ഓം നമഃ ശിവായ

ഓം നമഃ ശിവായ
"ക൪മ്മണ്യേവാധികാരസ്തേ മാ ഫലേഷു കദാചനഃ മാ ക൪മ്മഫലഹേതു൪ഭൂ൪മാതേ സംഗോസ്ത്വക൪മ്മണി" നിനക്ക് ക൪മ്മം ചെയ്യുവാന് മാത്രമേ അധികാരമുള്ളൂ. ക൪മ്മത്തിന്റെ ഫലത്തില് ഒരിക്കലും ആശിക്കരുത്. ക൪മ്മഫലത്തില് സംശയാലുവായ നിനക്ക് ക൪മ്മം ചെയ്യാതിരിക്കാനുള്ള മനസ്സും ഉണ്ടാവരുത്.

Saturday, July 22, 2017

ഈശ്വരന്‍ ഒന്നേയുള്ളൂ


ഏകദൈവം ആദ്യമുണ്ടായത് വേദത്തില്‍


   പലരും ഹിന്ദുമതത്തെ ബഹുദേവതകളുടെ പേരില്‍ കളിയാക്കാറുണ്ട്, മുപ്പത്തിമുക്കോടി ദേവതകളുണ്ടല്ലോ  എന്ന് പറഞ്ഞു പലരും കളിയാക്കാറുണ്ട്. നിരവധി ദേവതകള്‍ ഹിന്ദുമതത്തിലുണ്ട്, പക്ഷേ ഈശ്വരന്‍ ഒന്നേയുള്ളൂ. ഈശ്വരന്‍ പ്രപഞ്ചത്തില്‍ നിര്‍ലീനമായിരിക്കുന്നുവെന്നതാണ് സത്യം.


 ദേവതകള്‍ എന്നാല്‍ ഈശ്വരന്‍ എന്നല്ല അര്‍ഥം. 'ദിവ്' എന്നൊരു ധാതു സംസ്കൃതത്തിലുണ്ട്. പ്രകാശിക്കുന്നതോ, പ്രകാശിപ്പിക്കുന്നതോ ആയതെല്ലാം ദേവതയാകുന്നു. കാരണം 'ദിവ്' എന്നാല്‍ പ്രകാശിപ്പിക്കുക എന്നാണ് അര്‍ഥം. അപ്പോള്‍ പ്രകാശിക്കുന്ന എത്ര വസ്തുക്കളുണ്ടോ അതെല്ലാം ദേവതകളാണ്. അപ്പോള്‍പിന്നെ ഈശ്വരന്‍ ഒന്നേയുള്ളുവെന്നു പറയുന്നതോ എന്നൊരു ചോദ്യം വരാം. ശരിയാണ്, 

ഈശ്വരന്‍ ഒന്നേയുള്ളൂ. ഈശ്വരന്‍ ഇലക്ട്രിക് കറന്റ്‌ പോലെയാണ്. ഈ പറഞ്ഞതിനര്‍ത്ഥം കറന്റ്‌ ആണെന്നല്ല. ചില സാരൂപ്യങ്ങളുണ്ടെന്നര്‍ത്ഥം. കറന്റിന്റെ രൂപമെന്താണ്? രൂപമില്ല എന്ന സത്യം എല്ലാവര്‍ക്കും അറിയാം. കറന്റ്‌ എവിടെയാണ് ഉണ്ടാകുക? അത് എല്ലായിടത്തുമുണ്ട്. ഇവിടെ കറന്റ്‌ ഈശ്വരനാണെന്ന് സങ്കല്‍പ്പിക്കുക. ഈ ഈശ്വരന്‍ പ്രാകാശിക്കുന്നത് ഏതെല്ലാം രൂപത്തിലാണ്? ടി. വി. യില്‍ നിങ്ങള്‍ക്കത് ചലച്ചിത്രത്തെ കാട്ടിത്തരുന്നു. ഫാനിലൂടെ കാറ്റ് നല്‍കുന്നു. എ. സി. യിലൂടെ തണുപ്പും, മിക്സിയില്‍ അത് അരകല്ലായും തീരുന്നു. എന്നാല്‍ ഇതെല്ലാം കറന്റിന്റെ രൂപമാണോ? ഒരര്‍ഥത്തില്‍ ആണെന്ന് പറയാം. മറ്റൊരു അര്‍ത്ഥത്തില്‍ അല്ലായെന്നും.  

ശുഭചിന്ത

Image result for flowers


നിത്യജീവിതത്തിൽ കണുന്ന വരെ അനുമോദിക്കുന്ന ഒരാളായി മാറുക, വിമർശകർ ലോകത്തിൽ ഒരുപാട് മുൻപേ തന്നെ ഉണ്ട് കാരണമെന്തെന്നാൽ ആർക്കാണ് ദുസ്സഹമായ സമയമെന്ന്  അറിയാൻ സാധിക്കില്ല.


Be encouraging to all you meet,the world has enough critics already because you never know who is having a hard time

Friday, July 21, 2017

രാമനും സീതയും പകർന്ന നന്മയുടെ ദീപം...



ശ്രീരാമൻ ഒരു പാഠപുസ്തകമാണ്. ശ്രീരാമന്റെ ജീവിതയാത്രയിൽ പകർന്നു നൽകിയ വെളിച്ചത്തിലൂടെ ആ പുസ്തകം വായിക്കണം. പ്രതിസന്ധികളിൽ വഴികാട്ടിയാവാൻ ആ പാഠപുസ്തകം പകരുന്ന ജ്ഞാനം ധാരാളം.


സീതയോ? സീതയുടെ ജീവിതവും വഴിവിളക്കായി നിൽക്കുന്നു. മിഥിലയിലെ രാജാവായിരുന്ന ജനകന് പുത്രിമാർ നാല്. എന്നാൽ പുത്രിമാരിൽ മൂത്തവൾ ജനകന്റെ പുത്രിയല്ല, വളർത്തുമകളായിരുന്നു. ജനകന് ഏറ്റവും സ്നേഹം ആ വളർത്തുമകളായ സീതയോടായിരുന്നു. നിലം ഉഴുമ്പോൾ ഉഴവുചാലിൽ നിന്നാണ് സീതയെ ജനകനു കിട്ടിയത്. അന്ന് ജനകമഹാരാജാവിന് കുട്ടികൾ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. മണ്ണിൽ നിന്നു കിട്ടിയ ചോരക്കുഞ്ഞിനെ രാജാവ് കൊട്ടാരത്തിൽ കൊണ്ടുപോയി വളർത്തി. വിശാല അർഥത്തിൽ പറഞ്ഞാൽ സീത ഭൂമിയുടെ മകളാണ്. ഭൂമിയിലെ വേദനകൾക്കും കഷ്ടതകൾക്കും പ്രതീകമായവൾ.


സീതയെ കിട്ടിയതിനു ശേഷം രാജാവിന് മൂന്നു പെൺകുട്ടികൾ കൂടിയുണ്ടായി. എന്നാലും സീതയോടു ള്ള സ്നേഹം ഒട്ടും കുറഞ്ഞില്ല. എന്റെ, മറ്റൊരാളുടെ എന്നിങ്ങനെയുള്ള വിവേചനമേറുന്ന ഈ ലോക ത്തിൽ ആ സ്നേഹം പാഠമാക്കേണ്ടതാണ്.


സീതയുടെ വിവാഹം നടത്താൽ ജനകമഹാരാജാവ് മിഥിലയിൽ ധനുർയാഗമെന്ന ഉത്സവം നടത്തി. വില്ലൊടിക്കുന്ന വില്ലാളി വീരനു മാത്രമേ മകളെ കൊടുക്കൂ. അതിനാണ് ധനുർയാഗം. ധനുർയാഗം ഒന്നു കണ്ടാൽ കൊള്ളാമെന്ന് വിശ്വാമിത്ര മഹർഷിക്ക് ഒരു മോഹം. പങ്കെടുക്കാനല്ല, ഒന്നു കാണാൻ മാത്രം. വിശ്വാമിത്രന്റെ ആശ്രമത്തിൽ അപ്പോൾ രാമലക്ഷ്മണൻമാരുണ്ട്. അവരെ അയോധ്യയിലേക്കു തിരിച്ചുകൊണ്ടുപോകേണ്ടത് വിശ്വാമിത്ര മഹർഷിയാണ്. രാമലക്ഷ്മണൻമാരും മിഥിലയിലേക്കു വരട്ടെ എന്ന് വിശ്വാമിത്ര മഹർഷി. അവിടെ നിന്ന് അയോധ്യയിലേക്കു പോകാം.


മിഥിലയുടെ അതിർത്തിയിൽ അവർ എത്തിയപ്പോൾ ഒരു കാട് കണ്ടു. കാടിനു നടുവിൽ ഒരു പർണശാല. പർണശാലയുടെ മുറ്റത്ത് ഒരു കല്ല്. കണ്ടാൽ ഒരു സ്ത്രീ ഇരിക്കുന്നതു പോലെ തോന്നും. ഗൗതമമഹർഷിയുടെ ആശ്രമമായിരുന്നു അത്. പക്ഷേ അദ്ദേഹം അവിടം വിട്ടുപോയിട്ട് അനേകം വർഷങ്ങളായി.


ഈ കൽപ്രതിമ രാമനെ കാത്തിരിക്കുകയാണെന്ന് വിശ്വാമിത്രൻ പറഞ്ഞു. ആശ്ചര്യപ്പെട്ട രാമനോട് വിശ്വാമിത്രൻ പറഞ്ഞു— അതു പ്രതിമയല്ല. പ്രതിമാരൂപത്തിലുള്ള സ്ത്രീയാണ്. രാമന്റെ പാദസ്പർശമാണ് ആ പ്രതിമാരൂപത്തിന്റെ മോക്ഷമാർഗം.


രാമപാദസ്പർശമേറ്റപ്പോൾ പ്രതിമ അഹല്യയെന്ന സ്ത്രീയായി മാറി. രാമൻ അഹല്യയെ നമസ്കരിച്ചു. ലക്ഷ്മണനും ജ്യേഷ്ഠനെ അനുകരിച്ചു.


വിശ്വാമിത്രൻ അദ്ഭുതപ്പെട്ടു. കല്ലായിക്കിടന്ന അഹല്യയ്ക്ക് ജീവൻ കൊടുത്തയാൾ തന്നെ അഹല്യയെ നമസ്കരിക്കുന്നു. ഇത് വിനയത്തിന്റെ അങ്ങേയറ്റമാണ്. അതാണ് ശ്രീരാമന്റെ വ്യക്തിത്വം. ചെറിയ കാര്യങ്ങൾക്കു പോലും അഹങ്കരിക്കുന്ന അനേകരുള്ള ലോകത്തിൽ തന്റെ ജീവിതമെന്ന പാഠപുസ്തകത്തിൽ രാമൻ വിലപ്പെട്ട ഒരു അധ്യായം അവിടെ എഴുതിച്ചേർക്കുകയായിരുന്നു.


ദൈവിക ഭാവവും മാനുഷിക ഭാവവും കലർന്നതായിരുന്നു ശ്രീരാമൻ. അമാനുഷിക പ്രവൃത്തികളിലൂടെ ദൈവിക പരിവേഷമുണ്ടാക്കിയില്ല. ഇതിന് ഉദാഹരണമുണ്ട്— രാമരാവണ യുദ്ധത്തിൽ കുംഭകർണന്റെ മരണം രാവണനെ നടുക്കിയ സമയം. ഇനി യുദ്ധവീരനായിട്ട് രാവണപക്ഷത്ത് രാവണന്റെ മകൻ ഇന്ദ്രജിത്ത് മാത്രം. ഇന്ദ്രജിത്ത് രാമലക്ഷ്മണൻമാരോട് പോരാടി. ആ ഏറ്റുമുട്ടലിൽ രാമന്റെ സൈന്യം തകർന്നു. ഇന്ദ്രജിത്തിന്റെ മായാവലയിൽ കുടുങ്ങി രാമലക്ഷ്ണമൻമാർ മോഹാലസ്യപ്പെട്ടു വീണു. ഇന്ദ്രജിത്തിന്റെ മായാപ്രയോഗം ഏൽക്കാതിരുന്നത് രാമന്റെ പക്ഷത്തെ ഒരാൾക്കു മാത്രം—വിഭീഷണന്. കാരണം വിഭീഷണൻ രാക്ഷസനായിരുന്നു. രാക്ഷസന്മാരുടെ മായാപ്രയോഗം മറ്റൊരു രാക്ഷസനെ ബാധിക്കില്ല.


ദൈവികതയല്ല, മാനുഷികഭാവമാണ് ഈ അവസരത്തിൽ രാമന്. അസുരന്റെ മായാപ്രയോഗത്തിൽ മറ്റേതൊരു മനുഷ്യനെയും പോലെ രാമനും മോഹാലസ്യപ്പെട്ടു വീണു. ഒപ്പം ലക്ഷ്മണനും.


എളിമയുടെ വിജയമാണ് രാമൻ തന്റെ ജീവിതത്തിലൂടെ കാണിച്ചുതന്നത്. ആ എളിമയുടെ തെളിച്ചം കാണാൻ കണ്ണുകൾ തുറക്കണം. സഹനത്തിലൂടെയും ക്ഷമയിലൂടെയും ജീവിതവെളിച്ചം പകരുകയാണ് സീത. രാമനും സീതയും പകർന്ന നന്മയുടെ ദീപം ഇന്നും പ്രഭ ചൊരിയുന്നു.


ഡി.അരുൺകുമാർ

ഇന്ദ്രജിത്തും ഹനുമാനും


ഭാരതീയ ഇതിഹാസകാവ്യമായ  രാമായണത്തിൽ  ലങ്കാധിപതിയായ  രാവണന്റെ മകനാണ്  മേഘനാദന്‍. രാമരാവണയുദ്ധത്തിൽ സുപ്രധാനപങ്കുവഹിച്ച മേഘനാദന്‍ ലക്ഷ്മണണനുമായി മൂന്നുതവണ ഏറ്റമുട്ടി. ആദ്യത്തെ രണ്ടുവട്ടവും വിജയിച്ചപ്പോൾ മൂന്നാമത്തെ തവണ വിഭീഷണന്റെ സഹായത്തോടെ ലക്ഷ്മണൻ  മേഘനാദനെ പരാജയപ്പെടുത്തുകയും കൊലപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്തു ജനിച്ച നിമിഷം തന്നെ ഇടിമുഴക്കംപോലെ കരഞ്ഞതുകൊണ്ടാണ് മേഘനാദന്‍ എന്നുപേരിട്ടത്.


