞ്ഞിട്ട് പ്രായോഗികരാകുകയാണ് നമ്മുടെ സാധാണ പതിവ്. ‘പ്രായോഗിക’ മനുഷ്യന്‍ ഇന്ന് എത്തിനില്‍ക്കുന്നത് എവിടെയാണ്? എല്ലാവരേയും തീച്ചൂളയില്‍ വരട്ടിയെടുക്കാന്‍ ഇന്ന് അധികം പേരൊന്നും ആവശ്യമില്ല, ചില ഭ്രാന്തമനസ്സുകള്‍ ചില ബട്ടണുകള്‍ അമര്‍ത്തിയാല്‍ മതി.

പിടികിട്ടാത്തവയെ അന്ധവിശ്വാസം, നിഗൂഢത എന്നൊക്കെ തള്ളിക്കളയാതെ ബോധത്തിന്റെ സ്വഭാവത്തെയും ഉദാത്ത സാധ്യതകളെയും കുറിച്ച് ശാസ്ത്രീയമായി ആഴത്തില്‍ മനസ്സിലാക്കുവാനുള്ള ശ്രമമാണ് ഈ ഭ്രാന്തിനുള്ള പ്രതിവിധി. ധ്യാനത്തിന്റെ പ്രസക്തിയെക്കുറിച്ച് ശാസ്ത്രീയവും യുക്തിയുക്തവുമായി അറിയാനുള്ള ശ്രമത്തില്‍ ഇക്കാര്യങ്ങളെല്ലാം പരിഗണനയില്‍ കൊണ്ടുവരുന്നത് സഹായകമാകും.

ബോധം ദ്രവ്യത്തിന്റെ യാദൃച്ഛിക ഉല്‍പ്പന്നമാണെന്ന 18-ാം ശതകത്തിലെ ശാസ്ത്രവീക്ഷണത്തിന്റെ സ്വാധീനതയില്‍ നിന്ന് ശാസ്ത്രം ഇന്ന് വിമുക്തമാകേണ്ടിയിരിക്കുന്നു. കട്ടി വസ്തുവായ അനേകമനേകം പരമാണുക്കളുടെ സംഘാതങ്ങളില്‍ നിന്ന് രൂപംപ്രാപിച്ച സൂക്ഷ്മ സ്ഥിതികളായാണ് വൈദ്യുതിയേയും ബോധത്തെയുമൊക്കെ ശാസ്ത്രം പരിഗണിച്ചത്. മൂര്‍ത്തമായ എല്ലാത്തിന്റെയും അടിസ്ഥാനം അമൂര്‍ത്തമായ ഊര്‍ജമാണ് എന്ന് ശാസ്ത്രം ഇന്ന് കണ്ടെത്തിയതോടെ വൈദ്യുതി ദ്രവ്യത്തിന്റെ ഒരു ഉല്‍പ്പന്നമല്ല, അതിന്റെ തന്നെ അടിസ്ഥാന ശക്തിയാണെന്ന് വ്യക്തമായി. അപ്പോള്‍ ബോധത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനം അന്വേഷിച്ചു ചെല്ലേണ്ടത് ദ്രവ്യത്തിലല്ല ഊര്‍ജ്ജത്തിലാണ്. രണ്ടും ഒന്നുതന്നെയാണോ? ആണെന്നാണ് വേദാന്തത്ത്വദര്‍ശനം-ശിവ-ശക്തി!

മൂത്തതാരെന്ന് കണ്ടെത്തി - ജാതക കഥകള്‍





വളരെക്കാലം മുന്‍പ്, ഹിമാലയത്തിന്റെ താഴ്‌വരയില്‍ വാവലും, ആനയും കുരങ്ങും താമസിച്ചിരുന്നു. പടര്‍ന്നുപന്തലിച്ചുനിന്ന പടുകൂറ്റന്‍ ആലിന്റെ തണലിലായിരുന്നു, അവരുടെ താവളം. അവര്‍ക്ക് അന്യോന്യം യോജിപ്പുമില്ലായിരുന്നു. ആന പറയുന്നതും കുരങ്ങിനും വാവലിനും ഇഷ്ടപ്പെടുകയില്ല.

കുരങ്ങിനെ ആനയും വാവലും കൂടി കുറ്റപ്പെടുത്തും. വാവലിനെ തരം കിട്ടിയാല്‍ ആനയും കുരങ്ങും പ്രഹരിക്കും. ഈ തരത്തില്‍ ഒരുമിച്ചു കഴിഞ്ഞുകൂടാന്‍ കഴിയുകയില്ലെന്ന് അവര്‍ മനസ്സിലാക്കി. അതുകൊണ്ട് അവരില്‍ ഏറ്റവും പ്രായം കൂടിയ ആള്‍ പറയുന്നതനുസരിച്ച് കഴിയണമെന്ന് അവര്‍ ഒരു തീരുമാനത്തിലെത്തി.

ആരാണ് ഏറ്റവും പ്രായം കൂടിയവന്‍? അവര്‍ ഓരോരുത്തരും തനിക്കാണ് ഏറ്റവും കൂടുതല്‍ പ്രായമുള്ളതെന്ന് വാദിച്ചു. വീണ്ടും വഴക്കിനുള്ള കാരണമായി.
ഒരു ദിവസം വൈകിട്ട് അവര്‍ മൂവരും കൂടി ഈ കാര്യത്തെക്കുറിച്ച് ആലോചിച്ചുകൊണ്ട് ആല്‍ച്ചുവട്ടില്‍ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. വാവലും കുരങ്ങും കൂടി ഒരുപായം കണ്ടുപിടിച്ചു. എന്നിട്ട് ആനയോട് ചോദിച്ചു.