ശിവനാണ് മേഘനാദന്റെ ഗുരു. ശിവന് മേഘനാഥനോട് പുത്രവാത്സല്യവും ശിഷ്യവാത്സല്യവുമുണ്ടായിരുന്നു. അതിനാല്‍ ഇന്ദ്രജാലം, മഹേന്ദ്രജാലം, ഖഗേന്ദ്രജാലം, നരേന്ദ്രജാലം, സുരേന്ദ്രജാലം, അഗ്നിസ്തംഭം, ജീവസ്തംഭം, ആകാശസഞ്ചാരം, പരകായപ്രവേശം, തിരോധാനം, രൂപമാറ്റം, തുടങ്ങിയ വിദ്യകളെല്ലാം അഭ്യസിപ്പിച്ചു. അതിനാല്‍ മായാവിയെന്നും അറിയപ്പെടുന്നു.
ദേവേന്ദ്രനെ യുദ്ധത്തില്‍ ജയിച്ചതുകൊണ്ട് ഇന്ദ്രജിത്ത് എന്നും അറിയപ്പെടുന്നു. അതുകഴിഞ്ഞ് ഇന്ദ്രജിത്ത് ബ്രഹ്മാവിനെ തപസ്സുചെയ്തു പ്രസാദിപ്പിച്ചു. അനേകം വരങ്ങളും സമ്പാദിച്ചു. അവ ദാനവര്‍ക്കോ, മാനവര്‍ക്കോ, രാക്ഷസര്‍ക്കോ, മറ്റാര്‍ക്കെങ്കിലുമോ ഇതുവരെ സമ്പാദിക്കാന്‍ കഴിയാത്ത സിദ്ധികളാണ്. മുന്നോട്ടും പിന്നോട്ടും ഇടത്തോട്ടും വലത്തോട്ടും മുകളിലേക്കും താഴേക്കും കാട്ടിലും ജലത്തിലുമൊക്കെ സഞ്ചരിക്കാന്‍ കഴിയുന്ന ഒരു വിമാനം ആയുധമേല്‍ക്കാത്ത ഒരു കഞ്ചുകം, അത്ഭുതകരമായ ചില ആയുധങ്ങള്‍ എന്നിവ സമ്പാദിച്ചു.


രാമരാവണയുദ്ധത്തിൽ മേഘനാദൻ അസംഖ്യം വരുന്ന വാനരപ്പടയെ നിർദ്ദയമായി ആക്രമിച്ചു . അതിക്രുദ്ധരായ രാമഭക്തർ വർദ്ധിതവീര്യത്തോടെ തിരിച്ചടിച്ചു  . നക്തഞ്ചരൻ പകയോടെ അദൃശ്യനായി നിന്ന് കോടാനുകോടി വരുന്ന വാനരസഞ്ചയത്തെ ലക്ഷ്യമാക്കി ബ്രഹ്മാസ്ത്രമ്യ്തു ഹാ ഹാ കഷ്ടം . വാനരസൈന്യം ഘോരാസ്ത്രസഞ്ചയമാരിയിൽ കൂട്ടത്തോടെ മരിച്ചുവീണു .കൂടെ രാമലക്ഷ്മണന്മാരും ബ്രഹ്മാസ്ത്രത്തെ മാനിച്ച് ഭൂമിയിലേക്ക് തല ചായ്ചു.
വിഭീഷണനും ഹനുമാനും മാത്രമാണ് അസ്ത്രമേറ്റ് വീഴാത്തത്. അവര്‍ തീപ്പന്തങ്ങളും ഉയര്‍ത്തിക്കൊണ്ട് മുറിവേറ്റു കിടക്കുന്ന വാനരനായകന്മാരുടെയിടയിലൂടെ നടന്നു. സുഗ്രീവന്‍, നീലന്‍, അംഗദന്‍, ജാംബവാന്‍ തുടങ്ങിയവരെല്ലാം ബോധം കെട്ടുകിടക്കുന്നു. രാമലക്ഷ്മണന്മാരും വീണുകിടക്കുന്നത് അവര്‍ കണ്ടു. ആരും ഭയപ്പെടേണ്ട. ബ്രഹ്മദേവന്റെ അസ്ത്രത്തെ മാനിച്ചുകൊണ്ട് അവര്‍ വീണുകിടക്കുകയാണ്. ബലവന്മാരായ അറുപത്തേഴുകോടി വാനരന്മാരെ പകല്‍ അവസാനിക്കാന്‍ അഞ്ചിലൊന്നു സമയം ബാക്കിയുള്ളതിനിടയ്ക്കാണ് മേഘനാഥന്‍ വീഴ്ത്തിയത്. മാരുതിയും വിഭീഷണനും കൂടി ജാംബവാനെ തെരഞ്ഞു കണ്ടുപിടിച്ചു. 

”ഹേ മഹാത്മാവേ അങ്ങേക്കു ജീവഹാനി വന്നിട്ടില്ലല്ലോ?” ”ഹേ രാക്ഷസശ്രേഷ്ഠ, തീക്ഷണങ്ങളായ ബാണങ്ങളേറ്റ് എനിക്ക് കണ്ണുതുറക്കാന്‍ പറ്റുന്നില്ല. ശബ്ദംകൊണ്ടാണ് ഞാന്‍ അങ്ങയെ തിരിച്ചറിഞ്ഞത്. നമ്മുടെ ഹനുമാന്‍ ജീവിച്ചിരിപ്പുണ്ടോയെന്നനേ്വഷിക്കണം.” ജാംബവാന്‍ പറഞ്ഞു.
”മാരുതി ജീവനോടെയുണ്ടെങ്കില്‍ നാമെല്ലാവരും ജീവിച്ചിരിക്കും. മാരുതി മരിച്ചെങ്കില്‍ നമ്മളെല്ലാവരും മരിച്ചെന്നു കരുതിക്കോളൂ.” അതുകേട്ട് ഹനുമാന്‍ ജാംബവാന്റെ പാദങ്ങള്‍ പിടിച്ച് അഭിവാദനം ചെയ്തു. ”ഞാനിതാ ജീവിച്ചിരിക്കുന്നു” എന്നുപറഞ്ഞു ജാംബവാന്‍ എണീറ്റിരുന്ന് മാരുതിയെ തലോടിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു ”ഹനുമാനേ, നീ വേഗം ഹിമാലയത്തിലേക്ക് പോകണം. അവിടെനിന്നും ദിവ്യഔഷധങ്ങള്‍ കൊണ്ടുവരണം. നാളെ പ്രഭാതത്തിനുമുമ്പ് മൃതസഞ്ജീവിനി കൊണ്ടുവന്നാല്‍ എല്ലാവരേയും ജീവിപ്പിക്കാം. നിനക്കുമാത്രമേ അതിനു കഴിയൂ.”


അത്യുന്നതമായ ഋഷഭ പര്‍വതത്തിനപ്പുറത്ത് കൈലാസ ശിഖരം. രണ്ടിനും മദ്ധ്യത്തിലായി നിസ്തുല പ്രഭയോടുകൂടിയ ഔഷധി പര്‍വതം കാണാം. വഴി ഞാന്‍ വിശദമാക്കിത്തരാം. ഇവിടെനിന്നും നൂറുയോജന പോയാല്‍ രാമേശ്വരം അവിടെനിന്നും ആയിരം യോജന വടക്കുചെന്നാല്‍ ഹിമാലയം കാണാം. അതിന് രണ്ടായിരം യോജന വിസ്തൃതിയും ആയിരം യോജന ഉയരവുമുണ്ട്. ഹിമവാനില്‍നിന്നും ഒമ്പതിനായിരം യോജന വടക്കുചെന്നാല്‍ ഹേമകൂടം, രത്‌നകൂടം എന്നീ രണ്ടുപര്‍വതങ്ങളുണ്ട്. അവയ്ക്കു മദ്ധ്യത്തിലായി ഋഷഭപര്‍വതം കാണാം. അവിടെയെത്താന്‍ വടക്കോട്ടുതന്നെ സഞ്ചരിക്കണം. ആദ്യം നിഷധപര്‍വതം കാണും.
അതിനുസമീപത്തെ ലക്ഷ്മീതടാകത്തില്‍ കുളിക്കുന്നവര്‍ക്ക് ലക്ഷ്മീദേവിയുടെ സകല കടാക്ഷവും കിട്ടും. അതിനുമകലെയാണ് മഹാമേരു. മഹാമേരുവിന്റെ ഉത്തരപാര്‍ശ്വത്തില്‍ ഉയരംകൂടിയ ഒരാല്‍മരമുണ്ട്. അതിന്റെ വടക്കുവശത്ത് കാശ്യപന്‍ ശ്വേതവരാഹമൂര്‍ത്തിയെ പ്രതിഷ്ഠിച്ചിട്ടുണ്ട്. അതിനുമപ്പുറത്താണ് ഋഷഭപര്‍വതം. ദിവ്യനായ ഒരു ഋഷഭം (കാള) പര്‍വതമായിത്തീര്‍ന്നതുകൊണ്ട് ഈ പേരുകിട്ടി. കാളയുടെ മുതുകിലെ രണ്ട് പൂഞ്ഞകളാണ് അദ്രശൃംഗങ്ങള്‍. ഇതില്‍ അനേകം ദിവ്യഔഷധങ്ങളുണ്ട്. അവയില്‍ പ്രധാനപ്പെട്ടവയാണ് ശര്യകരണി, വിശല്യകരണി, സന്ധാനകരിണി, മൃതസംഞ്ജീവിനി എന്നിവ. അസുരസൈന്യം ദേവന്മാരെ പരാജയപ്പെടുത്തിയപ്പോള്‍ ശ്രീനാരായണനും ശ്രീപരമേശ്വരനും രണ്ട് ഔഷധസസ്യങ്ങള്‍ നല്‍കി.

ദേവന്മാര്‍ അതിനെ ഋഷഭാദ്രിയില്‍ നട്ട് പാലാഴിയിലെ ജലമൊഴിച്ചു വളര്‍ത്തി. അവയ്ക്ക് ആദിത്യനോളം പ്രഭയുള്ളതിനാല്‍ തിരിച്ചറിയാന്‍ ബുദ്ധിമുട്ടില്ല. മറ്റാര്‍ക്കും അതു പറിക്കാന്‍ കഴിയില്ല. ശ്രീനാരായണന്റെ സുദര്‍ശനചക്രവും ശിവന്റെ ഭൂതഗണങ്ങളും അതിനു കാവല്‍ നില്‍ക്കുന്നുണ്ട്. നീ അവിടെയെത്തുമ്പോള്‍ ഉറക്കെ ശ്രീരാമനാമം ജപിക്കണം. അപ്പോള്‍ ഔഷധം കൊണ്ടുവരാന്‍ കാവല്‍ക്കാര്‍ അനുവദിക്കും. ഇനി നീ ഒട്ടും വൈകാതെ രാമകാര്യത്തിനു പോകുന്നുവെന്ന കരുതലോടെപോയി മൃതസംഞ്ജീവിനി കൊണ്ടുവരിക. ഹനുമാന്‍ ”ജയ് ശ്രീരാമന്‍” എന്ന വിളിയോടെ ആകാശത്തിലേക്കുയര്‍ന്നു...!

"ഹരേ രാമ ഹരേ രാമ രാമ രാമ ഹരേ ഹരേ"....ശ്രീരാമജയം.

പുരുഹരിണപുരേശമാഹാത്മ്യം (തുടർച്ച ) (ഏറ്റുമാനൂർ മഹാക്ഷേത്രം )


(തുടർച്ച )


കൊല്ലം 929-ആമാണ്ട് വടക്കുംകൂർ രാജ്യം പിടിച്ചടക്കുന്നതിനായി തിരുവതാംകൂർ മഹാരാജാവിന്റെ സൈന്യങ്ങൾ അവിടെ പ്രവേശിച്ചപ്പോൾ മാധവിപ്പിള്ളനിലത്തിലെ വിളവും മാധവിപ്പിള്ളപ്പുരയിടങ്ങളിലെ ഫലപുഷ്ടിയുള്ള വൃക്ഷങ്ങളും മാധവിപ്പള്ളി മഠവും നശിപ്പിച്ചുകളയുകയും തന്നിമിത്തം മഹാരാജവിന് ഏറ്റുമാനൂർ മഹാദേവന്റെ അനിഷ്ടവും പല വിധത്തിലുള്ള അനർത്ഥങ്ങളും സംഭവിക്കുകയാൽ തദ്ദോ‌ഷപരിഹാരാർത്ഥം മഹാരാജാവു പ്രായശ്ചിത്തമായി എട്ടുമാറ്റിൽ ഏഴായിരത്തി ഒരുന്നൂറ്റി നാൽപത്തിമൂന്നേ അരയ്ക്കാൽ കഴഞ്ചു സ്വർണ്ണം കൊണ്ട് ഏഴര ആനകളെയും ഏഴു കഴഞ്ചു സ്വർണ്ണം കൊണ്ട് തോട്ടിയും വളറും തൊണ്ണൂറ്റാറര കഴഞ്ചു സ്വർണ്ണം കൊണ്ട് ഒരു പഴുക്കാക്കുലയും നടയ്ക്കു വെയ്ക്കുകയും മാണിക്കം ദേശത്തുൾപ്പെട്ട 168 പറ നിലവും ഇരുപത്തി മൂന്നര മുറി പുരയിടവും ഒരു മഠവും ഏറ്റുമാനൂർ മഹാദേവനായി ദേവസ്വത്തിലേയ്ക്കു വെച്ചൊഴിഞ്ഞു കൊടുക്കുകയും ചെയ്തതായി ഒരു പ്രായശ്ചിത്തച്ചാർത്ത് കൊല്ലം 964-ആമാണ്ട് ഇടവമാസം പന്ത്രണ്ടാം തിയതി എഴുതിവെച്ചതായി ദേവസ്വത്തിൽ ഇപ്പോഴും കാണുന്നുണ്ട്.

Image result for ഏറ്റുമാനൂർ) മഹാക്ഷേത്രം

ഈ ഏഴര പൊന്നാനകളെ 973- ആമാണ്ട് നാടു നീങ്ങിയ കാർത്തിക തിരുനാൾ രാമവർമ്മ മഹാരാജാവുണ്ടാക്കിച്ചു വൈക്കത്തപ്പനു വഴിപാടായി കൊടുത്തയച്ചതാണെന്നും ആനകളെ കൊണ്ടുപോയവർ ഏറ്റുമാനൂരെത്തി യപ്പോൾ ഏറ്റുമാനൂർ മഹാദേവന്റെ വിരോധം കൊണ്ട് ആനകളെ അവിടെനിന്നു കൊണ്ടുപോകാൻ നിവൃത്തിയില്ലാതെ വരികയാൽ അവ ഏറ്റുമാനൂർ ദേവന്റെ വകയായിത്തീർന്നതാണെന്നും മറ്റും ഒരൈതിഹ്യ മുണ്ട്. മേൽപറഞ്ഞ പ്രായശ്ചിത്തച്ചാർത്തുകൊണ്ട് ആദ്യം പറഞ്ഞതുതന്നെ വാസ്തവമാണെന്നു വിചാരിക്കാം. ഏതുവിധമായാലും ഈ പൊന്നാനകൾ ഇപ്പോഴും ഏറ്റുമാനൂരുണ്ടെന്നുള്ളതിൽ പക്ഷാന്തരത്തിനവകാശമില്ല. മരംകൊണ്ടുണ്ടാക്കി സ്വർണ്ണത്തകിടുകൊണ്ടു പൊതിഞ്ഞ ഏഴര (ഏഴു വലിയതും ഒന്നു ചെറിയതുമായ) പ്പൊന്നാനകളെ ഏറ്റുമാനൂർ ക്ഷേത്രത്തിൽ ആണ്ടുതോറും ഉത്സവകാലത്ത് ഭണ്ഡാരത്തിൽ നിന്നെടുത്ത് വിളക്കിനും മറ്റുമുള്ള എഴുന്നള്ളത്തുസമയത്ത് അകമ്പടിയായി കൊണ്ടു നടക്കുന്നത് പതിവായിക്കാണുന്നുണ്ടല്ലോ. ഈ പൊന്നാനകളും പഴുക്കാ ക്കുലയും കൂടാതെ ഓരോ കാലത്ത് ഓരോ രാജാക്കന്മാരും പ്രഭുക്കന്മാരും മറ്റും നടയ്ക്കു വച്ചിട്ടുള്ളതായ വലംപിരിശംഖ്, നെല്ലുമാണിക്യം മുതലായ അനേകം ദിവ്യവസ്തുക്കളും പൊന്നുപണവും പണ്ടങ്ങളുമായി അസംഖ്യം മുതലും ഏറ്റുമാനൂർ മഹാദേവന്റെ ഭണ്ഡാരത്തിലിരിക്കുന്നുണ്ട്.


'ചൊൽക്കൊള്ളുന്നേറ്റുമാനൂരധിപതി ഭഗവാൻ വിത്തമാർജിച്ചനേകം വെയ്ക്കുന്നു' എന്നുള്ളതു പ്രസിദ്ധമാണല്ലോ. തിരുവതാംകൂർ മഹാരാജാവ് അമ്പലപ്പുഴ രാജ്യം പിടിച്ചടക്കാനായി സൈന്യസമേതം ആക്രമിച്ച സമയം അവിടെ തേവാരക്കാരനായിരുന്ന കാക്കൂർ ചെമ്മന്തട്ടമഠത്തിൽ നമ്പൂരി തേവാരവിഗ്രഹങ്ങളും സാളഗ്രാമ ങ്ങൾ മുതലായവയുമെടുത്തുകൊണ്ട് ഗൂഢമായി പെട്ടെന്ന് വള്ളം കേറിപ്പോയി. ഈ വർത്തമാനം ചാരമുഖേന ഗ്രഹിച്ച മഹാരാജാവും ഒരു ഓടിവള്ളത്തിൽ കയറി പിന്നാലെ ചെന്നു. മധ്യേമാർഗം നമ്പൂരിയെ വെട്ടിക്കൊന്ന് അദ്ദേഹത്തിന്റെ കൈവശമുണ്ടായിരുന്ന സാധനങ്ങളെ ടുത്തുംകൊണ്ട് മടങ്ങിപ്പോന്നു. ആ ബ്രഹ്മഹത്യാദോ‌ഷം തീരുന്നതിനായി മഹാരാജാവു കഠിനനി‌ഷ്ഠയോടുകൂടി ഏറ്റുമാനൂർ ദേവനെ നാൽപ ത്തൊന്നു ദിവസം ഭജിക്കുകയും മഹാദേവപ്രസാദത്താൽ ആ ദോ‌ഷം തീരുകയും ചെയ്തു. മഹാരാജാവു ഭജനം കാലം കൂടിയത് ഒരു തുലാമാസത്തിൽ തിരുവോണദിവസമായിരുന്നു. അതിനാൽ മഹാരാജാവു താൻ വെട്ടിക്കൊന്ന നമ്പൂരിയുടെ ഇല്ലക്കാരുൾപ്പടെ വേങ്ങാട്ടുഗ്രാമത്തി ലുള്ള 141 ഇല്ലക്കാരെയും തലേദിവസം വൈകുന്നേരം തന്നെ ഏറ്റുമാനൂർ ക്ഷേത്രത്തിൽ വരുത്തി, അന്നും പിറ്റേദിവസവുമായി മൂന്നുനേരം ചതുർവ്വിധ വിഭവങ്ങളോടുകൂടി ഭക്ഷണവും തിരുവോണദിവസം 101 പണവും 12 വസ്ത്രവും വീതം ദക്ഷിണയും (ദാനവും) അവർക്കെല്ലാവ ർക്കും കൊടുത്ത് സന്തോ‌ഷിപ്പിച്ച് അനുഗ്രഹം വാങ്ങുകയും ഇപ്രകാരം ആണ്ടുതോറും ആ മഹാദേവസന്നിധിയിൽ വച്ചു നടത്തുന്നതിനു നിശ്ചയിക്കുകയും ചെയ്തു.


ആണ്ടുതോറും തുലാമാസത്തിൽ തിരുവോണ ദിവസവും തലേദിവസം വൈകുന്നേരവുമായി വേങ്ങാട്ടുഗ്രാമക്കാരായ 141 നമ്പൂരിമാർക്കു മൂന്നു നേരത്തെ സദ്യയും 101 പണവും 12 വസ്ത്രവും വീതം തിരുവോണദിവസം ദാനവും ഏറ്റുമാനൂർ മഹാദേവസന്നിധിയിൽ വെച്ചു മഹാരാജാവു തിരുമനസ്സിലെ വകയായി ഇപ്പോഴും നടത്തി വരുന്നുണ്ട്. ഈ അടിയന്തിരത്തിനു 'പട്ടത്താനം' എന്നാണ് പേരു പറഞ്ഞുവരുന്നത്. ഇപ്പോൾ ഈ ദാനം മഹാരാജാവു തിരുമനസ്സിലെ പ്രതിനിധിയായി ഏറ്റുമാനൂരെത്തി നടത്തിവരുന്നത് വഞ്ഞിപ്പുഴത്തമ്പുരാ നാണ്. ഇതിലേയ്ക്കു തമ്പുരാനു ചില അനുഭവങ്ങൾ കൽപിച്ചുവച്ചിട്ടുമുണ്ട്.

രാമായണത്തിലെ സംഘാടനം..


ബാലിയെ ഭയന്ന്‌ നാടുവിട്ടോടി ബാലികേറാമല എന്നറിയപ്പെടുന്ന ഋഷ്യമൂകാചലത്തിൽ ഒളിവുജീവിതം നയിച്ച സുഗ്രീവൻ, രാമനിൽ കണ്ടതു സമാനദുഃഖിതനെയായിരുന്നു. രാവണനാൽ ബലാൽ അപഹരിക്കപ്പെട്ട സീതയുടെ ഭർത്താവായ രാമനിൽ ബാലിയാൽ ബലാൽ അപഹരിക്കപ്പെട്ട രുമയുടെ ഭർത്താവായ സുഗ്രീവൻ സമാന ദുഃഖിതനെ കണ്ടതു സ്വാഭാവികം. അതിനാൽ ഭാര്യയെ വീണ്ടെടുക്കാൻ സഹായിക്കാം എന്നവർ പരസ്പരം സഖ്യവും ചെയ്തു. സുഗ്രീവപത്നിയായ രുമയെ വീണ്ടെടുക്കുവാൻ ബാലിവധം അനിവാര്യമായിരുന്നു. 

രാമൻ ബാലിവധം ചെയ്തു വാക്കുപാലിച്ചു. എന്നാൽ ലങ്കയിൽ സീതയെ എവിടെ ഒളിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു എന്നു കണ്ടെത്തി രാവണവധം ചെയ്തു സീതയെ വീണ്ടെടുക്കുവാൻ ശ്രീരാമനെ സഹായിക്കാം എന്ന പ്രതിജ്ഞ കിഷ്ക്കിന്ധയുടെ രാജാവായതോടെ സുഖഭോഗങ്ങളിൽ മുഴുകിയ സുഗ്രീവൻ പാടെ വിസ്മരിച്ച മട്ടായി. അധികാരത്തിൽ ഇല്ലാതിരിക്കുമ്പോൾ പറഞ്ഞ കാര്യങ്ങൾ അധികാരത്തിൽ ഏറിയാൽ മറന്നുപോവുക എന്നത്‌ അഥവാ വാഗ്ദാനങ്ങൾ വിസ്മരിക്കുക എന്നതു ഇക്കാലത്തെ രാഷ്ട്രീയകക്ഷികളുടെ മാത്രം സ്വഭാവമല്ല അക്കാലത്തെ രാജാക്കന്മാരുടെയും സ്വഭാവമാണെന്നുള്ളതിൽ ദൃഷ്ടാന്തമാണ്‌ സുഗ്രീവൻ. സുഗ്രീവന്റെ മന്ത്രിയായ ഹനുമാൻ ഇത്തരം വാഗ്ദാന ലംഘന സ്വഭാവവും വാഗ്ദാന വിസ്മരണയും ശുഭകരമല്ലെന്നും നാശകാരിയാണെന്നും സുഗ്രീവനെ സധൈര്യം ഓർമ്മപ്പെടുത്തുന്നുണ്ട്‌.


“പ്രത്യുപകാരം മറക്കുന്ന പുരുഷൻ
ചത്തതിനൊക്കുമേ ജീവിച്ചിരിക്കിലും”

എന്നുതന്നെ ഹനുമാൻ പറയുന്നു. ഈ ഹനുമൽ വാക്യം എല്ലാ രാഷ്ട്രീയകക്ഷികളും അവരുടെ ആസ്ഥാനമന്ദിരത്തിനകത്ത്‌ വലിയ അക്ഷരത്തിൽ എഴുതിവയ്ക്കുന്നത്‌ വാഗ്ദാനവിസ്മരണം ഒഴിവാക്കുവാൻ ഒരുപക്ഷേ അവരെ സഹായിച്ചേക്കാം.


എന്തായാലും ഹനുമാന്റെ കുറിക്കുകൊള്ളുന്ന ഹിതോപദേശം ഫലിച്ചു. വാഗ്ദാനലംഘനത്തിൽ കോപിഷ്ഠനായ ലക്ഷ്മണനെ അനുനയിപ്പിക്കുവാനും പറഞ്ഞ വാക്കു പാലിക്കുവാൻ എന്തുവിലകൊടുത്തും പരിശ്രമിക്കാനും ശ്രീരാമസന്നിധിയിലെത്തി സുഗ്രീവൻ തയ്യാറായി. അംഗദൻ (ബാലിപുത്രൻ) ജാംബവാൻ, ഹനുമാൻ എന്നിവരുൾപ്പെട്ട വാനരവീരസംഘം ലങ്കയിലേയ്ക്ക്‌ കടത്തപ്പെട്ട സീതയെ കണ്ടെത്തി വീണ്ടെടുക്കുവാൻ ത്വരിതാന്വേഷണം ആരംഭിച്ചു. ലങ്കയിൽ എത്തുവാൻ കടൽ കടക്കണം. ഒരു മരത്തിൽ നിന്നു മറ്റൊരു മരത്തിലേയ്ക്ക്‌ എടുത്തുചാടി അഭ്യാസം കളിക്കുന്നപോലെ എളുപ്പമുള്ള കാര്യമല്ല സമുദ്രതരണം എന്നു സുഗ്രീവാജ്ഞ പാലിക്കുവാൻ പുറപ്പെട്ടു അലയാഴിത്തീരത്തെത്തിയ വാനരപ്രമുഖർക്ക്‌ ബോധ്യമായി. സുഗ്രീവാജ്ഞ നിറവേറ്റാതിരുന്നാൽ സുഗ്രീവനാൽ കൊല്ലപ്പെടും. 


സുഗ്രീവാജ്ഞ നിറവേറ്റുവാൻ കടൽച്ചാടിക്കടക്കുവാൻ ശ്രമിച്ചാൽ കടലിൽ മുങ്ങിച്ചാവേണ്ടിയും വരും. ഇതായിരുന്നു സീതാന്വേഷണത്തിനു പുറപ്പെട്ടു കടൽക്കരയോളമെത്തിയ വാനരപ്രമുഖരുടെ ദുർഘടാവസ്ഥ. ഒടുവിൽ സുഗ്രീവ സേനയിലെ ഭീഷ്മ പിതാമഹൻ എന്നു വിശേഷിപ്പിക്കാവുന്ന ജാംബവാൻ ഹനുമാന്റെ അരികിലെത്തി ഈ സമുദ്രം ഒരു തോടുപോലെ തരണം ചെയ്യാനുള്ള ശക്തി നിന്നുലുണ്ടെന്നു പറഞ്ഞ്‌ ഉദ്ബോധിപ്പിച്ച്‌ ഹനുമാനെ വർധിത വീര്യനാക്കി. കൃഷ്ണാവതാരത്തിനു മുമ്പാണ്‌ രാമാവതാരം എന്ന പൗരാണിക ക്രമമനുസരിച്ചുള്ള യുക്തിയിൽ ചിന്തിച്ചാൽ എന്തു ചെയ്യേണ്ടു എന്നറിയാതെ വിഷാദിച്ച അർജ്ജുനനെ ചെയ്യേണ്ടതു ചെയ്യാൻ പ്രാപ്തനാക്കി യുദ്ധക്കളത്തിൽ വീര്യം വീണ്ടെടുത്തുകൊടുത്ത ഭഗവദ്ഗീതയേക്കാൾ മുമ്പുണ്ടായ മോട്ടിവേഷണൽ (പ്രചോദനാത്മക) പ്രസംഗമാണ്‌ ജാംബവാൻ ഹനുമാനു നൽകുന്ന ഉദ്ബോധനം എന്നു പറയാം.


“നിൻ കയ്യിലല്ലയോ തന്നതു രാഘവ-
നംഗുലീയമതുമെന്തിനെന്നോർക്കനീ!
ത്വൽബല വീര്യവേഗങ്ങൾ വർണ്ണിപ്പതി-
നി പ്രപഞ്ചത്തിങ്കലാർക്കുമാമല്ലെടോ”


“സീതയെ കണ്ടാൽ, രാമദൂതനാണു താനെന്നു അവൾക്കു ബോധ്യപ്പെടുവാൻ കാണിക്കുവാനുള്ള അടയാളമായ മോതിരം നിന്നെഏൽപ്പിച്ച ശ്രീരാമൻ അല്ലയോ ഹനുമാനേ ഒന്നും കാണാതെ അതു ചെയ്യുമോ?” എന്നൊക്കെ ചോദിച്ചുകൊണ്ടുള്ള ജാംബവാന്റെ പ്രസംഗത്താൽ പ്രചോദിതനാകുന്ന ഹനുമാനിലാണ്‌ കിഷ്ക്കിന്ധാകാണ്ഡം അവസാനിക്കുന്നത്‌. ശബ്ദസൗന്ദര്യം മുറ്റിയ സുന്ദരകാണ്ഡമാകട്ടെ, കടൽതരണം ചെയ്ത്‌ ലങ്കയിൽ എത്തുന്ന ഹനുമാനോടെയാണ്‌ അതിന്റെ ആരംഭഭാഗങ്ങൾ അവതരിപ്പിക്കുന്നതും. അർത്ഥമോ പ്രയോഗമോ പിഴയ്ക്കാതെ സാരമാത്രമായി സംസ്കൃതത്തിൽ സംസാരിക്കുന്ന ഹനുമാനെ ആദ്യസമാഗമത്തിൽ തന്നെ ശ്രീരാമൻ അഭിനന്ദിക്കുന്നുണ്ട്‌. 