”ആനച്ചങ്ങാതിയുടെ ചെറുപ്പത്തില്‍ ഈ ആലിന് എന്തു വലിപ്പം ഉണ്ടായിരുന്നു?”
”ഓ, അതോ, ഞാനൊരു കുട്ടിയായിരുന്നപ്പോള്‍ ഈ ആല് ഒരു വെറും ചെടിയായിരുന്നു. ഒന്നോ രണ്ടോ ഇല, അതില്‍ കൂടുതലില്ലായിരുന്നു. ഇതിന്റെ മുകളിലൂടെയായിരുന്നു ഞാന്‍ അങ്ങോട്ടും ഇങ്ങോട്ടും നടന്നിരുന്നത്. അന്ന് കൂടിയാല്‍ മുട്ടിന്റെയൊപ്പം ഉയരം വരും ആന പറഞ്ഞു.

ആനയോട് ചോദിച്ച ചോദ്യം തന്നെ വാവലും ആനയുംകൂടി കുരങ്ങിനോട് ചോദിച്ചു. കുരങ്ങച്ചന്‍ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.
”ഞാന്‍ പിച്ചവച്ചു നടന്ന കാലം മുതല്‍ ഈ ആലിനെ അറിയും. അന്ന് ഇതു മുളച്ചുവരുന്നതേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. അന്ന് ഇതിന്റെ പരിപ്പ് അടര്‍ത്തിയെടുത്ത് ഞാന്‍ കടിച്ചുതിന്നതും ഓര്‍ക്കുന്നു. എന്നിട്ടും ഇവന്‍ ഇത്ര വളര്‍ന്നുപോയല്ലോ!”

ആനയും കുരങ്ങുംകൂടി വാവലിനോടും ഈ ചോദ്യം ചോദിച്ചു.
വാവല്‍ തൊണ്ടയൊന്നുകാറി ശബ്ദമുണ്ടാക്കിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
”ചങ്ങാതിമാരെ, ഇവിടെ ഈ വലിയ ആല്‍നില്‍ക്കുന്ന സ്ഥാനത്ത് പണ്ട് ഇതിലും വലിയൊരു ആലുണ്ടായിരുന്നു. ഒരു ദിവസം ഞാനതിന്റെ കുറെ പഴങ്ങള്‍ തിന്നിട്ട് അതിന്റെ ഒരു കൊമ്പില്‍ കിടക്കുകയായിരുന്നു. അപ്പോള്‍ അതാ ആ കൊടുമുടിയുടെ മുകളില്‍നിന്നും ഒരു വലിയ മഞ്ഞുകട്ട അടര്‍ന്നുവീണു. എങ്ങനെയോ തക്ക സമയത്ത് ഞാനുണര്‍ന്നു. പെട്ടെന്ന് പറന്നുയര്‍ന്നു രക്ഷപ്പെട്ടു. തിരികെ വന്നു നോക്കുമ്പോള്‍ അവിടെ ആലിന്റെ ഒരിലപോലും കാണാന്‍ കഴിഞ്ഞില്ല. ആല്‍ മരം പിഴുത് ഒലിച്ചുപോയി. ഞാനവിടെ കാഷ്ടിച്ചതില്‍ ഉണ്ടായിരുന്ന വിത്തു മുളച്ചാണ് ഈ ആലുണ്ടായത്. അങ്ങനെ ഈ ആലിന്റെ തള്ളയാലിന്റെ കാലം മുതല്‍ ഞാനിവിടെയുണ്ട്.”

വാവല്‍ പറഞ്ഞതു കേട്ട് ആനയും കുരങ്ങും അതിശയിച്ചു. അവര്‍ വാവലിനെ തങ്ങളുടെ നേതാവായി തെരഞ്ഞെടുത്തു.

അന്നുമുതല്‍ വാവല്‍ പറയുന്നതനുസരിച്ച് ആനയും കുരങ്ങും ജീവിച്ചു. അവരുടെയിടയില്‍ മൈത്രിയും സാഹോദര്യവും അച്ചടക്കവും ഉണ്ടായി.
– മേല്‍ക്കൈ നേടാന്‍ തന്നിഷ്ടപ്രകാരം വാദിക്കാനും അവകാശവാദമുന്നയിക്കാനും ജീവികള്‍ക്ക് സ്വാഭാവികമായി പ്രചോദനമുണ്ട്. സ്വാര്‍ത്ഥതയും അഹങ്കാരവും മറ്റുമാണതിന് പ്രേരണ. എന്നാല്‍, ചില നേരങ്ങളില്‍ ഇത്തരം കൃത്രിമ ബോധങ്ങളില്ലാതെ, ഉള്ളിന്റെയുള്ളിലെ സത്യം സ്വയം വെളിപ്പെടും, വെളിപ്പെടുത്തും. അതാണ് മിക്കപ്പോഴും പല പ്രശ്‌നങ്ങള്‍ക്കും പരിഹാരമാകാറുള്ളത്.

ദത്താത്രേയ സ്തോത്രം

Dattatreya Stotram
ജടാധരമ് പാംഡുരംഗമ്‌ ശൂലഹസ്തമ് കൃപാനിധിമ്‌ |
സര്വരൊഗ ഹരം ദേവം ദത്താത്രേയമഹം ഭജേ  ||


അസ്യ ശ്രീ ദത്താത്രേയ സ്തോത്ര മംത്രസ്യ ഭഗവാന് നാരദ ഋഷി: |
അനുഷ്ടുപ് ഛംദ: | ശ്രീ ദത്ത പരമാത്മാ ദേവതാ |
ശ്രീ ദത്ത പ്രീത്യര്ഥേ ജപേ വിനിയോഗ: ||


ഓം
ജഗദുത്പത്തി കര്ത്രേ ച സ്ഥിതി സംഹാര ഹേതവേ |
ഭവപാശ വിമുക്തായ ദത്താത്രേയ നമോസ്തുതേ || ൧ ||


ജരാജന്മ വിനാശായ ദേഹ ശുദ്ധി കരായ ച |
ദിഗംബര ദയാ മൂര്തേ ദത്താത്രേയ നമോസ്തുതേ || ൨ ||


കര്പൂര കാംതി ദേഹായ ബ്രഹ്മ മൂര്തി ധരായ ച |
വേദ ശാസ്ത്ര പരിജ്ഞായ ദത്താത്രേയ നമോസ്തുതേ || ൩ ||