ഹനുമാന്റെ ബുദ്ധിവൈഭവത്തിനെയാണ്‌ ആ രാമായണ സന്ദർഭം ദൃഷ്ടാന്തീകരിക്കുന്നത്‌. എന്നാൽ സമുദ്രതരണം, ലങ്കാദഹനം എന്നിവ ചെയ്യുന്ന ഹനുമാനെ കാട്ടിത്തരുന്ന സുന്ദരകാണ്ഡം ഹനുമാന്റെ കായികബലത്തെയാണ്‌ ദൃഷ്ടാന്തീകരിക്കുന്നത്‌.  ബാലിയുടെ ബലം ഭയന്ന്‌ ഋഷ്യമൂകാചലത്തിൽ ഒളിച്ചു കഴിഞ്ഞ സുഗ്രീവനെയും ഹനുമാൻ ഉൾപ്പെട്ട കൂട്ടാളികളെയും ദേവേന്ദ്രനും ഭയം ജനിപ്പിക്കുന്ന രാവണനെപ്പോലും കിടുകിടെ വിറപ്പിക്കുവാൻ തക്കവിധം അവരിലൊളിഞ്ഞിരുന്ന ബലത്തെ പുറത്തേയ്ക്കെടുപ്പിക്കുന്നതിനു രാമസഖ്യം സഹായകമായി.


 ദുർബലരുടെ ബലത്തെ കണ്ടെത്തുവൻ ദുർബലരെ സഹായിക്കുന്ന കലയാണു മഹത്തായ സംഘാടനം! അതു ശ്രീരാമനു ഉണ്ടായിരുന്നു.



രാമായണത്തിലെ സ്ത്രീകള്‍ – താടക


ശ്രീരാമാവതാരത്തിന്റെ മുഖ്യലക്ഷ്യം രാവണ നിഗ്രഹമാണ്‌. രാക്ഷസവംശ നായകനാണല്ലോ രാവണന്‍. ലോകോപദ്രവകാരികളായി രാവണന്റെ തണലില്‍ കഴിയുന്ന അനേകം രാക്ഷസന്മാര്‍ വേറെയുണ്ട്‌. അവരെയും ഓരോന്നായി കൊന്നേ പറ്റൂ.
രാക്ഷസ നിഗ്രഹത്തിന്‌ ശ്രീരാമന്‍ ‘ഹരിഃശ്രീ’ കുറിക്കുന്നത്‌ താടക എന്ന മഹാരാക്ഷസിയുടെ മാറില്‍ ഒരമ്പയച്ചുകൊണ്ടാണ്‌. അങ്ങനെ ‘ഒരക്ഷരാഭ്യാസം’ നല്‍കുന്നതാകട്ടെ, വിശ്വാമിത്രമഹര്‍ഷിയും. സ്ത്രീവധം ശരിയല്ല. കുലഗുരു അങ്ങിനെയാണ്‌ പഠിപ്പിച്ചിട്ടുള്ളത്‌ ബ്രഹ്മര്‍ഷിയായ വസിഷ്ഠന്‍. പക്ഷേ, രാജര്‍ഷിയായ വിശ്വാമിത്രന്റെ മാര്‍ഗം ഭിന്നമാണ്‌. അദ്ദേഹം രാമന്റെ സംശയങ്ങളെപ്പറ്റി ധൈര്യം പകര്‍ന്നു. “ലോകസംഗ്രഹാര്‍ത്ഥം ചെയ്യുന്നതൊന്നും പാതകമല്ല. മഹാവിഷ്ണുപോലും പണ്ട്‌ ഭൃഗുപത്നിയായ പുലോമനയെ വധിക്കുകയുണ്ടായി. അതിനാല്‍ ഭയപ്പെടേണ്ട. താടകയെ വധിച്ചോളൂ.”

താടക വാസ്തവത്തില്‍ സുകേതു എന്നുപേരായ യക്ഷന്റെ മകളാണ്‌. ആ നിലയ്ക്ക്‌ യക്ഷിയാണ്‌. മക്കളില്ലാത്തതില്‍ ദുഃഖിച്ചു ബ്രഹ്മാവിനെ തപസ്സുചെയ്തതിന്റെ ഫലമായാണ്‌ സുകേതുവിന്‌ താടകയെ മകളായി ലഭിച്ചത്‌. ആയിരം ആനകളുടെ ശക്തിയും അനേകം മായാപ്രവൃത്തികളും ബ്രഹ്മാവ്‌ അവള്‍ക്ക്‌ നല്‍കിയിരുന്നു.

താടകയുടെ ഭര്‍ത്താവ്‌ സുന്ദന്‍ ഒരിക്കല്‍ അഗസ്ത്യമഹര്‍ഷിയുടെ ആശ്രമം ആക്രമിച്ചു. മഹര്‍ഷിയുടെ ശാപത്താല്‍ സുന്ദന്‍ ഭസ്മമായിപ്പോയി. വിവരമറിഞ്ഞ്‌ താടക മക്കളായ സുബാഹു, മാരീചന്‍ എന്നിവര്‍ക്കൊപ്പം അഗസ്ത്യനെ ആക്രമിക്കാന്‍ ചെന്നു. അഗസ്ത്യന്‍ അവരെ ശപിച്ച്‌ രാക്ഷസരാക്കുകയാണ്‌ ചെയ്തത്‌.

രാക്ഷസരാക്കപ്പെട്ട താടകയും മക്കളും പിന്നെ പാതാളത്തില്‍പോയി രാക്ഷസവംശ പിതാവായ സുമാലിയുടെ കൂടെ താമസമാക്കി. കരുത്തനായ രാവണന്‍ ലങ്ക പിടിച്ചപ്പോള്‍ രാവണന്റെ കൂടെയായി താമസം. കുറെക്കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ താടകയേയും മക്കളെയും സൗകര്യപ്രദമായ മറ്റൊരിടത്തേക്ക്‌ മാറാന്‍ രാവണന്‍ നിശ്ചയിച്ചു. അയോധ്യയ്ക്കടുത്തുള്ള കരൂഷം എന്ന ഘോരവനമാണ്‌ അതിന്‌ അയാള്‍ കണ്ടെത്തിയത്‌. അതില്‍പ്പിന്നെ, താടകയെ പേടിച്ച്‌ ആ വനത്തിനടുത്തുകൂടി പോലും ആര്‍ക്കും നടക്കാന്‍ വയ്യ എന്ന അവസ്ഥയായിത്തീര്‍ന്നു.

രാവണന്‍ വളരെ സൂക്ഷ്മതയോടെ ഒരു കരുനീക്കം നടത്തി. ലങ്കയിലിരിക്കുന്ന തന്റെ രാക്ഷസപ്രവൃത്തികള്‍ക്കായി അയോധ്യാപ്രാന്തത്തിലേക്ക്‌ നീട്ടിവച്ച കൈകളായിരുന്നു താടകയും മക്കളും. അതു കണ്ടറിഞ്ഞുതന്നെയാവണം, വിശ്വാമിത്ര മഹര്‍ഷി രാമലക്ഷ്മണന്മാരെയും കൂട്ടി ആ വഴിക്ക്‌ തന്റെ ആശ്രമത്തിലേക്ക്‌ നടന്നത്‌.

അങ്ങനെ, രാമബാണത്തിന്റെ ആദ്യത്തെ രക്തസാക്ഷിയായി താടക മരിച്ചുവീണു. അവള്‍ ശാപമുക്തയായി ഗന്ധര്‍വ്വലോകത്തിലേക്ക്‌ പോയി. പിന്നെ, യാഗവിഘ്നത്തിനെത്തിയ സുബാഹുവും കൊല്ലപ്പെട്ടു. മാരീചന്‍ തല്‍ക്കാലം രക്ഷപ്പെട്ടുവെന്നെയുള്ളൂ. സീതാപഹരണത്തിന്‌ നിമിത്തമായിക്കൊണ്ട്‌, രാമബാണത്തിനാല്‍ത്തന്നെ മാരീചനും പിന്നീട്‌ കൊല്ലപ്പെട്ടിരുന്നു, ആ കുടുംബം അവസാനിക്കുന്നു. രാവണ-രാക്ഷസ വെടിപ്പുരയിലേക്ക്‌ നീളുന്ന മരുന്നുതിരിയില്‍ തീകൊളുത്തലായിത്തീര്‍ന്നു താടകാവധം എന്നുപറയാം.

Thursday, July 20, 2017

വാക്കുകൾ കേൾക്കുന്നവർക്ക് ആശ്വാസം നൽകുന്നതിന് ഉദാഹരണം

Image result for ഹനുമാന്‍ സീതാദേവി


അദ്ധ്യാത്മരാമായണം കിളിപ്പാട്ടില്‍ സുന്ദരകാണ്ഡത്തില്‍ സീതാദേവിയെ ലങ്കയില്‍ കാണുന്ന ഹനുമാന്‍, തന്നെ സംശയത്തോടെ വീക്ഷിക്കുന്ന സീതാ ദേവിയോടു സംസാരിക്കുന്നതിങ്ങനെ. വാക്കും പ്രയോഗവും ആശയവുമെങ്ങനെയാണ് കേള്‍ക്കുന്നവര്‍ക്ക് ഏറ്റം ആശ്വാസം നല്‍കുന്നതെന്നതിന് ഉദാഹരണമാണിത്. എഴുത്തച്ഛന്‍ ഹനുമാനെക്കൊണ്ട് ഇങ്ങനെ പറയിച്ചു:


‘ശരണമിഹ ചരണസരസിജമഖിലനായികേ!
ശങ്കിക്കവേണ്ട കുറഞ്ഞൊന്നുമെന്നെ നീ
തവസചിവനഹമിഹ തഥാവിധനല്ലഹോ!
ദാസോസ്മി കോസലേന്ദ്രസ്യ രാമസ്യ ഞാന്‍
സുമുഖി! കപികുലതിലകനായ സൂര്യാത്മജന്‍
സുഗ്രീവഭൃത്യന്‍ ജഗല്പ്രാണ നന്ദനന്‍
കപടമൊരുവരൊടുമൊരു പൊഴുതു മറിയുന്നീല
കര്‍മ്മണാ വാചാ മനസാപി മാതാവേ!’




സീതാ രാമതത്ത്വ രഹസ്യം


ഓരോ കര്‍ക്കിടമാസവും രാമായണ മാസമായി ആചരിക്കുന്നു. മേളകള്‍ നടത്തുന്ന രാമായണ ശീലുകള്‍ ഓരോ രാത്രിയിലും ഉയര്‍ന്നുകേള്‍ക്കുന്നു. അപ്പോഴക്കെ തോന്നാറുള്ള ഒരു ചോദ്യമായിരുന്നു എന്തേ കര്‍ക്കിടക മാസത്തില്‍ മാത്രം ഇത്ര രാമഭക്തി എന്ന്‌. പൂര്‍വികര്‍ അനുഷ്ഠിച്ചുവന്ന ഒരാചാരം. ആ കാലഘട്ടത്തില്‍ അതിന്‌ അത്രയേ പ്രസക്തി ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. പക്ഷേ, നമ്മള്‍ കുറേക്കൂടി ആഴത്തില്‍ ചിന്തിച്ചാല്‍ ഇത്‌ കര്‍ക്കിടകത്തില്‍ മാത്രം വായിച്ചു പോകാനുള്ളതല്ല എന്ന സത്യത്തിലേക്ക്‌ നമ്മള്‍ എത്തിച്ചേരും. ഇതിന്റെ പൊരുള്‍ അറിയണമെങ്കില്‍ രാമസീതാ തത്ത്വം നമ്മള്‍ മനസ്സിലാക്കിയിരിക്കണം. രാമായണ കര്‍ത്താവും അതുതന്നെയാണ്‌ ഉദ്ദേശിച്ചത്‌ എന്ന്‌ ഒന്നാം അധ്യായത്തില്‍ നിന്നുതന്നെ നമുക്ക്‌ മനസ്സിലാക്കാം. കൈലാസ നാഥനോട്‌ ദേവി പാര്‍വതി ശ്രീരാമന്റെ തത്ത്വരഹസ്യം ഉപദേശിക്കാനാണ്‌ ചോദ്യരൂപത്തില്‍ അപേക്ഷിക്കുന്നത്‌. അല്ലാതെ ശ്രീരാമകഥ പറയൂ എന്നല്ല. ഈ ചോദ്യത്തില്‍ കൂടി തന്നെ മനസ്സിലാക്കാം ശ്രീരാമന്‍ ഒരു വ്യക്തിയല്ല, തത്ത്വം ആണെന്ന്‌. അപ്പോള്‍ മനുഷ്യന്‍ അവശ്യം അറിഞ്ഞിരിക്കേണ്ട പരമാര്‍ഥ തത്ത്വത്തെയാണ്‌ രാമനില്‍ കൂടി ആവിഷ്കരിച്ചിരിക്കുന്നത്‌. മനുഷ്യനായും മനുഷ്യോചിത ചേഷ്ടകളില്‍ കൂടിയും അവതരിപ്പിക്കുമ്പോള്‍ മാത്രമേ അത്‌ നമ്മുടെ ബുദ്ധിക്ക്‌ എളുപ്പം ഗ്രഹിക്കാന്‍ സാധിക്കൂ എന്ന സിദ്ധാന്തം ആണ്‌ അതില്‍ ഉള്ളത്‌. പരമമായ തത്ത്വയാണ്‌ രാമനായി ആവിഷ്കരിക്കുന്നതെങ്കില്‍ അതിനോട്‌ ബന്ധപ്പെട്ട മറ്റ്‌ തത്ത്വങ്ങളെയും അവയുടെ ഉപാധികളെയുമാണ്‌ രാമനോട്‌ ബന്ധപ്പെട്ട മറ്റ്‌ ജനങ്ങളില്‍ കൂടി അവതരിപ്പിക്കുന്നത്‌. ജനവിചാരത്തോടെ മാത്രമേ രാമായണം കൈയില്‍ എടുക്കാവൂ. ഏങ്കില്‍ മാത്രമേ രാമായണത്തിന്റെ സൗന്ദര്യം ആസ്വദിക്കാന്‍ പറ്റൂ.