ഹ്രസ്വ ദീര്ഘ കൃശ സ്ഥൂല നാമ ഗോത്ര വിവര്ജിത |
പംച ഭൂതൈക ദീപ്തായ ദത്താത്രേയ നമോസ്തുതേ || ൪ ||


യജ്ഞ ഭൊക്തേ ച യജ്ഞായ യജ്ഞരൂപ ധരായ ച |
യജ്ഞപ്രിയായ സിദ്ധായ ദത്താത്രേയ നമോസ്തുതേ || ൫ ||


ആദൗ ബ്രഹ്മാ മധ്യേ വിഷ്ണുര് അംതേ ദേവ സദാശിവ: |
മൂര്തിത്രയ സ്വരൂപായ ദത്താത്രേയ നമോസ്തുതേ || ൬ ||


ഭോഗാലയായ ഭോഗായ യോഗ യോഗ്യായ ധാരിണേ |
ജിതേംദ്രിയ ജിതജ്ഞായ ദത്താത്രേയ നമോസ്തുതേ || ൭ ||


ദിഗംബരായ ദിവ്യായ ദിവ്യ രൂപധരായ ച |
സദോദിത പരബ്രഹ്മ ദത്താത്രേയ നമോസ്തുതേ || ൮ ||


ജംബുദ്വീപ മഹാക്ഷേത്ര മാതാപുര നിവാസിനേ |
ജയമാനസതാം ദേവ ദത്താത്രേയ നമോസ്തുതേ || ൯ ||


ഭിക്ഷാടനം ഗൃഹേ ഗ്രാമേ പാത്രം ഹേമമയം കരേ |
നാനാ സ്വാദമയീ ഭിക്ഷാ ദത്താത്രേയ നമോസ്തുതേ || ൧൦ ||


ബ്രഹ്മ ജ്ഞാനമയീ മുദ്രാ വസ്ത്രേ ചാകാശ ഭൂതലേ |
പ്രജ്ഞാന ഘനബൊധായ ദത്താത്രേയ നമോസ്തുതേ || ൧൧ ||


അവധൂത സദാനംദ പരബ്രഹ്മ സ്വരൂപിണേ |
വിദേഹ ദേഹ രൂപായ ദത്താത്രേയ നമോസ്തുതേ || ൧൨ ||


സത്യംരൂപ സദാചാര സത്യധര്മ പരായണ |
സത്യാശ്രയ പരോക്ഷായ ദത്താത്രേയ നമോസ്തുതേ || ൧൩ ||


ശൂലഹസ്ത ഗദാപാണേ വനമാലാ സുകംധര |
യജ്ഞ സൂത്രധര ബ്രഹ്മന്‌ ദത്താത്രേയ നമോസ്തുതേ || ൧൪ ||


ക്ഷരാക്ഷര സ്വരൂപായ പരാത്പര തരായ ച |
ദത്തമുക്തി പരസ്തോത്ര ദത്താത്രേയ നമോസ്തുതേ || ൧൫ ||


ദത്ത വിദ്യാഢ്യ ലക്ഷ്മീശ ദത്ത സ്വാത്മ സ്വരൂപിണേ |
ഗുണനിര്ഗുണ രൂപായ ദത്താത്രേയ നമോസ്തുതേ || ൧൬ ||


ശത്രുനാശകരം സ്തോത്രം ജ്ഞാനവിജ്ഞാന ദായകമ് |
സര്വപാപം ശമം യാതി ദത്താത്രേയ നമോസ്തുതേ || ൧൭ ||


ഇദം സ്തോത്രം മഹദ്ദിവ്യം ദത്തപ്രത്യക്ഷ കാരകമ് |
ദത്താത്രേയ പ്രസാദച്ച നാരദേന പ്രകീര്തിതമ് ||൧൮ ||


|| ഇതി ശ്രീ നാരദ പുരാണേ നാരദ വിരചിത ദത്താത്രേയ സ്തോത്രം സംപൂര്ണമ് ||

Monday, April 24, 2017

പിംഗള പഠിപ്പിച്ച പാഠം - ഭാഗവതത്തിലൂടെ.....


സ്പര്‍ശസുഖവും ശ്രോതൃസുഖവുംപോലെ പ്രധാനമാണ് രസനാസുഖവും. നാവിനുരുചിയുള്ള ഭക്ഷണത്തിനുവേണ്ടി ഒന്നുമാലോചിക്കാതെ പ്രവര്‍ത്തിച്ചതാണ് മത്സ്യത്തിനു പറ്റിയ പറ്റ്. ആരോ ചൂണ്ടയില്‍ കൊളുത്തിയിട്ട ആഹാര വസ്തുവിനെ ഓര്‍ത്ത് ചൂണ്ടക്കൊളുത്തില്‍ കേറിപ്പിടിച്ച മത്സ്യത്തിന് ജീവിതം നഷ്ടമാകുന്നു. അതുകൊണ്ട് രസനാസുഖത്തിനുവേണ്ടിയാകരുത് ആഹാരം. രസനാസുഖത്തിനെ ജയിക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞാല്‍ തന്നെ മറ്റ് ഇന്ദ്രിയങ്ങളെ കീഴടക്കാന്‍ എളുപ്പമാകും.
”താവജ്ജിതേന്ദ്രിയോ ന സ്യാ-
ദ്വിജിതാന്യേന്ദ്രിയഃ പുമാന്‍
ന ജയേദ് രസനം യാവ-
ജ്ജിതം സര്‍വം ജിതേരസേ”

രസനയെ ജയിക്കാതെ മറ്റിന്ദ്രിയങ്ങളെയൊക്കെ ജയിച്ചാലും ഒരാള്‍ ജിതേന്ദ്രിയനാകുന്നില്ല. രസനയെ ജയിക്കാനായാല്‍ മറ്റ് ഇന്ദ്രിയങ്ങളെയെല്ലാം ജയിക്കാം. അതിനാണ് നിരാഹാരവ്രതവും മറ്റും വിധിച്ചിട്ടുള്ളത്.

പ്രകൃതിനിരീക്ഷണത്തിന്റെ ഭാഗമായി അവധൂതന്‍ വേശ്യാഗൃഹത്തിലും സന്ദര്‍ശിച്ചു. വിദേഹ നഗരത്തില്‍ പിംഗള എന്ന ഒരു വേശ്യാസ്ത്രീയുണ്ടായിരുന്നു. അവളില്‍നിന്ന് പഠിച്ചതെന്തെന്നറിയേണ്ടേ?

ദേഹത്തില്‍ അവശ്യം ആകര്‍ഷണത്തിനുള്ള പൂര്‍ണ പ്രയോഗാദികളൊക്കെ ചെയ്ത്, ആടയാഭരണങ്ങളുമണിഞ്ഞ് പിംഗള പുറത്തെ വാതില്‍ക്കല്‍ കാത്തുനിന്നു. രമിപ്പിക്കാന്‍ സമര്‍ത്ഥനും കൈവശം ഏറെ പണമുള്ളവനുമായ യുവാവിനെ ആകര്‍ഷിച്ച് സങ്കേതത്തിലേക്ക് കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോവുകയായിരുന്നു ഉദ്ദേശ്യം. മാര്‍ഗത്തില്‍വരുന്ന പുരുഷന്മാരെയെല്ലാം അവള്‍ പ്രത്യേകം വീക്ഷിച്ചു. അവരുടെ ചെറുപ്പവും കീശയുടെ വലിപ്പവും എല്ലാം ശ്രദ്ധിച്ച് അവരെ ആകര്‍ഷിക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചു.

എന്നാല്‍ പലരും അവളരെ ശ്രദ്ധിക്കാതെ കടന്നുപോയി. ഇടയ്ക്കിടെ അകത്തുപോയി വീണ്ടും തീരിച്ചുവരും. മനസ്സ് വെപ്രാളപ്പെട്ടു കൊണ്ടേയിരുന്നു. ഇന്ന് ഇതുവരെ ആരും വന്നില്ലല്ലോ എന്നോര്‍ത്ത് വിഷമിച്ചു. കാത്തുകാത്തുനിന്ന് പാതിര കഴിഞ്ഞു. ആരെയും കിട്ടിയില്ല. ഉറക്കമൊഴിച്ചതുമാത്രം മിച്ചം. മുഖം വാടിത്തളര്‍ന്നു. ഒടുവില്‍ മനസ്സു മടുത്തു. അങ്ങനെ വൈരാഗ്യമുണ്ടായി. വിഷയങ്ങളോട് വെറുപ്പുവന്നു. സുഖാവഹമായ പരമജ്ഞാനത്തിലേക്ക് മനസ്സ് പ്രവേശിച്ചു. ജ്ഞാനമുദിച്ചപ്പോള്‍ പരമാനന്ദം സ്ഫുരിച്ചു. അവള്‍ ആനന്ദത്തിലാറാടി. ആനന്ദ നടനത്തിലായി. അവള്‍ പാടി.

ബാലിശമായ കാമപൂര്‍ത്തീകരണത്തിനു വേണ്ടിയുള്ള മോഹവലയത്തിലായിരുന്നു താനിതുവരെ.

”സന്തം സമീപേ രമണം രതി പ്രഭം
വിത്തപ്രദം നിത്യമിമം വിഹായ
അകാമദം ദുഃഖഭയാദിശോക
മോഹപ്രദം തുച്ഛമഹം ഭജേളജ്ഞാ”

മന്മഥ മന്മഥനായ സാക്ഷാല്‍ ഭഗവാന്‍ സമീപത്തു തന്നെയുണ്ടായിട്ടും ഞാന്‍ ഇതുവരെ തിരിച്ചറിഞ്ഞില്ലല്ലോ. രതിപ്രദനും രമിപ്പിക്കുന്നവനുമായി എന്നും എന്റെ നാഥനായി കൂടെയുണ്ടായിരുന്ന ഐശ്വര്യദാതാവായ ആ ഭഗവാനെ വിട്ടാണല്ലോ ഞാന്‍ കാമം നല്‍കാത്തവനും ദുഃഖഭയശോകങ്ങള്‍ മാത്രം നല്‍കുന്നവനുമായ തുച്ഛനായ കാമുകനെ മോഹിച്ചു നടന്നത്, കഷ്ടം.

എല്ലാം തരുന്ന ഭഗവാനെ വിട്ട് ഞാന്‍ എന്റെ മനസ്സിനെത്തന്നെ വഞ്ചിക്കുകയും ക്ലേശിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു. മലമൂത്രാദി ദുര്‍ഗന്ധപൂരിതമായ നവദ്വാര സംയുക്തമായ മുളങ്കൂടിനെയാണല്ലോ ഞാന്‍ ഇത്രനാളും കാമിച്ചത്. ദേഹാഭിമാനമില്ലാത്തവരുടെ നാടായ വിദേഹത്തില്‍ ഞാനൊരുത്തി മാത്രമാണ് മൂഢബുദ്ധി. കഷ്ടം. ഈ ദേഹത്തില്‍ തന്നെയിരിക്കുന്ന പുരുഷോത്തമനെ ആദരിക്കാതെ, ഒരിക്കലും നശിക്കാത്ത അച്യുതനെ വെടിഞ്ഞ് ഞാന്‍ അന്യത്തെ ആഗ്രഹിച്ചുവല്ലൊ.

ഏതായാലും ഇനി പരമപ്രേമത്തിന്റെ ഇരിപ്പിടമായ ആ നാഥനോടൊത്ത് മാത്രം ഇനി ഞാന്‍ രമിക്കും. അങ്ങനെ ഞാനും രമയെപ്പോലെയാകും.