രാമതത്ത്വം ഒരാള്‍ക്ക്‌ ശരിക്കറിയാന്‍ കഴിഞ്ഞാല്‍ അതുകൊണ്ടുതന്നെ ജന്മം സഫലമായി എന്നാണ്‌ സാക്ഷാല്‍ മഹാദേവന്‍ ചോദ്യത്തെ അഭിനന്ദിച്ചശേഷം ദേവിയോട്‌ പറയുന്നത്‌. അതുകൊണ്ടാണ്‌ കഥാസ്വരൂപേണ വീക്ഷിക്കുമ്പോള്‍ ഇതിഹാസമാണെങ്കിലും താത്ത്വികമായി ഗ്രഹിക്കപ്പെടുമ്പോള്‍ ഏറ്റവും മനോഹരമായ വേദാന്തപ്രകരണം ആണ്‌ രാമായണം എന്നുപറയാന്‍ കാരണം.
രാമന്‍ സാക്ഷാല്‍ പരമാത്മാവ്‌ അല്ലെങ്കില്‍ വാക്കിനും മനസ്സിനും എത്താന്‍ കഴിയാത്തതും, പ്രകൃതിക്കതീതവും എല്ലാറ്റിനും കാരണവും, അപരിച്ഛിന്നവും, സച്ചിദാനന്ദ സ്വരൂപനുമായ പരമ ചൈതന്യം തന്നെയാണ്‌. അതേപോലെ പരമാത്മാവിനധീയയും വിശ്വസൃഷ്ടിക്ക്‌ കാരണവും ത്രിഗുണാത്മികവും ആയ മൂലപ്രകൃതിയാണ്‌ സീത. വാക്‌-മനസ്സുകള്‍ക്ക്‌ ഗോചരണമല്ലാത്തതാണ്‌ ഈ പ്രകൃതിയും പരമാത്മാവും. എന്നാല്‍ സാധാരണ മനുഷ്യര്‍ക്കുവേണ്ടി, അവതാര അറിവിനും അനുഭൂതിക്കും വേണ്ടി മനുഷ്യഭാവത്തില്‍ ഈ രണ്ടു തത്ത്വങ്ങളെയും അവിഷ്കരിച്ചിരിക്കുന്നു. ഈ വസ്തുത പട്ടാഭിഷേകം കഴിഞ്ഞ്‌, ശ്രീരാമസ്വാമിയും സീതാദേവിയും ഹനുമാനും കൂടിയുള്ള സംഭാഷണത്തില്‍ ദേവി നമുക്ക്‌ ബോധ്യമാക്കുന്നു.

വായുപുത്രനില്‍ സംപ്രീതനായ ശ്രീരാമസ്വാമി സത്വമായ ജ്ഞാനത്തെ തന്റെ ഭക്തന്‌ ഉപദേശിക്കാന്‍ ദേവിയെ ചുമതലപ്പെടുത്തുന്നു ഇതാണ്‌ ദേവിയുടെ വാക്കുകള്‍. അല്ലയോ വായുപുത്രാ, രാമചന്ദ്രന്‍ എല്ലാറ്റിനും സാക്ഷിയും അകര്‍ത്താവും അഭോക്താവും ആയ സാക്ഷാല്‍ പരമാത്മാവാണ്‌. ഞാന്‍ അവിടേക്ക്‌ സ്വാധീനമായ മൂലപ്രകൃതിയും. അവിടത്തെ സാന്നിധ്യത്തില്‍ എല്ലാം ഞാനാണ്‌ ചെയ്യന്നത്‌. വാസ്തവത്തില്‍ എനിക്കൊന്നും ചെയ്യാനുള്ള കഴിവില്ല. എങ്കിലും ഭഗവാന്റെ സാന്നിധ്യം കൊണ്ട്‌ എല്ലാ കഴിവുകളും ഉണ്ടാകുന്നു. എന്നാല്‍, അവതാരം മുതല്‍ പട്ടാഭിഷേകം വരെയുള്ള എല്ലാ കാര്യങ്ങളും രാമനാണ്‌ ചെയ്തത്‌ എന്ന്‌ അജ്ഞാനികള്‍ തെറ്റിദ്ധരിക്കുന്നു. 
രാമനില്ലെങ്കില്‍ എനിക്ക്‌ ഒന്നും ചെയ്യാന്‍ പറ്റില്ല. രാമനോട്‌ കൂടാതെ ഞാനോ എന്നോട്‌ കൂടാതെ രാമനോ ഇരിക്കാറില്ല. ജഗത്തില്‍ കാണപ്പെടുന്ന എല്ലാ സംഗതികളും ഇങ്ങനെ തന്നെ. രാമന്‍ കര്‍ത്താവോ ഭക്തനോ ഭോക്താവോ ആകുന്നില്ല. രാമന്റെ സാന്നിധ്യത്തില്‍ കിട്ടുന്ന ശക്തികൊണ്ട്‌ മൂലപ്രകൃതിയായ ഞാനാണ്‌ എല്ലാം ചെയ്യുന്നത്‌. ഓരോ വ്യക്തിയിലും രാമന്‍ ആത്മസ്വരൂപേണ പ്രകാശിക്കുന്നു. രാമന്റെ വംശവര്‍ത്തിയായ പ്രകൃതിയായി ഞാനും വിളങ്ങുന്നു. ഓരോ ശരീരത്തില്‍ കൂടിയവനും ചെയ്യപ്പെടുന്ന എല്ലാ കര്‍മങ്ങളും ഞാനാണ്‌ ചെയ്യുന്നത്‌. മൂഢനായ ജീവന്‍ പരമാര്‍ഥം അറിയാതെ ഭ്രമിച്ച്‌ എല്ലാ കര്‍മങ്ങള്‍ക്കും താനാണ്‌ കര്‍ത്താവ്‌ എന്നഭിമാനിക്കുന്നു. അതിനാല്‍ കര്‍മബദ്ധരായി വീണ്ടും വീണ്ടും ജനിക്കുകയും മരിക്കുകയും സുഖിക്കുകയും ദുഃഖിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. എന്നെയും രാമനെയും തിരിച്ചറിയുമ്പോള്‍ എല്ലാ ബന്ധങ്ങളില്‍ നന്നും നിശ്ച നിവൃത്തനും ആയിരുന്നു. ഇതാണ്‌ രാമ-സീത തത്ത്വം. വിവേകികളായ മനുഷ്യര്‍ എങ്കിലും വെറുതെ വായിച്ചുപോകാതെ ഈ തത്ത്വം മനസ്സിലാക്കി ജീവിച്ചാല്‍ ഗാന്ധിജിയുടെ രാമരാജ്യം എന്ന സ്വപ്നം സഫലമാകും.
– ടി. ഇന്ദിരാദേവി

വ്യക്തിത്വത്തിന്റെ ഗണിതം - ശ്രീരാമകഥകൾ



വേദങ്ങളില്‍ തപസ്സുചെയ്യുന്ന ഒരു പ്രതിഭാശാലിക്കുമുമ്പില്‍, ഇനി പരിഷ്‌കരിക്കേണ്ടതില്ലാത്തവിധത്തില്‍ എവിടെയും പ്രയോഗിക്കാന്‍ സമര്‍ഥമായ ഒരു ദര്‍ശനം പ്രത്യക്ഷപ്പെടും. അതിന്റെ അസ്തിവാരം നിര്‍മിച്ചിരിക്കുന്നത് പ്രപഞ്ചശാസ്ത്രസിദ്ധാന്തങ്ങള്‍ കൊണ്ടാണ്. ഇവയെ ആസ്പദമാക്കി സ്വരൂപിച്ചെടുത്തതാണ് ഋഷികളുടെ മാനവ ധര്‍മശാസ്ത്രം. ഈ മാനവധര്‍മശാസ്ത്രമാണ് രാമായണരചനയുടെ ചൈതന്യചംക്രമണത്തിന്റെ രസതന്ത്രം. വാല്മീകി ഈ രസതന്ത്രത്തിലേക്കാണ് ശ്രീരാമനെ അവതരിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നത്.



ശ്രീരാമന്റെ പ്രവൃത്തികളെല്ലാം വേദദര്‍ശനത്തിന്റെയോ ഉപനിഷദ്ദര്‍ശനത്തിന്റെയോ അടിസ്ഥാനത്തില്‍വേണം വിമര്‍ശിക്കാന്‍. പ്രധാന കഥാപാത്രങ്ങളുടെ പേരുകള്‍പോലും ദാര്‍ശനികമാനമുള്ളതാണ്. 'ഖസാക്കിന്റെ ഇതിഹാസ'ത്തിലെ രവിക്ക് ദിനേശനെന്നോ അപ്പുക്കിളിക്ക് ദോശക്കിളിയെന്നോ പേരുമാറ്റിയാലും നോവലിന്റെ ആസ്വാദനത്തിന് വിഘാതം സംഭവിക്കുന്നില്ല. എന്നാല്‍, 'മധുരം ഗായതി'യിലെ സുകന്യകയുടെ പേര് മാറ്റുന്നത് നോവലിന്റെ ഹൃദയം പറിച്ചുമാറ്റുന്നതിന് തുല്യമാണ്.



പന്ത്രണ്ടര ശ്ലോകങ്ങള്‍കൊണ്ടാണ് ശ്രീരാമന്റെ സ്വഭാവം വാല്മീകി വര്‍ണിച്ചിരിക്കുന്നത്. തര്‍ക്കശാസ്ത്രത്തിന്റെ പിന്‍ബലമുണ്ട് അതിന്. തര്‍ക്കശാസ്ത്രം ശുഷ്‌കമാണെന്ന ധാരണ അത് അറിഞ്ഞുകൂടാത്തതുകൊണ്ട് വന്നുകൂടിയതാണ്. ഭാവസാന്ദ്രവുമാണ് ഈ വര്‍ണന. നായകവര്‍ണന ഒരേസമയം താര്‍ക്കികവും ഭാവാത്മകവുമാക്കാന്‍ വലിയ ഭാവശില്പിക്കേ സാധിക്കൂ. ഹോമറിന്റെ ഭാവശില്പത്തിന് താര്‍ക്കികതയുടെ പിരിമുറുക്കമില്ല. എഴുത്തച്ഛന്‍ ഭക്തിയില്‍ സ്വയം വിസ്മൃതനാവുമ്പോള്‍പ്പോലും വാല്മീകിയുടെ രാമസ്വഭാവവര്‍ണനയെ തിരസ്‌കരിക്കുന്നില്ല.



നാരദന്റെ വാക്കുകളിലൂടെയാണ് വാല്മീകി രാമഗുണങ്ങളുടെ ശില്പം കൊത്തിയെടുത്തിരിക്കുന്നത്.



ബുദ്ധിയും ധാരണാശക്തിയുമുണ്ട് രാമന്. ഇതത്ര എടുത്തുവര്‍ണിക്കാനുണ്ടോ എന്നുതോന്നാം. ബുദ്ധി എല്ലാവര്‍ക്കുമില്ല. ഉണ്ടെങ്കില്‍ അത് കൗശലമോ ദുര്‍ബുദ്ധിയോ ആയിരിക്കും. വലിയ പരീക്ഷകള്‍ ജയിക്കാന്‍ ഓര്‍മശക്തിയും പരിശ്രമവും മതി. ധാരണാശക്തി അതല്ല. വീര്യവും ദ്യുതിയുമുണ്ട്. ഇത് ആയിരം പേരില്‍ ഒരാള്‍ക്കുപോലുമില്ല. ശരീരസൗന്ദര്യം അന്യൂനമാണ്. അവയവങ്ങള്‍ക്കും അവ ലാവണ്യനിയമത്തിന്റെ അനുപാതത്തിന് അനുയോജ്യമായി ഏകീഭവിച്ച ഉടലിനും വിലക്ഷണത കണ്ടെത്താനാവില്ല. ധര്‍മാനുഷ്ഠാനത്തില്‍ പിഴവുവരില്ല. നിസ്വാര്‍ഥതമൂലം സത്യസന്ധതയില്‍നിന്ന് വ്യതിചലിക്കില്ല. പ്രജാപരിപാലനത്തിലാണ് രതി. ഭോഗസുഖങ്ങളിലെല്ലാം പറഞ്ഞു കേള്‍ക്കുന്ന നുണകളില്‍നിന്ന് നേരുകണ്ടെത്തും. എന്തും ക്ഷമിക്കുമെങ്കിലും ശത്രുക്കളെ ഉന്മൂലനം ചെയ്യും. സ്വയംമറന്ന് ജീവികളെ രക്ഷിക്കും. പ്രജകള്‍ ധാര്‍മികമായി ജീവിക്കുന്നു എന്ന് ഉറപ്പുവരുത്തും. വേദങ്ങളുടെയും വേദാംഗങ്ങളുടെയും തത്ത്വങ്ങളാണ് കര്‍മങ്ങളുടെ അവലംബം. ധനുര്‍വേദ പ്രയോഗത്തില്‍ ഒരു സംശയവുമില്ല. എല്ലാവരോടും സമഭാവനയോടെയാണ് പെരുമാറ്റം. സത്യപരിപാലനത്തിന് എന്തുത്യാഗവും ചെയ്യും. ഈ വിശിഷ്ടഗുണങ്ങള്‍ ചേര്‍ന്ന ഉദാരമായ വ്യക്തിത്വത്തില്‍നിന്ന് ശ്രീരാമന്‍, അഭിഷേകവിഘ്‌നം മുതല്‍ സ്വര്‍ഗാരോഹണംവരെയുള്ള ജീവിതത്തിനിടയില്‍ ഒരിക്കലും മാറിനടന്നിട്ടില്ല.

സ്വര്‍ഗ്ഗാരോഹണം


Image result for sreekrishnan photos

ശ്രീകൃഷ്ണന് പതിനാറായിരത്തെട്ടു ഭാര്യമാര്‍ ഉണ്ടല്ലോ ( ഭാര്യ സങ്കൽപം മാത്രം ) .  ഓരോ പത്നിയിലും പത്തു പുത്രന്മാര്‍ വീതം ഉണ്ടായിരുന്നു. 

ഒരു ദിവസം കശ്യപന്‍, ഭൃഗു, ഭരദ്വാജന്‍, വസിഷ്ഠന്‍ ഇത്യാദി മുനിസത്തമന്മാര്‍ ശ്രീകൃഷ്ണനെ കണ്ട് മടങ്ങുകയായിരുന്നു. ശ്രീകൃഷ്ണപുത്രന്മാര്‍ക്ക് ഒരു തമാശ തോന്നി, മുനിമാരെ പറ്റിക്കാന്‍ തന്നെ തീരുമാനിച്ചു. അവരില്‍ ഒരാള്‍ (സാംബന്‍) ഒരു ഗര്‍ഭിണിയുടെ വേഷം ധരിച്ച് നിന്നു. 