”നൂനം മേ ഭഗവാന്‍ പ്രീതോ വിഷ്ണു കേനാപികര്‍മണാ
നിര്‍വേദോളയം ദുരാശായാ യന്മേ ജാതഃ സുഖാവഹഃ”

ഞാന്‍ എന്നോ ചെയ്ത ഏതോ കര്‍മത്തിനാല്‍ തീര്‍ച്ചയായും വിഷ്ണു എന്നോട് സംപ്രീതനാണ്. അതുകൊണ്ടാണ് ദുര്‍വിഷയങ്ങളില്‍ നിന്നും എനിക്ക് വൈരാഗ്യമുണ്ടാക്കിത്തീര്‍ത്തത്. ഈ സുഖം ഭഗവത് കാരുണ്യം തന്നെയാണ്.

ഇന്നു ഞാന്‍ മന്ദഭാഗ്യയല്ല, ഭാഗ്യവതി തന്നെയാണ്. ഇനി ഞാന്‍ ഗ്രാമ്യസംഗത്തേയും ദുരാശകളേയും വെടിഞ്ഞ് സര്‍വാധീശനായ ഭഗവാനെത്തന്നെ ശരണം പ്രാപിക്കും. കിട്ടുന്നതുകൊണ്ട് സന്തോഷിച്ചു ഞാന്‍ ജീവിക്കും. ഈ നാഥനോട് ചേര്‍ന്ന് രസിക്കും നിശ്ചയം. ”ആത്മൈവ ഹ്യാത്മനോ ഗോപ്താ” ആ പരമാത്മാവു തന്നെ ഈ ജീവാത്മാവിന്റെ രക്ഷിതാവായിരിക്കും. ആ പരമാത്മാവിനെത്തന്നെ ഞാന്‍ ശരണം പ്രാപിക്കും. ഇങ്ങനെയെല്ലാം പാടിയുറപ്പിച്ചുകൊണ്ട് പിംഗള അകത്തു ചെന്ന് സുഖമായിക്കിടന്നുറങ്ങി.

പിംഗളയില്‍നിന്ന് പഠിച്ച പാഠങ്ങള്‍ അവധൂതന്‍ യദു മഹാരാജാവിന് വിശദീകരിച്ചുകൊടുത്തു.

”ആശാഹി പരമം ദുഃഖം 
നൈരാശ്യം പരമം സുഖം
യഥാ സംഛിദ്യ കാന്താശാം 
സുഖം സുഷ്വാപ പിംഗളാ”

ആശയാണ് ദുഃഖത്തിന് കാരണമെന്നും ആശ ഒഴിവായാല്‍ പരമമായ സുഖം ലഭിക്കുമെന്നും പിംഗള എന്നെ പഠിപ്പിച്ചുതന്നു.

ദ്വന്ദങ്ങള്‍ അസ്തമിക്കുന്നതാണ് യോഗം



അര്‍ജ്ജുനനെ ഉപാധിയാക്കിവച്ചുകൊണ്ട് സകലലോകര്‍ക്കും വേണ്ടി പറഞ്ഞതാണ് ഗീത. ഓരോരുത്തര്‍ക്കും അവരുടേതായ കര്‍മ്മഭൂമി; ചിലര്‍ക്ക് യുദ്ധം, ചിലര്‍ക്ക് കുടുംബപ്രാരാബ്ധം, ചിലര്‍ക്ക് പഠനം, ചിലര്‍ക്ക് കായ യുദ്ധവും കൊലയും നടക്കാന്‍ പോകുന്ന കുരുക്ഷേത്രയുദ്ധഭൂമിയില്‍ വച്ചാണ് തന്റെ ബന്ധുക്കളോടുള്ള മമതകൊണ്ട് തളര്‍ന്നുപോയ അര്‍ജ്ജുനനെ ഉയിര്‍ത്തെഴുന്നേല്പിക്കാന്‍ പര്യാപ്തമായ തത്വവിജ്ഞാനധാരയായ ഭഗവദ്ഗീത കൃഷ്ണന്‍ ഉപദേശിച്ചത്.

‘അര്‍ജ്ജുനനെ എന്തിനു യുദ്ധം ചെയ്യാന്‍ പ്രേരിപ്പിച്ചു’ എന്നു പ്രത്യേകം ചോദിക്കേണ്ടതില്ല; കാരണം, ഇവിടെ നന്മയോ തിന്മയോ പ്രത്യേകിച്ചൊന്നുമില്ല എന്നു ഭഗവാന്‍ തന്നെ മറ്റൊരു സന്ദര്‍ഭത്തില്‍ ഉദ്ധവരോട് അസന്ദിഗ്ധമായി പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. പോരാത്തതിന് അര്‍ജ്ജുനന്‍ ഒരു സൈനികനാണ്; സ്വരാജ്യത്തെ ശത്രുക്കളില്‍നിന്നും സംരക്ഷിക്കുക എന്നതാണ് സൈനികനില്‍ അര്‍പ്പിതമായ കര്‍മ്മം. അതില്‍ നിന്നും ഏതൊരു കാരണവശാലും പിന്തിരിയുന്നത് അഭികാമ്യമല്ല; അങ്ങനെ ചെയ്താല്‍ രാഷ്ട്രം തകര്‍ന്നുതരിപ്പണമാകും. ‘എല്ലാം എന്റെ തന്നെ ഭാഗമായി കരുതുക; ഇതു ഗുണം, ഇതു ദോഷം എന്നു വേര്‍തിരിച്ചു കാണുന്നത് ദോഷം; അങ്ങനെ വേര്‍തിരിച്ചു കാണാത്ത ഗുണം. വ്യത്യാസം കാണുന്നതെല്ലാം മനസ്സിന്റെ ഓരോ കാഴ്ചപ്പാടുകള്‍ മാത്രം’ എന്നു ഭഗവാന്‍ പറഞ്ഞു. അതിനാല്‍ യുദ്ധത്തെ ക്രൂരപ്രവൃത്തി (ദോഷം) എന്നോ, ഈശ്വരഭജനത്തെ സദ്പ്രവര്‍ത്തി എന്നോ പറയേണ്ടതില്ല.