മറ്റു ചിലര്‍ മുനിമാരോട് ചോദിച്ചു, "ഈ നില്‍ക്കുന്ന ഗര്‍ഭിണി പ്രസവിക്കുന്ന കുട്ടി ആണോ പെണ്ണോ എന്ന് പറയാമോ?". മുനിമാര്‍
എല്ലാവരെയും മാറി മാറി നോക്കി. എന്നിട്ട് പറഞ്ഞു. " ഇവള്‍ കഠിന വേദനയനുഭവിച്ച് പ്രസവിക്കും. അത് ഒരു
ഇരുമ്പു ലക്കയായിരിക്കും . അതുകൊണ്ടായിരിക്കും നിങ്ങളുടെ വംശത്തിന്റെ നാശവും". ഇതൊന്നും കാര്യമാക്കാതെ കൃഷ്ണപുത്രന്മാര്‍
മുനിമാരെ പരിഹസിച്ചു ചിരിച്ചു.


കളി കാര്യമായി. സാംബന്‍ ഒരിരുമ്പുലക്കയെ നൊന്തു പ്രസവിച്ചു. ഇതു കൊണ്ട് വംശനാശം സംഭവിക്കുമെന്ന് ഭയന്ന് ആ ഇരുമ്പുലക്കയെ രാവി പൊടിയാക്കി സമുദ്രത്തില്‍ കലക്കി. അവസാനം ഒരു ചെറിയ കഷണം ബാക്കിയായതിനെ അവര്‍ കടലിലെറിഞ്ഞു. തിരയടിച്ച് ഇരുമ്പുപൊടിയെല്ലാം കരക്കടിഞ്ഞു മുളച്ചു. അങ്ങനെയാണ് എയ്യാമ്പുല്ല് (ഏരകപ്പുല്ല് ) ഉണ്ടായത്. 


കടലിലെറിഞ്ഞ ഇരുമ്പു കഷണം ഒരു മത്സ്യം വിഴുങ്ങി. മത്സ്യത്തെപ്പിടിച്ച മുക്കുവന്‍ ആ കഷണത്തെ ഒരു വേടനു കൊടുത്തു. വേടന്‍ അതുകൊണ്ട് ഒരമ്പുണ്ടാക്കി.

നാരദമുനി വസുദേവര്‍ക്ക് ആത്മജ്ഞാനോപദേശം കൊടുത്ത് അനുഗ്രഹിച്ചു. ബ്രഹ്മാവും ശിവനും ദേവന്മാരും മുനിമാരും ഭൂതഗണങ്ങളും ശ്രീകൃഷ്ണനെ സന്ദര്‍ശിച്ച് നമസ്കരിക്കുകയും സ്തുതുതിക്കുകയും ചെയ്തു.
ദ്വാരകയില്‍ പിന്നീട് പല ദുര്‍ന്നിമിത്തങ്ങളും കണ്ടു. ശ്രീകൃഷ്ണന്റെ നിര്‍ദ്ദേശപ്രകാരം എല്ലാവരും തേരുകളില്‍ കയറി പ്രഭാസത്തിലേക്ക് യാത്ര തുടങ്ങി. അവിടെ തീര്‍ത്ഥസ്നാനം ചെയ്ത് പിതൃതര്‍പ്പണം നടത്തി. ബ്രാഹ്മണര്‍ക്ക് ദാനധര്‍മ്മങ്ങള്‍ നടത്തി. ഭഗവാന്റെ ഉത്തമ ഭക്തനായ ഉദ്ധവര്‍ക്ക് പരമജ്ഞാനം ഉപദേശിച്ചുകൊടുത്തു. ഭഗവത് സായൂജ്യത്തിനുള്ള ഉത്തമ മാര്‍ഗ്ഗം സ്വീകരിച്ച് ഉദ്ധവര്‍ ഭഗവാന്റെ നിര്‍ദ്ദേശപ്രകാരം ബദരികാശ്രമത്തിലേക്ക് പോയി. യാദവര്‍ പ്രഭാസതീര്‍ത്ഥത്തിലെത്തി തീര്‍ത്ഥസ്നാനം ചെയ്തു. അവര്‍ക്ക് മദ്യപാനത്തില്‍ ആസക്തിയുണ്ടാവുകയും മദ്യലഹരിയില്‍ വഴക്കുണ്ടാക്കി ആയുധങ്ങള്‍ പ്രയോഗിച്ച് യുദ്ധം തുടങ്ങുകയും ചെയ്തു. ആയുധങ്ങള്‍ തീര്‍ന്നപ്പോള്‍ എയ്യാമ്പുല്ല് പറിച്ചെടുത്ത്
തമ്മിലടിച്ച്‌ എല്ലാവരും മരിച്ചുവീണു. ബലരാമന്‍ സമുദ്രതീരത്ത് ചെന്നിരുന്ന് ധ്യാനിച്ച്‌ യോഗാഗ്നിയില്‍ ദേഹം വെടിഞ്ഞ് സ്വര്‍ഗ്ഗം പൂകി.


യാദവരെല്ലാം തല്ലി മരിച്ചശേഷം ഭഗവാന്‍ ചതുര്‍ഭാഹുവായ ശ്രീ മഹാവിഷ്ണുവിന്റെ രൂപം പൂണ്ടു. വിജനമായ സ്ഥലത്ത് ഒരു അരയാലിന്‍ ചുവട്ടില്‍ വലതു കാല്‍പാദം ഇടതു തുടയില്‍ കയറ്റിവച്ച് ചമ്രം പടിഞ്ഞ്‌ യോഗസ്ഥനായി ഇരുന്നു. അപ്പോഴുണ്ട് ആ വേടന്‍ കാട്ടില്‍ മൃഗങ്ങളെ തേടി അലയുമ്പോള്‍ ദൂരെനിന്ന് ഭഗവാന്റെ പാദം ഒരു മാനാണെന്ന് കരുതി അമ്പേയ്തു. അത് വന്ന് തറച്ചത് ഭഗവാന്റെ തൃപ്പാദത്തിലായിരുന്നു. മാനിനെ എടുക്കാനായി ആല്‍ച്ചുവട്ടില്‍ എത്തിയപ്പോഴാണ് അത് മാനായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് ഭഗവാന്റെ തൃപ്പാദമായിരുന്നു എന്ന് വേടനു ബോധ്യമായത് . സമസ്താപരാധങ്ങളും പൊറുത്ത് മാപ്പ് തരേണമെന്നു പറഞ്ഞ് വേടന്‍ ഭഗവാന്റെ തൃക്കാല്‍ക്കളില്‍ വീണ് കേണപേക്ഷിച്ചു. ശ്രീകൃഷ്ണഭഗവാന്‍ വേടനെ ഇങ്ങനെ സമാധാനപ്പെടുത്തി "ശ്രീരാമാവതാരകാലത്ത് ഞാന്‍ ഒളിയമ്പയച്ച് നിഗ്രഹിച്ച ആ ബാലിയാണ് ഈ ജന്മത്തില്‍ വേടനായിത്തീര്‍ന്ന നീ.കര്‍മ്മഫലം അനുഭവിക്കാതെ തരമില്ല!


‘താന്താന്‍ നിരന്തരം ചെയ്യുന്നതൊക്കെയും
താന്താന്‍ അനുഭവിച്ചീടുകെന്നേ വരു!’
അതുകൊണ്ട് നീ ദുഃഖിക്കേണ്ട, നിനക്കു നന്മവരട്ടെ!!!" അപ്പൊഴേക്കും സ്വര്‍ഗ്ഗത്തില്‍ നിന്നും വന്ന ദേവ വിമാനത്തില്‍ വേടനെ ഉടലോടുകൂടിത്തന്നെ സ്വര്‍ഗ്ഗത്തിലെത്തിച്ചു.


ഭഗവാന്റെ തേരാളിയായ ദാരുകന്‍ തേരുമായി അവിടെയെത്തി. ഭഗവാന്‍ ദാരുകനോട് വേഗം തന്നെ ദ്വാരകയില്‍ ചെന്ന് വിവരം അറിയിക്കാനും, ദ്വാരക ജലത്തിനടിയില്‍ ആകാന്‍ പോകുന്നുവെന്നും,എല്ലാവരും അവരുടെ പത്നിമാരെയും മക്കളെയും കൂട്ടി അര്‍ജ്ജുനന്റെ കൂടെ ഹസ്ഥിനപുരത്തിലേക്ക് പോകാനും നിര്‍ദ്ദേശിച്ചു. " ഇതോടെ നീയും എന്നെ സ്മരിച്ച് പരമപദം പൂകുന്നതാണ്‌" എന്നരുളിച്ചെയ്തു. ദാരുകന്‍ ഭഗവത് പാദങ്ങളില്‍ വീണ് നമസ്കരിച്ച് ഭഗവാനെ പ്രദക്ഷിണം ചെയ്ത് തൊഴുത്‌ ദ്വാരകയിലേക്ക് ഗമിച്ചു.


പിന്നീട് ആല്‍ത്തറയിലിരിക്കുന്ന ഭാഗവാന്റെയടുത്ത് ബ്രഹ്മാവ്‌, പരമശിവന്‍, പാര്‍വ്വതി, മുനിമാര്‍, പ്രജാപതിമാര്‍, പിതൃക്കള്‍, സിദ്ധന്മാര്‍, ഗന്ധര്‍വ്വന്മാര്‍, വിദ്യാധരന്മാര്‍, കിന്നരന്മാര്‍, യക്ഷന്മാര്‍, ചാരണന്മാര്‍, മഹാനഗരങ്ങള്‍, അപ്സരസ്സുകള്‍, ദേവന്മാര്‍, ബ്രാഹ്മണര്‍ എന്നിവരെല്ലാം വന്ന് ഭഗവാന്റെ നിര്യാണകാലം നിരീക്ഷിച്ച് ആകാശത്തുനിന്ന് പൂമഴ പൊഴിച്ചു. അവരെല്ലാം കൂട്ടത്തോടെ ഭഗവാനെ സ്തുതിച്ചു. ഭഗവാന്‍ ഇതെല്ലാം കണ്ട് മനസ്സ് ആത്മാവിലുറപ്പിച്ച് കണ്ണുകളടച്ചു. മംഗളമായ യോഗധാരണ ധ്യാനം കൊണ്ട് സ്വന്തം ശരീരത്തെ ഭഗവാന്‍ യോഗാഗ്നിയില്‍ ദഹിപ്പിച്ചു. ദേവന്മാര്‍ വാദ്യങ്ങള്‍ മുഴക്കി പുഷ്പവര്‍ഷം ചൊരിഞ്ഞു ഭഗവാന്റെ സത്യം, ധര്‍മ്മം, ധൈര്യം, കീര്‍ത്തി, ശ്രീ എന്നീ ഗുണങ്ങളെ പ്രകീര്‍ത്തിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന ദേവസമീപം ഭഗവാന്റെ ആത്മാവ് സ്വധാമത്തില്‍ പ്രവേശിച്ചത്‌ അറിഞ്ഞതേയില്ല. ബ്രഹ്മാവാദിയായവര്‍ യോഗഗതി കണ്ട് വിസ്മിതരായി സ്വസ്ഥാനങ്ങളിലേക്ക് മടങ്ങിപ്പോയി.


ദേവകിയും രോഹിണിയും വസുദേവരും പുത്രദുഖത്താല്‍ കേണുകൊണ്ട് മരിച്ചുവീണു. അവരുടെ പുത്രവധുക്കളെല്ലാം ചിതയില്‍ ചാടി ദേഹത്യാഗം ചെയ്തു. ശ്രീകൃഷ്ണപത്നിമാരെല്ലാം ശ്രീകൃഷ്ണനെ ധ്യാനിച്ചുകൊണ്ട് അഗ്നിയില്‍ ചാടി മരിച്ചു. അര്‍ജ്ജുനന്‍ ബാക്കിയുള്ളവരെയെല്ലാം പറഞ്ഞാശ്വസിപ്പിച്ചു .പിത്രുകര്‍മ്മങ്ങള്‍ വഴിയാവണ്ണം ചെയ്തു. പിന്നെ അവരെയും കൂട്ടി ഇന്ദ്രപ്രസ്ഥത്തിലേക്ക് തിരിച്ചു. അപ്പോഴേക്കും ദ്വാരക സമുദ്രത്തിനടിയിലായിക്കഴിഞ്ഞു.


മനുഷ്യനായി ജനിച്ചാല്‍ മരണം അനിവാര്യമാണെന്നുള്ള സത്യം ലോകത്തിനു വെളിപ്പെടുത്തിക്കൊടുക്കുകയാണ് ഭഗവാന്‍ ചെയ്തത്.
നാല് തൃക്കൈകളില്‍ ശംഖചക്രഗദാപത്മങ്ങള്‍ ധരിച്ച്, മഞ്ഞപ്പട്ടുടുത്ത്, കാതില്‍ മകരകുണ്ഡഃലങ്ങള്‍ അണിഞ്ഞ്, ശിരസ്സില്‍, കനകകിരീടം ധരിച്ച്, മാറില്‍ ശ്രീവത്സം എന്ന അടയാളത്തോടുകൂടി, രത്നമാലകളും, വനമാലകളും, കൌസ്തുഭവുമണിഞ്ഞ്‌, പാലാഴിയില്‍ അനന്തനാകുന്ന ശയ്യമേല്‍ പള്ളികൊള്ളുന്നവനും, ലക്ഷ്മീദേവിയാല്‍ പാദശുശ്രൂഷചെയ്യപ്പെടുന്നവനുമായ സാക്ഷാല്‍ മഹാവിഷ്ണു ഭഗവാന്‍ ഞങ്ങളുടെ ഹൃദയത്തില്‍ സദാ വസിക്കുമാറാകണമേ!