അതത് സമയത്തെ സാഹചര്യം എന്താവശ്യപ്പെടുന്നുവോ അതാണ് ഒരാള്‍ക്ക് ആ സമയത്തെ ധര്‍മ്മം. യുദ്ധം ചെയ്യുമ്പോള്‍ ആ സമയത്തെ സാഹചര്യം ആവശ്യപ്പെടുന്നതിനനുസരിച്ച് ഭംഗിയായി യുദ്ധം ചെയ്യുക; ഒരു സമയത്ത് ഈശ്വരഭജനം ചെയ്യുമ്പോള്‍ അതു വളരെ ഭംഗിയായി ചെയ്യുക. ‘ഇന്നത് നീചം’, ‘ഇന്നത് മാത്രം നന്മ’ എന്ന വേര്‍തിരിവുകള്‍ ഇല്ലാതിരിക്കുന്നതുതന്നെ നന്മ. സാഹചര്യമനുസരിച്ച്, ‘താന്‍ ചെയ്യുന്നു’ എന്ന ധാരണ ലവലേശമില്ലാതെ കര്‍മ്മം ചെയ്യുക; അതിനെ സ്വധര്‍മ്മം എന്നുപറഞ്ഞുപോലും ചെയ്യേണ്ടതില്ല. വിശ്വരൂപദര്‍ശനം നല്ല സുവ്യക്തമായി അറിഞ്ഞ ഒരാള്‍ ‘എന്താണ് സ്വധര്‍മ്മം’ എന്നുപോലും ചോദിക്കുകയില്ല; എല്ലാം ഒരേയൊരു മഹാശക്തി നടത്തിക്കൊണ്ടുപോകുന്നു എന്ന ധാരണ ഉള്ളില്‍ പാറപോലെ ഉറയ്ക്കും.

പ്രപഞ്ചത്തിലെ സകലതും നടത്തിക്കൊണ്ടുപോകുന്ന ആ നിയതിക്കു വഴങ്ങിക്കൊടുക്കുകയാണ് ഏറ്റവും ഉചിതമായ വഴി; അവിടെ കര്‍തൃത്വവുമില്ല ഭോക്തൃഭാവവുമില്ല. പ്രകൃതിയിലേക്കൊന്നു കണ്ണോടിച്ചാല്‍ ഇതു വളരെ വ്യക്തം; കാറ്റ് വീശുന്നത് ‘താന്‍ ചെയ്യുന്നു’ എന്നുപറഞ്ഞുകൊണ്ടല്ല, അഗ്‌നി ജ്വലിക്കുന്നത് ‘താന്‍ ചെയ്യുന്നു’ എന്നുപറഞ്ഞുകൊണ്ടല്ല, ജലം ഒഴുകുന്നതും മരങ്ങള്‍ പൂത്ത് കായിടുന്നതും ഒന്നും ‘താന്‍ ചെയ്യുന്നു’ എന്നുപറഞ്ഞുകൊണ്ടല്ല; അതിനാല്‍ അവയ്‌ക്കൊന്നും യാതൊരുവിധ പാപഭാരങ്ങളുമില്ല. ഗീതാതത്വത്തെ വ്യക്തമായി അറിയേണ്ടതുണ്ട്.

കര്‍മ്മ-ഭക്തി-ജ്ഞാനമാര്‍ഗ്ഗങ്ങളെ യോഗമായി ചെയ്യുമ്പോള്‍ ഒരുവിധ കര്‍തൃത്വ-ഭോക്തൃത്വ ഭാവങ്ങളും പാപചിന്തയും ബാധിക്കുന്നില്ല. ‘കര്‍മ്മം ചെയ്യുന്ന ഒരാള്‍’, ‘ഭക്തി ചെയ്യുന്ന ഒരാള്‍’, ‘ജ്ഞാനമാര്‍ഗ്ഗത്തില്‍ ചരിക്കുന്ന ഒരാള്‍’ എന്നൊക്കെയുള്ള സകല ഭാവങ്ങളും വിട്ടുപോയി ആ സ്ഥാനത്ത് ഭഗവാന്‍ മാത്രം അവശേഷിക്കുന്നതാണ് ‘യോഗസ്ഥിതി’; ‘താന്‍ ചെയ്യുന്നു’ എന്ന തെറ്റിദ്ധാരണ അല്പംപോലും ഇല്ലാത്തതിനാല്‍ അയാളെ ഒരുവിധ ദുഃഖമോ പാപചിന്തകളോ ബാധിക്കുന്നില്ല. സകലപാപചിന്തകളും വിട്ടുപോയി, അമൃതാനന്ദത്തിന്റെ അരുമക്കിടാങ്ങളായിത്തീരുന്നത്, ‘ഞാന്‍ ചെയ്യുന്നു’ എന്ന ഭാവം അപ്പാടെ നീങ്ങി പ്രകൃതിയുടെ താളത്തിനു സ്വശരീരത്തെ വിട്ടുകൊടുക്കുമ്പോഴാണ്. അവിടെ ചെയ്യുന്നതും അനുഭവിക്കുന്നതുമെല്ലാം ഒരു പ്രത്യേക വ്യക്തിയല്ല; മറിച്ച് ഈശ്വരന്റെതന്നെ പ്രകടിതമായ പ്രകൃതി മാത്രം.
സുധാകരന്‍ നെടുമ്പിള്ളില്‍