പുരുഹരിണപുരേശമാഹാത്മ്യം (ഏറ്റുമാനൂർ മഹാക്ഷേത്രം)

Image result for ഏറ്റുമാനൂർ) മഹാക്ഷേത്രം


പുരുഹരിണപുര (ഏറ്റുമാനൂർ) മഹാക്ഷേത്രം ധനപുഷ്ടികൊണ്ടും പ്രസിദ്ധികൊണ്ടും തിരുവതാംകൂറിലുള്ള മഹാക്ഷേത്രങ്ങളിൽ ഒട്ടും അപ്രധാനമല്ലാത്തത്താണെന്നുള്ളതിനു സംശയമില്ല. ഇവിടെ ഖരപ്രകാശമഹർ‌ഷിയാൽ പ്രതി‌ഷ്ഠിക്കപ്പെട്ട അഘോര (അത്യുഗ്ര) മൂർത്തിയായ ശിവന്റെ സാന്നിധ്യം ആദ്യകാലം മുതൽക്കുതന്നെ ഉണ്ടായിരുന്നു എന്നും, പിന്നീടു തപസ്വിയായ ഒരു ബ്രാഹ്മണന്റെ ശാപം നിമിത്തം ഈ സ്ഥലം ആയിരം സംവൽസരക്കാലം വലിയ വനമായി കിടന്നുപോയി എന്നും തദനന്തരം പ്രസിദ്ധനായ വില്വമംഗലത്തു സ്വാമിയാരാണ് ഈ സ്ഥലം കണ്ടുപിടിക്കുകയും മുപ്പത്താറു നാഴിക ചുറ്റളവുള്ള സ്ഥലം മുഴുവനും ദേവന്റെ സങ്കേതമാക്കിത്തീർക്കുകയും ഈ സ്ഥലത്തുനിന്നുള്ള ആദായം കൊണ്ടും അയൽദേശവാസികളായും മറ്റുമുള്ള മഹാജനങ്ങളുടെ സഹായത്തോടുകൂടിയും ഇവിടെ ക്ഷേത്രം പണി കഴിപ്പിക്കുകയും പ്രസിദ്ധ തന്ത്രിയായ താഴമൺ പോറ്റിയെക്കൊണ്ട് ദേവനു നവീകരണത്തോടുകൂടി കലശം മുതലായ ക്രിയകൾ നടത്തിക്കുകയും പടിത്തരം നിശ്ചയിക്കുകയും മറ്റും ചെയ്തതെന്നുമാണ് ഐതിഹ്യം.



അതൊക്കെയെങ്ങനെയായാലും ഇവിടെ അസാമാന്യമായി ദേവസാന്നിധ്യമുണ്ടെന്നും ഇവിടത്തെ ദേവന്റെ മാഹാത്മ്യം അദ്ഭുതകരമാണെന്നുമുള്ളതിനു സംശയമില്ല. ഏറ്റുമാനൂർ ദേവന്റെ പ്രസിദ്ധി കേരളത്തിൽ മാത്രമല്ല, പരദേശങ്ങളിലും ധാരാളമായി വ്യാപിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഈ ദേവസന്നിധിയിൽ ഭക്തിയോടുകൂടി ഭജനമിരുന്നാൽ ഒഴിയാത്ത ബാധയും ഭേദപ്പെടാത്ത രോഗവുമില്ലെന്നുള്ളതു ലോകപ്രസിദ്ധമാണ്. ആ ദേവ സന്നിധിയിൽ പ്രാർത്ഥിച്ചാൽ സാധിക്കാത്ത കാര്യവുമില്ല. അതിനാൽ പലവിധത്തിലുള്ള കാര്യസിദ്ധിയെ ഉദ്ദേശിച്ചു പല സ്ഥലങ്ങളിൽനിന്നും അനേകമാളുകൾ പ്രതിദിനമെന്നപോലെ ഇപ്പോഴും അവിടെ വരികയും ഭജിക്കുകയും ചെയ്യുന്നുണ്ട്. രക്ഷസ്സ്, അപസ്മാരം എന്നീ ബാധകളെ ഒഴിക്കുന്ന വി‌ഷയത്തിലാണ് ഏറ്റുമാനൂർ മഹാദേവന്റെ ശക്തി സവിശേ‌ഷം പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു കാണുന്നത്. ഇവ ഇതരദേവസന്നിധിയിൽപ്പോയാൽ എളുപ്പത്തിൽ ഒഴിയുകയില്ലല്ലോ. അതിനാൽ ഇവിടെ ഭജനത്തിനായും മറ്റും വരുന്നവരിൽ അധികം പേരും രക്ഷസ്സോ, അപസ്മാരമോ ബാധിച്ചവരായിരിക്കും. വേറെ കാര്യങ്ങളെ ഉദ്ദേശിച്ചും ഇവിടെ പലരും വരുന്നുണ്ട്. വിശ്വാസവും ഭക്തിയുമുള്ളവരിലാരും ഈ ദേവസന്നിധിയിൽ വന്നിട്ടു കാര്യം സാധിക്കാതെ മടങ്ങിപ്പോയിട്ടില്ല.



പണ്ടൊരിക്കൽ ഒരു ചെമ്പകശ്ശേരി (അമ്പലപ്പുഴ) രാജാവിനു സഹിക്കവഹിയാതെയുള്ള ഒരു വറ്റിൽവേദനയുണ്ടായി. അനേകം വൈദ്യന്മാരെക്കൊണ്ടു ചികിത്സിപ്പിക്കുകയും പല ക്ഷേത്രങ്ങളിൽ ഭജനമിരിക്കുകയും ചെയ്തിട്ടും വയറ്റിൽവേദനയ്ക്കു യാതൊരു കുറവുമുണ്ടായില്ല. പിന്നെ ഏറ്റുമാനൂർ ദേവസന്നിധിയിൽച്ചെന്നു ഭജിച്ചാൽ ഈ ഉദരവ്യാധി ശമിക്കുമെന്നു കാണുകയാൽ രാജാവ് അവിടെച്ചെന്ന് ഭജനം തുടങ്ങി. നാൽപത്തൊന്നു ദിവസത്തെ ഭജനം കഴിഞ്ഞപ്പോൾത്തന്നെ രാജാവിനു വേദന വളരെക്കുറയുകയും ഒരുവിധം സഹിക്കാമെന്നുള്ള സ്ഥിതിയാവുകയും ചെയ്തു. പിന്നെയും അദ്ദേഹം ഭക്തിയോടും വിശ്വാസത്തോടും നി‌ഷ്ഠയോടുംകൂടി ഒരു സംവൽസരം ഭജിച്ചു. വയറ്റിൽവേദന നിശ്ശേ‌ഷം മാറി രാജാവു പൂർണ്ണസുഖത്തെ പ്രാപിച്ചു. ഭജനം ഏതാണ്ടു പതിനൊന്നു മാസമായപ്പോൾത്തന്നെ രാജാവു ഭജനം കാലംകൂടുന്ന ദിവസം ക്ഷേത്രത്തിൽ ഒരു സദ്യയും വിളക്കും കഴിക്കണമെന്നു നിശ്ചയിച്ചു. അതു നിശ്ചയിച്ച ദിവസം രാത്രിയിൽ കിടന്നുറങ്ങിയ സമയം രാജാവിന് ഒരു സ്വപ്നമുണ്ടായി.


അദ്ദേഹത്തിന്റെ അടുക്കൽ ഒരാൾ ചെന്ന്, 'എനിക്ക് സദ്യയും വിളക്കുമൊന്നും ആവശ്യമില്ല; വിചാരിച്ചിട്ടുള്ള സംഖ്യ പണമായിട്ടോ പണ്ടമായിട്ടോ തന്നാൽ മതി' എന്നു പറഞ്ഞതായിട്ടാണ് സ്വപ്നം കണ്ടത്. ഇത് ഏറ്റുമാനൂർ മഹാദേവൻ തന്നെ അരുളിച്ചെയ്തതാണെന്ന് അദ്ദേഹത്തിനു തോന്നി. പിറ്റേദിവസം പ്രശ്നം വെയ്പിച്ചു നോക്കീട്ട് അങ്ങനെതന്നെ വിധിക്കുകയും ചെയ്തു. അതിനാൽ രാജാവു സദ്യയ്ക്കും വിളക്കിനുമായി നിശ്ചയിച്ചിരുന്ന സംഖ്യയിൽനിന്ന് ഏതാനും ചിലവുചെയ്ത് ഓടുകൊണ്ട് ഒരു വൃ‌ഷഭവിഗ്രഹം വാർപ്പിച്ച് ഭജനം കാലംകൂടിയ ദിവസം നടയ്ക്കു വയ്ക്കുകയും ശേ‌ഷം പണം ഭണ്ഡാരത്തിലിടുകയും ചെയ്തു. ആ വൃ‌ഷഭവിഗ്രഹത്തിന്റെ അകം പൊള്ളയാണ്. അതിന്റെ ഒരു വശത്ത് ഒരു ദ്വാരവും ആ ദ്വാരത്തിനു ശംഖു പിരിയായിട്ട് ഒരടപ്പുമുണ്ട്. ആ വിഗ്രഹത്തിനകത്തു നിറച്ച് ചെന്നെല്ലു വിത്താക്കി അടച്ചാണ് അതു നടയ്ക്കുവെച്ചത്. അതു നടയ്ക്കുവെച്ച രാത്രിയിൽ രാജാവിനു വീണ്ടും ഒരു ദർശനമുണ്ടായി. അദ്ദേഹം കിടന്നുറങ്ങിയ സമയം, മുൻപു സ്വപ്നത്തിൽക്കണ്ട ആൾ തന്നെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ അടുത്തുചെന്ന്, 'ഞാൻവളരെ സന്തോ‌ഷിച്ചിരിക്കുന്നു. ഇനി അങ്ങേയ്ക്കു വയറ്റിൽവേദന ഒരിക്കലുമുണ്ടാവില്ല. നാളെത്തന്നെ സ്വദേശത്തേയ്ക്കു പൊയ്ക്കൊള്ളൂ. അങ്ങു നടയ്ക്കുവെച്ചിരിക്കുന്ന വൃ‌ഷഭവിഗ്രഹത്തിന്റെ അടപ്പുതുറന്ന് ഒരു നെല്ലെടുത്തു ഭക്ഷിച്ചാൽ ആർക്കും ഏതു വിധത്തിലുള്ള ഉദരവ്യാധിയും ശമിക്കും' എന്നു പറഞ്ഞതായിട്ട് അദ്ദേഹത്തിനു തോന്നി. രാജാവ് ആ വിവരം ദേവസ്വക്കാരെ അറിയിച്ചിട്ടു പിറ്റേ ദിവസം തന്നെ സ്വദേശത്തേയ്ക്കു പോയി. ആ വൃ‌ഷഭവിഗ്രഹം ഇപ്പോഴും ഏറ്റുമാനൂർ ക്ഷേത്രത്തിൽ മണ്ഡപത്തിലിരിക്കുന്നുണ്ട്. അതിൽ നിന്നു നെല്ലെടുത്തു തിന്നിട്ടു പലർക്കും ഉദരവ്യാധി ഭേദമാകുന്നുമുണ്ട്. ഭക്തിയും വിശ്വാസവുമില്ലാത്തവർക്കു യാതൊരു ഫലവും കാണുകയില്ലെന്നു മാത്രമേയുള്ളു.


കടപ്പാട്: ഐതിഹ്യമാല
(തുടരും)

രാമായണത്തിലെ സ്ത്രീകള്‍ – അഹല്യ


ഗൗതമ മഹര്‍ഷിയുടെ ഭാര്യയാണ്‌ അഹല്യ. അവള്‍ ബ്രഹ്മാവിന്റെ മകളാണെന്ന്‌ ഒരിടത്ത്‌ പറയുന്നുണ്ട്‌. പൂരു വംശത്തിലെ രാജകുമാരിയെന്നും കാണുന്നു. ഏതായാലും അതിസുന്ദരി. സൗന്ദര്യം പലപ്പോഴും അപകടങ്ങളെ ക്ഷണിച്ചുവരുത്തും. ദേവേന്ദ്രന്‍ അഹല്യയെ കണ്ടപ്പോള്‍ അതുണ്ടായി. നദിയില്‍നിന്ന്‌ വെള്ളമെടുത്തുപോകുന്ന ആ സൗന്ദര്യധാമത്തെ ഇന്ദ്രനയനങ്ങള്‍ പിന്തുടര്‍ന്നു. എത്തിയത്‌ ഗൗതമമുനിയുടെ ആശ്രമത്തിലാണ്‌.

അതിശുഷ്ക്കശരീരനായ ഈ മുനിയാണോ ഇവളുടെ ഭര്‍ത്താവ്‌. ഇന്ദ്രന്‍ അത്ഭുതപ്പെട്ടു. ഒപ്പം അഹല്യയെ എങ്ങിനെയും പ്രാപിക്കണമെന്ന മോഹവും ശക്തിപ്പെട്ടു. അതിന്‌ ഒരു സൂത്രവും അദ്ദേഹം കണ്ടെത്തി. പാതിരാനേരത്ത്‌ ആശ്രമവളപ്പില്‍ ഒരു പൂങ്കോഴി കൂകി. അതുകേട്ടതോടെ മുനി ഉണര്‍ന്നു. ബ്രാഹ്മമുഹൂര്‍ത്തമായാല്‍ ഗംഗാനദിയിലെത്തി കുളിച്ചു വരണം, ഹോമ-ധ്യാനാദികള്‍ തുടങ്ങണം എന്നതാണ്‌ പതിവ്‌.

നദിയിലേയ്ക്ക്‌ ഇറങ്ങുന്നതിന്റെ മുന്നോടിയായി നദിയെ തൊട്ടുവന്ദിച്ച ഗൗതമന്‍ ഒരു ഞെട്ടലോടെ കൈ പിന്‍വലിച്ചു. ഗംഗ ഉണര്‍ന്നിട്ടില്ല. ഒരുനിമിഷം അദ്ദേഹം കണ്ണടച്ചു നോക്കി. പ്രകൃതി മുഴുവന്‍ ഉറക്കത്തിലാണ്‌. തനിക്ക്‌ തെറ്റുപറ്റിയോ. താന്‍ ചതിക്കപ്പെട്ടുവോ. ഗൗതമന്‍ തിരികെ ആശ്രമത്തിലേക്ക്‌ വേഗത്തില്‍ നടന്നു. മുറ്റത്തെത്തിയപ്പോള്‍ അകത്തുനിന്ന്‌ തന്നെപ്പോലുള്ള ഒരാള്‍ ഇറങ്ങിവരുന്നത്‌ കണ്ട്‌ അദ്ദേഹം അമ്പരന്നു. നീയാര്‌? സത്യം പറയൂ ഗൗതമന്‍ അലറി.

കള്ളം പറഞ്ഞിട്ട്‌ കാര്യമില്ലെന്ന്‌ ബോധ്യമായ ദേവേന്ദ്രന്‍ സ്വന്തം രൂപം വെളിപ്പെടുത്തി മാപ്പ്‌ പറഞ്ഞു. ന്‍ഘാ! നിനക്ക്‌ മാപ്പോ? ഇല്ല കാമാര്‍ത്തനും വഞ്ചകനുമായ നീ ദേഹം നിറയെ ആയിരം ലിംഗങ്ങളുമായി നടക്കാന്‍ ഞാനിതാ ശപിക്കുന്നു. വളരെക്കാലം കഴിഞ്ഞു തിലോത്തമയെ കാണുന്ന കാലത്ത്‌ ആ ലിംഗങ്ങള്‍ ആയിരം നേത്രങ്ങളായി മാറും എന്ന ശാപമോക്ഷവും മുനി നല്‍കി. ബഹളം കേട്ടുവന്ന അഹല്യയും മുനിയുടെ കാല്‍ക്കല്‍ വീണ്‌ മാപ്പിരന്നു. അറിഞ്ഞുകൊണ്ട്‌ ചെയ്ത തെറ്റല്ലല്ലോ. പക്ഷേ അവളെയും അദ്ദേഹം ശപിക്കുകയാണുണ്ടായത്‌.