നക്ഷത്രശോഭയിൽ അഹല്യ - പഴങ്കഥകളുടെ പുതുവഴികൾ



പകല്‍ വെളിച്ചത്തിലും മഴക്കാറുമേയുന്ന ജീവിതങ്ങള്‍ നമുക്ക് ചുറ്റുമുണ്ട്. സഹതപിക്കാനല്ലാതെ മറ്റൊന്നിനുമാകാതെ മാറി നില്‍ക്കേണ്ടിവരാറുമുണ്ട്. അഹല്യയുടെ കഥ അത്തരത്തിലൊന്നാണ്. ഋഷി പരമ്പര, തപഃശക്തിയിലൂടെ ധന്യമാക്കിയ കാടകങ്ങളിലെയൊരാശ്രമവാടത്തില്‍ അടര്‍ന്നുവീണ നക്ഷത്രമാണ് അഹല്യ; ഗൗതമമഹര്‍ഷി വേട്ട പുണ്യം. കാലാന്തരങ്ങള്‍ കടന്ന് ശ്രീരാമപാദത്തിന്റെ സ്പര്‍ശന ധന്യത അനുഭവിക്കാനിടവന്ന കാനനസൗന്ദര്യമായിരുന്നു അഹല്യ. തെറ്റായും ശരിയായുമൊക്കെ ഇരയെന്ന സഹതാപവും, ജാരബന്ധത്തിന്റെ ആരോപണവും അവരെ വേട്ടയാടിയിട്ടുണ്ട്. പക്ഷേ, ഇതൊന്നും അഹല്യയെ അലട്ടിയില്ലെന്നത് വിധി നല്‍കിയ തലോടലാണ്. കല്ലായിരിക്കാന്‍ ശപിക്കപ്പെട്ടതോടെ, തന്നെച്ചുറ്റിപറ്റിയുള്ള വാക്‌പോരാട്ടങ്ങളൊന്നും തന്നെ അവര്‍ അറിഞ്ഞതേയില്ല.

ലൗകികതയും ആധ്യാത്മികതയും സമന്വയിച്ച മുനി ദമ്പതികളായിരുന്നു, അഹല്യയും ഗൗതമനും. ലളിതജീവിതത്തിന്റെ സംതൃപ്തിയും തപശ്ചര്യയുടെ ഔന്നത്യവും ജീവിതത്തിന്റെ രസതന്ത്രമാക്കിയവര്‍. വിഘ്‌നം കൂട്ടാത്തൊഴുക്കനുവദിക്കാത്ത വിധി, അവരെയും വേട്ടയാടി. ഒരു പ്രാതഃസന്ധ്യക്ക് ഗൗതമന്‍ കുളിക്കാനായി തിരിച്ചപ്പോള്‍ കാമാതുരനായ ദേവേന്ദ്രന്‍ ഗൗതമന്റെ രൂപത്തില്‍ ആശ്രമം പൂകുകയാണ്. ആള്‍മാറാട്ടം തിരിച്ചറിയാത്ത അഹല്യയാകട്ടെ ‘ഡ്യൂപ്ലിക്കേറ്റ്’ ഗൗതമന്റെയൊപ്പം കാമതരളത അനുഭവിച്ചപ്പോഴാണ് യഥാര്‍ത്ഥ ഗൗതമന്‍ തിരിച്ചുവരുന്നത്. ഞെട്ടിത്തെറിച്ച ഭാര്യയെ കല്ലായി മാറാനുള്ള ശാപത്തിലൂടെയാണദ്ദേഹം ശിക്ഷിക്കുന്നത്. ത്രേതായുഗത്തിലെ ശ്രീരാമപാദസ്പര്‍ശം ലഭിക്കുന്നതുവരെ ഈശ്വരസ്മരണ ചെയ്ത്, വീണ്ടും തന്റെ ജീവിതത്തിലേക്ക് തിരിച്ചുവരാനുള്ള അനുജ്ഞയും നല്‍കിയാണ്, ഗൗതമന്‍ തപസ്സിനായി ഹിമാലയം പൂകുന്നത്. ഭാര്യയുടെ ശാപമോക്ഷകാലം വരെ അദ്ദേഹവും തപസ്സിന്റെ ലോകത്തുതന്നെയാണ്. കഥയിങ്ങനെയാണെങ്കില്‍, സമ്പൂര്‍ണസമയം ഈശ്വരപ്രാര്‍ത്ഥനയ്ക്ക് വിനിയോഗിച്ച് ദൈവദര്‍ശനം ഉറപ്പാക്കാനുള്ള അനുഗ്രഹമല്ലേ ഗൗതമന്‍ നല്‍കിയത്?

യഥാര്‍ത്ഥത്തില്‍ അഹല്യയുടെ തെറ്റ് എവിടെയാണ്? സ്വന്തം ഭര്‍ത്താവിനെയാണ്, അവര്‍ എതിരേറ്റത്. പക്ഷേ, വര്‍ഷങ്ങളോളം കൂടെക്കഴിഞ്ഞ, തപോധനനും ആചാരനിഷ്ഠനുമായ അദ്ദേഹം, പെട്ടെന്ന്, ഒരു സുപ്രഭാതത്തില്‍ സന്ധ്യാവന്ദനത്തിന് പകരം ശാരീരികബന്ധം ആഗ്രഹിക്കില്ലെന്ന് ഒരു നിമിഷം ഓര്‍ക്കാന്‍ ആ പാവം സാധ്വിക്ക് സാധിച്ചില്ല! മാത്രമല്ല, തന്നോടുള്ള, ഭര്‍ത്താവിന്റെ ഇടപെടലുകളിലെ വ്യത്യാസവും അവര്‍ ശ്രദ്ധിച്ചില്ല! പ്രാതസന്ധ്യയെന്ന അസമയത്ത് ഗൗതമന്‍ ഇത്തരം ഒരുമ്പാടിന് തുനിഞ്ഞിറങ്ങില്ലെന്നും അവര്‍ ഓര്‍ക്കണമായിരുന്നു. വൈകാരികതയുടെ നീരാളിപ്പിടുത്തത്തില്‍, സ്വധര്‍മ്മം മറന്ന അഹല്യ ‘ശരീര’ത്തിലേക്കൊതുങ്ങുകയായിരുന്നു. പ്രാതസ്സന്ധ്യയും സായംസന്ധ്യയും സംക്രമകാലങ്ങളാണെന്നും, അവ ഈശ്വരചിന്തയ്‌ക്കൊഴിച്ച് മറ്റെല്ലാത്തിനും നിഷിദ്ധമാണെന്നും അവര്‍ ചിന്തിച്ചതുമില്ല. ഭര്‍ത്താവിനെ മനസ്സിലാക്കാനായില്ല എന്ന പരാജയം അഹല്യയേറ്റുവാങ്ങുന്നു.

ധര്‍മ്മപത്‌നിയായ അഹല്യയുടെ കാഴ്ചത്തെറ്റും ഇവിടെ ശ്രദ്ധിക്കേണ്ടതുണ്ട്. സന്ധ്യാവന്ദനത്തിന്റെ സമയത്ത്, ലൈംഗികതൃഷ്ണ പ്രകടിപ്പിക്കുന്നത് സ്വന്തം ഭര്‍ത്താവാണെങ്കില്‍പ്പോലും, അതിന്റെ അസാംഗത്യവും അധര്‍മ്മവും ഓര്‍മിപ്പിക്കേണ്ട ചുമതല ധര്‍മ്മപത്‌നിയെന്ന നിലയില്‍ അഹല്യയ്ക്കുണ്ട്. ഭര്‍ത്താവിനെക്കൂടി ധാര്‍മിക ജീവിതത്തിലൂടെ നയിക്കുന്നവളാണ് ഭാര്യ; അവളാണ് സഹധര്‍മിണി. ഇവിടെ അധര്‍മചര്യയെ അഹല്യ നിരുത്സാഹപ്പെടുത്തിയില്ല എന്നത് സഹധര്‍മിണിയുടെ കര്‍മ്മത്തെറ്റിനെയാണ് കാണിക്കുന്നത്. ആചാരവൈമുഖ്യത്തെ ഓര്‍മ്മപ്പെടുത്താത്ത അഹല്യ, വിചാരത്തിന് വിരാമമിട്ട്, വികാരത്തിന് വശംവദയായി മാറുന്നു. ഇത് സ്ത്രീധര്‍മത്തിന്റെ പതനമായി കാണേണ്ടതുണ്ട്. അനിയന്ത്രിതമായ കാമനയെ നിയന്ത്രിക്കുമ്പോഴാണ്, സംസ്‌കാരം നടപ്പാവുന്നത്. അതെ, അതിവൈകാരികതയുടെ അടിമയായതാണ് അഹല്യയുടെ ‘ശരിയായ തെറ്റ്.’

ആശ്രമാന്തരീക്ഷം പോലും അവളെപൂര്‍ണമായി സ്വാധീനിച്ചില്ല! അതുകൊണ്ടുതന്നെ, ആ അശ്രദ്ധയ്ക്കു കൊടുക്കാവുന്ന, ശിക്ഷ, അതിവൈകാരികതയുടെ ഇങ്ങേയറ്റമായ നിര്‍വികാരാവസ്ഥയാണ്-അതാണ് കല്ലായി മാറല്‍. വികാരങ്ങള്‍ തണുത്തുറഞ്ഞ്, കല്ലിച്ച്, ഒരു കല്‍പ്പാളിയുടെ നിസ്സംഗതയുമായി നീളുന്ന ജീവിതമാണ് ആ ശിക്ഷയുടെ കാതല്‍. അത് വാച്യാര്‍ത്ഥത്തിലെ ശിലാരൂപാന്തരമല്ല തന്നെ. അവിടെയും ഗൗതമന്‍ അനുവദിക്കുന്നത് പ്രാര്‍ത്ഥനയാണ്. ആധ്യാത്മികതയിലൂടെ സംസ്‌കാരത്തിന്റെ സദാചാരപാഠം പഠിച്ചെടുക്കാനുള്ള അവസരമത്രെ അത്. കാമത്തിന്റെ കൈവിലങ്ങില്‍നിന്ന് ധര്‍മത്തിന്റെ സ്വഛസ്വാതന്ത്ര്യത്തിലേക്ക്, വിവേകത്തിന്റെ വ്യക്തിത്വത്തിലേക്ക് നടന്നു കയറാനുളള വഴിയാണ് ഗൗതമന്‍ കാണിച്ചുകൊടുക്കുന്നത്. ഇവിടെ ശാപം, അനുഗ്രഹമായി മാറുന്നു.

ശാപമോക്ഷം ലഭിച്ച അഹല്യയെ സന്തോഷത്തോടെ സ്വീകരിക്കാന്‍ മറക്കാതെയെത്തുന്നതും ഗൗതമന്‍ തന്നെ! മനുഷ്യമനസ്സിന്റെ ഉള്‍ക്കോണുകളില്‍ ജന്മവാസനയായി നാമ്പെടുക്കുന്ന കാമവാസനയെ, ധാര്‍മികതയിലേക്ക് പരിവര്‍ത്തനം ചെയ്യിക്കുന്ന ശുദ്ധഭക്തിയിലേക്കാണ് ഗൗതമന്‍ ഭാര്യയെ നയിച്ചത്. ഭാരതത്തിന്റെ സംസ്‌കാരത്തില്‍ ഒരു മാന്ത്രിക നിയന്ത്രണ ദണ്ഡാണ് ധര്‍മം. മനോവാക് കര്‍മങ്ങളെ നിയന്ത്രിതവും പരിമിതവും ധര്‍മാപേക്ഷിതവുമാക്കിക്കൊണ്ട് സാംസ്‌കാരികത്തുടര്‍ച്ച സംഭവിപ്പിച്ചുകൊണ്ടാണ് ഇത് സനാതനമായത്. ഭക്തി, മനസ്സിന്റെ കറ കഴുകിക്കളയുന്നു; നൈര്‍മല്യം പകരം തരുന്നു. ശരീരവും മനസ്സും ബുദ്ധിയും ശുദ്ധീകരിച്ച് ആത്മബോധത്തിലൂടെ മുന്നേറാനുള്ള ആഹ്വാനമാണ് അഹല്യയുടെ കഥ നല്‍കുന്നത്. അഹസ്സില്‍ (പകലില്‍) ലയിക്കുന്നവളാണ് അഹല്യ. അതാകട്ടെ രാത്രിയും! ഇരുളില്‍നിന്ന് വെളിച്ചത്തിലേക്കുള്ള പ്രയാണമായി അഹല്യയുടെ ശാപവും മോക്ഷവും വാഴ്ത്തപ്പെടുന്നു.

പ്രൊഫ. വി. ടി. രമ