നീ ഇവിടെ ഒരു ശിലയായിത്തീരട്ടെ. മഞ്ഞും മഴയും വെയിലുമേറ്റ്‌ ദീര്‍ഘകാലം അങ്ങനെ കഴിയുമ്പോള്‍ ഭഗവാന്‍ ശ്രീരാമചന്ദ്രന്‍ അനുജനോടൊത്ത്‌ ഈ വഴി വരും. അന്ന്‌ രാമപാദസ്പര്‍ശമേറ്റ്‌ നീ ശാപമുക്തയാകുന്നതാണ്‌. ഭര്‍ത്താവ്‌ പറഞ്ഞ ഭഗവാന്റെ രൂപം മനസില്‍ ധ്യാനിച്ചും രാമമന്ത്രം ഉരുക്കഴിച്ചുംകൊണ്ട്‌ അഹല്യ മുനിപാദങ്ങളില്‍ നമസ്ക്കരിച്ചു. ഉടനെ അവളൊരു ശിലയായി മാറി. ആ നിലയില്‍ വര്‍ഷങ്ങള്‍ നീണ്ട തപസായി.

വിശ്വാമിത്ര മഹര്‍ഷി തന്റെ യാഗരക്ഷയ്ക്കുവേണ്ടി ശ്രീരാമലക്ഷ്മണന്‍മാരെ കൂട്ടികൊണ്ടുവന്നു. പിന്നെ അവരുമായി മിഥിലയിലേയ്ക്ക്‌ നടന്നു. അപ്പോള്‍ വഴിവക്കില്‍ ആരുടേയും കൗതുകമുണര്‍ത്തിനില്‍ക്കുന്ന ഒരു ശിലയുടെ മുന്നില്‍ നിന്‍ങ്കൊണ്ട്‌ മഹര്‍ഷി ആ കഥ വിവരിച്ചു.

ശ്രീരാമന്‍ തന്റെ വലത്‌ പാദത്താല്‍ ശിലയെ ഒന്ന്‌ തൊട്ടതേയുള്ളൂ. അത്‌ ഒരു സുന്ദരിയായി ഉണര്‍ന്നു. തപസ്വിയായ അഹല്യ അവള്‍ ശ്രീരാമനെ ഭക്തിപൂര്‍വം സ്തുതിച്ചു. രാമായണത്തിലെ മനോഹരമായ ഒരു ഭാഗമാണത്‌.

അഹല്യം എന്ന വാക്കിന്‌ ഉഴാത്ത നിലം എന്നാണ്‌ അര്‍ത്ഥം. ഹലം കലപ്പയത്രെ. അഹല്യ എന്നാല്‍ ഉഴുതിട്ടില്ലാത്ത, കൃഷിക്ക്‌ യോഗ്യമല്ലാത്ത എന്നൊക്കെ പറയാം. ആ വഴിക്ക്‌ ചിന്തിക്കുമ്പോള്‍ വനാന്തരത്തിലെ ഭൂമി ഫലസമൃദ്ധമാക്കി ശ്രീരാമന്‍, എന്നതിന്റെ സൂചനയായി അഹല്യാമോക്ഷം കഥ കാണാമോ? ആവോ!

കാണാം എന്നതിന്റെ തെളിവ്‌ തുടര്‍ന്നും വരുന്നുണ്ട്‌. വിശ്വാമിത്രന്‍ രാമലക്ഷ്മണന്മാരെ നയിക്കുന്നത്‌ മിഥിലാ രാജ്യത്തിലേയ്ക്കാണല്ലോ. കര്‍ഷകസമൃദ്ധി വിളിച്ചറിയിക്കുന്ന നാടാണ്‌ മിഥില. അവിടുത്തെ രാജാവായ ജനകന്റെ യഥാര്‍ത്ഥ നാമം സീരദ്ധ്വജന്‍ എന്നാണ്‌. സീതം അഥവാ കലപ്പ കൊടിയടയാളമായിട്ടുള്ളവന്‍ എന്നും പറയാം.

ഉഴവ്‌ ചാലില്‍നിന്ന്‌ കണ്ടെടുക്കപ്പെട്ട കുഞ്ഞിനെ സീത എന്ന പേര്‌ നല്‍കി മഹാരാജാവ്‌ വളര്‍ത്തുന്നു. കര്‍ഷകശ്രീയായ അവളെ അഹല്യമുക്തി നല്‍കി വരുന്ന ശ്രീരാമന്‍ പരിണയിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. കഥയെപ്പറ്റി നിങ്ങള്‍ക്ക്‌ ഇപ്പോള്‍ എന്തു തോന്നുന്നു. ഭക്തിഭാവത്തിനപ്പുറം യുക്തിസഹവും പ്രതീകാത്മകവുമായ ഒരു ചാരുത ഇവിടെ ദൃശ്യമല്ലേ.

Wednesday, July 19, 2017

ജനകനും സുനയനയും - ശ്രീരാമകഥകൾ



മൈഥിലിമാരുടെ മാതാപിതാക്കള്‍ ജനകനും സുനയനയും തീര്‍ച്ചയായും ഏറ്റവും ഗുണവതികളായ പെണ്‍കുട്ടികളുടെ മാതാപിതാക്കള്‍ തന്നെ. മിഥില ! സുഗന്ധമൂറുന്ന മണ്ണ്. മണ്ണും വെള്ളവും അവിടെ എപ്പോഴും ചന്ദനവും തീര്‍ഥവും പോലെ യോജിച്ചു. നാമ്പുകള്‍ പൊടിപ്പിക്കാനായി മാത്രമുള്ള ധന്യമായ മണ്ണ്. സ്വാഭാവികമായും അവിടത്തെ രാജാവിന്റെ ചിഹ്നം കലപ്പയായതില്‍ അദ്ഭുതപ്പെടാനൊന്നുമില്ല.


ഭൗതികതയിലും അര്‍ഥത്തിലും അഭിരമിച്ച ദശരഥന്‍ പുത്രന്മാരുടെ ജനനത്തിനായി യാഗമനുഷ്ഠിക്കുന്നു. പദാര്‍ഥങ്ങളുടെ വ്യര്‍ഥത ഗ്രഹിച്ച ജനകനാകട്ടെ പുത്രനിലും പുത്രിയിലും കുടികൊള്ളുന്ന ആത്മാവ് ഒന്നാണെന്ന തത്ത്വം ഗ്രഹിച്ചു. രാജര്‍ഷിയായിരുന്ന ജനകന്റെ സഭയില്‍ എത്രയോ ഋഷിവര്യന്മാര്‍ വിളങ്ങി. ലോകത്തിന് അക്ഷരബ്രഹ്മജ്ഞാനം ലഭിച്ചത് ജനകസദസ്സില്‍ വെച്ച് ഗാര്‍ഗീദേവി യാജ്ഞവല്ക്യനോട് ഉന്നയിച്ച ചോദ്യങ്ങള്‍ക്കുത്തരമായിട്ടാണ്. ലോകത്തിന് ആത്മതത്ത്വം യാജ്ഞവല്ക്യമഹര്‍ഷി നല്കിയത് മൈത്രേയിയുടെ ചോദ്യത്തിനുത്തരമായിട്ടാണ്. അമൃതത്വത്തെ പ്രാപിക്കാനുതകുന്ന ആത്മതത്ത്വം ഗ്രഹിച്ച ദമ്പതിമാരായിരുന്നു ജനകനും സുനയനയും.


ജനകന്റെ സദസ്സിലെത്തുന്ന മഹര്‍ഷിമാരുടെ ശുശ്രൂഷയിലൂടെയും സുനയനയുടെ യജ്ഞപ്പുരയായ അടുക്കളയിലെ ശിക്ഷണത്തിലൂടെയും ലഭിച്ച ആത്മീയഭൗതിക പാഠങ്ങളിലൂടെ ലോകജീവിതത്തിന്റെ ഔന്നത്യത്തിലെത്താനാവശ്യമായ എല്ലാ ഗുണങ്ങളും സിദ്ധിച്ച പെണ്‍മക്കളായി മൈഥിലിമാര്‍ നാലു പേരും വളര്‍ന്നു. മിഥിലയുടെ ചിത്രകലാ പാരമ്പര്യവും സംഗീത പാരമ്പര്യവും കൂടി പെണ്‍കുട്ടികള്‍ സ്വായത്തമാക്കി. ഏതു പ്രതിസന്ധി ഘട്ടങ്ങളെയും തരണംചെയ്യാന്‍ മനുഷ്യനെ പ്രാപ്തനാക്കുന്നതെന്താണ്? ആത്മതത്ത്വം ഗ്രഹിച്ചിരിക്കുക. ഭൗതികപ്രതിസന്ധികളെ തരണം ചെയ്യാനാവശ്യമായ ആത്മബലമുള്ളവരായിരുന്നു മൈഥിലിമാര്‍ നാലുപേരുമെന്ന് രാമായണം കഥ വ്യക്തമാക്കുന്നു. ജീവിതവിജയത്തിനായി അറിഞ്ഞിരിക്കേണ്ട ഭൗതിക കാര്യങ്ങളിലും പെണ്‍കുട്ടികള്‍ മിടുക്കികളായിരുന്നു എന്നതില്‍ തര്‍ക്കമില്ലല്ലോ.


പെണ്‍കുട്ടികള്‍ക്കുവേണ്ട ഭൗതികധനവും ആത്മീയധനവും വേണ്ടുവോളം നല്കി അവരെ വിവാഹം കഴിപ്പിച്ചയച്ചശേഷം അവരുടെ ഏതെങ്കിലും കാര്യത്തില്‍ ജനകനോ സുനയനയോ ഇടപെട്ടതായി മിക്ക രാമായണങ്ങളിലും പരാമര്‍ശമില്ല. ഉത്തമ ദമ്പതിമാരുടെ ഉത്തമ പുത്രിമാരായിരുന്നു മൈഥിലിമാര്‍.

യാദവകുമാരി സുഭദ്ര


യാദവരാജാവായ വസുദേവർക്ക് രോഹിണീദേവിയിൽ പിറന്ന ഇളയ പുത്രിയാണ് സുഭദ്ര. വർഷങ്ങളോളം കാരാഗൃഹത്തിൽ കിടന്ന വസുദേവരെ മകൻ ശ്രീകൃഷ്ണൻ രക്ഷിച്ചശേഷമാണ് സുഭദ്ര പിറന്നത്. അതിനാൽത്തന്നെ ജ്യേഷ്ഠന്മാരായ ബലരാമൻ, ശ്രീകൃഷ്ണൻ എന്നിവരേക്കാൾ വളരെ ഇളയതായിരുന്നു ഈ രാജകുമാരി.


അജ്ഞാതവാസം നടത്തുന്ന കാലത്ത് മാതൃസഹോദരനായ വസുദേവരുടെ ദ്വാരകയിലായിരുന്നു പാണ്ഡവർകഴിഞ്ഞിരുന്നത്. ഈ കാലഘട്ടത്തിൽ ശ്രീകൃഷ്ണൻ, ബലരാമൻ എന്നിവരോടൊപ്പം സുഭദ്രയുമായും പാണ്ഡവർ നിരന്തരസമ്പർക്കം പുലർത്തിപ്പോന്നു. പിന്നീട് പാണ്ഡവമധ്യമനായ  അർജ്ജുനനുംസുഭദ്രയും അനുരാഗികളായിത്തീരുകയും ചെയ്തു.

ഈ പ്രണയബന്ധത്തിൽ സഹോദരങ്ങളായ ശ്രീകൃഷ്ണനും ബലരാമനും രണ്ട് താല്പര്യങ്ങളായിരുന്നു. ഉറ്റതോഴനായ അർജ്ജുനനുമായുള്ള ബന്ധത്തിന് ശ്രീകൃഷ്ണൻ മനസാ അനുകൂലിച്ചപ്പോൾ തൻറെ ശിഷ്യനായ  ദുര്യോധനന്സഹോദരിയെ വിവാഹം കഴിച്ചുകൊടുക്കാനായിരുന്നു ബലരാമന് താല്പര്യം. പ്രണയസാഫല്യം നേടണമെങ്കിൽ സുഭദ്രയെ തട്ടിക്കൊണ്ടുപോകാൻ ശ്രീകൃഷ്ണൻ അർജ്ജുനനെ ഉപദേശിച്ചു. തട്ടിക്കൊണ്ടുപോകുന്നതിനിടയിൽ തേരാളിയായിരിക്കാൻ സുഭദ്രയോട് ആവശ്യപ്പെടുകയും ചെയ്തു. പിന്നീട് അർജ്ജുനൻ സുഭദ്രയെ തട്ടിക്കൊണ്ടുപോകുകയായിരുന്നില്ല എന്ന സ്ഥാപിക്കാനായിരുന്നു ശ്രീകൃഷ്ണൻ ഈ വിദ്യ ഉപയോഗിച്ചത്.


കുരുക്ഷേത്രയുദ്ധത്തിനുശേഷംകുരുവംശത്തിലെ ഏക അവകാശിയുണ്ടായത് സുഭദ്രയുടെ പിന്തുടർച്ചയിൽ നിന്നാണ്. അർജ്ജുനൻ-സുഭദ്ര ദമ്പതികൾക്ക് അജ്ഞാതവാസക്കാലത്തുതന്നെ അഭിമന്യു എന്ന പുത്രൻ പിറന്നു. വിരാടരാജകുമാരിയായ ഉത്തരയെയായിരുന്നുഅഭിമന്യു വിവാഹം കഴിച്ചത്. ഉത്തര ഗർഭിണിയായിരിക്കെ കുരുക്ഷേത്രയുദ്ധത്തിൽവെച്ച് അഭിമന്യു മരണമടഞ്ഞു. യുദ്ധത്തിനുശേഷം ഉത്തരയ്ക്ക് ജനിച്ച പരീക്ഷിത്താണ്പിൽക്കാലത്ത് കുരുവംശത്തിൻറെ അവകാശിയായത്.


ശതരുപയുടെ അംശാവതാരമായതിനാൽ സുഭദ്രയ്ക്ക് സഹോദരങ്ങളായ ശ്രീകൃഷ്ണൻ, ബലരാമൻ എന്നിവരോടൊപ്പം ദൈവികപരിവേഷവും ലഭിച്ചിട്ടുണ്ട്. യോഗമായയുടെ അംശാവതാരമായും സുഭദ്ര വിശേഷിപ്പിക്കപ്പെടുന്നുണ്ട്. പുരി ജഗന്നാഥക്ഷേത്രത്തിൽ ഈ ത്രിമൂർത്തികളെ ആരാധിച്ചുവരുന്നു. വർഷംതോറും നടത്തിവരുന്ന രഥയാത്ര സുഭദ്രയ്ക്കാണ് സമർപ്പിക്കുന്നത്.